Dublino
Domenica, 30 settembre 1979

Drodzy Rodacy!

Pragnę pozdrowić Was, przybyłych — nade wszystko z całej Irlandii — na to spotkanie, które zostało włączone w program moich odwiedzin w tym kraju. Pierwszy rok pontyfikatu już po raz trzeci domaga się ode mnie tego, abym opuścił Rzym, udając się tym razem do Irlandii i Stanów Zjednoczonych. Szczególnym motywem podróży jest zaproszenie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Yorku, którego nie mogłem pozostawić bez odpowiedzi.

Odwiedziny w Irlandii na początku tej odpowiedzialnej podróży mają swoją szczególną wymowę. Wam Wszystkim, którzy przybyliście tutaj, pragnę podziękować za ten wyraz braterskiej solidarności z Papieżem, synem tej samej co i Wy, Ojczyzny. Wiem, że solidarność ta znajduje swój stały wyraz w modlitwie a także w innych aktach duchowych, które wspierają, mnie w każdej mojej posłudze. W zadaniu, jakie obecnie wypadło mi podjąć, wsparcie to jest szczególnie potrzebne.

Pragnę równocześnie życzyć Wam błogosławieństwa Bożego w całym Waszym życiu, które swiązało się z Irlandią, ale które swymi korzeniami nadal tkwi w polskiej ziemi, w polskiej kulturze, w polskiej tradycji. Stamtąd też wynieśliście tę wiarę, która łączy Was w duchowej jedności z Biskupem Rzymu i całym Kościołem katolickim. Zусzę Wam, ażeby ta jedność była dla Was szczególnym oparciem, żeby dopomogła Wam nie tylko w pracy nad zbawieniem własnym i Waszych bliźnich — ale również w utrzymaniu tego duchowego profilu, który stanowi o naszej narodowej tożsamości, 0 naszej obecności w historii Europy, o naszym wkładzie w zmagania się o pokój, o sprawiedliwość i wolność.

Pragnę powtórzyć tutaj życzenie wyrażone 16 maja 1979 r. wobec ponad 6 tysięcy Polaków podczas specjalnej audiencji w Rzymie:

« Przy naszym dzisiejszym niezwykłym spotkaniu musimy sobie życzyć tego wzajemnie, abyśmy z pomocą Laski Bożej, pod opieką Maryi-Matki Kościoła, która jest równocześnie naszą, Panią Jasnogórską, Królową Polski, za przyczyną świętego Stanisława, świętego Wojciecha i wszystkich Świętych i Błogosławionych aż do błogosławionego Maksymiliana Kolbego i błogosławionej Marii Teresy Ledóchowskiej, mogli wszyscy, gdziekolwiek jestesmy, dawać świadectwo dojrzałości Polski, gruntować jej prawo obywatelstwa wśród wszystkich narodów Europy i świata, a równocześnie służyć celom tego szlachetnego, chrześcijańskiego uniwersalizmu ».

Tego Wam z całego serca życzę — i w tym duchu błogosłlawię Was, Wasze Rodziny, Waszych Duszpasterzy i całą Polonię.

© Copyright 1979 - Libreria Editrice Vaticana