DISCORSO DI GIOVANNI PAOLO II
AI PELLEGRINI GIUNTI A ROMA PER IL RITO DI
CANONIZZAZIONE DEL CARMELITANO SCALZO
RAFFAELE KALINOWSKI

Aula Paolo VI - Lunedì, 18 novembre 1991

Drodzy Bracia i Siostry!

1. Wczorajsza kanonizacja kąże mi powrócić do miasta mojej młodości. Tam właśnie, w tym samym mieście, u progu Beskidów, kilkanaście lat wcześniej umierał ojciec Rafał Kalinowski. Były to ostatnie lata Polski wymazanej z map Europy, rozdzielonej przemocą między trzech zaborców. Mnie już było dane urodzić się w Polsce niepodległej. Przyszedł czas, kiedy mogłem uświadomić sobie w pełni, ile ja sam i moje pokolenie zawdzięczamy tym wszystkim, którzy dla tej wolnej Ojczyzny pracowali, walczyli, cierpieli, byli skazywani na śmierć i na syberyjskie zesłanie. Oczyszczał się w nich szlachetny kruszec wolności - zanieczyszczony w dawniejszych pokoleniach prywatą, egoizmem, wielorakim nadużyciem.

Ojciec Rafał Kalinowski jest jednym z tych, którzy ten kruszec wolności Polaków szczególnie uszlachetnili. Jednym z tych, którzy pozostawili nam najwspanialsze dziedzictwo.

Wielkim wzruszeniem jest dla mnie ta wczorajsza kanonizacja - podobnie jak była przed dwoma laty kanonizacja Brata Alberta, również powstańca z 1863 roku, który wiedział, że trzeba “duszę dać”, aby stać się dobrym “jak chleb” dla tych, którzy najbardziej są głodni - nie tylko chleba. Są głodni ludzkiego serca. Głodni miłości.

2. Obaj ci święci, powstańcy, powracają do nas przy końcu naszego stulecia jako świadkowie dziejów ziemskiej Ojczyzny, a równocześnie jako posłańcy Boga Zywego, który działa w dziejach narodów i ludzi wszystkich pokoleń i epok. Heroiczne życie każdego z nich posiada przy końcu naszego wieku szczególną wymowę ewangelicznej prawdy. Każdy z nich - każdy w sobie właściwy sposób - odsłania przed nami taką hieriarchię wartości, bez której życie ludzkie nie osiąga właściwej sobie miary.

Właśnie tego potrzebuje każdy z nas najbardziej. Tego potrzebują rodacy i naród: właściwa miara człowieka. Czy ta właśnie “miara” nie została jakoś zagubiona? Mówi Chrystus: “jeszcze... przebywa wśród was światłość. Chodźcie, dopóki macie światłość”.

3. Święty Rafał Kalinowski w sposób wyrazisty ukazuje całym swym życiem, czym jest to pierwsze i największe przykazanie, które Chrystus potwierdził mocą swych czynów i słów, a nade wszystko ofiarą swego Krzyża.

“Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem . . . (a) swego bliźniego jak siebie samego”.

Temu przykazaniu odpowiada wewnętrzna miara człowieka. Człowiek jest wolny dla tego, aby miłował. A miłość ma właściwą sobie hierarchię: ordo caritatis.

Jakże ktoś może miłować Boga, którego nie widzi, jeżeli nie miłuje brata, którego widzi? - pyta apostoł. Ale nie może być też miłości brata, miłości człowieka, bez otwarcia wolnej ludzkiej woli w kierunku tego Dobra, które jest Najwyższe. Tym Dobrem jest sam Bóg, choćby nawet człowiek nie umiał Go nazwać po imieniu.

Nie można z życia ludzkiego wyrwać tego Porządku: ordo caritatis - jeśli nie chce się człowieka pomniejszyć i okaleczyć.

4. “Pod wieczór życia będą cię sądzić z miłości” powiedział św. Jan od Krzyża. Gdy w cztery wieki po jego śmierci dostępuje chwały ołtarzy inny syn Karmelu a nasz rodak, Rafał Kalinowski, niech te słowa staną się światłem naszej doczesnej egzystencji.

Zbliża się ku swemu końcowi XX wiek, drugie milenium po Chrystusie. W tym okresie Kościół stara się w sposób szczególny odsłonić chrześcijańskie korzenie Europy. Święci świadczą najpełniej o tych korzeniach. Oni także mówią i napominają: nie pozwólcie się oderwać od tych korzeni, jeśli drzewo ma dalej rosnąć wedle miary odwiecznych przeznaczeń człowieka, które są w Bogu.

Ai pellegrini italiani

Carissimi Fratelli e Sorelle,

L’incontro odierno, che ci vede nuovamente insieme, si svolge a coronamento del solenne rito di ieri, durante il quale ho avuto la gioia di proclamare Santo il carmelitano scalzo, Padre Raffaele Kalinowski, della cui santità sentii parlare fin dalla mia giovinezza. Sono poi molto lieto per il fatto che questo nostro appuntamento si estenda anche a quanti si nutrono della spiritualità carmelitana e sono giunti a Roma per ricordare il centenario della morte di San Giovanni della Croce. Due importanti avvenimenti, dunque: l’anniversario della morte del Dottore Mistico e la canonizzazione di un suo figlio spirituale. Essa rappresenta una significativa conferma della perenne attualità del Messaggio di San Giovanni della Croce, Maestro nella fede, che non cessa pure ai nostri tempi di illuminare il cammino di numerosi uomini di ogni continente.

Vi saluto tutti con affetto. Do un cordiale benvenuto in particolare al Primate di Polonia, il Cardinale Joszef Glemp; all’Arcivescovo di Cracovia, il Cardinale Franciszek Macharski; all’Arcivescovo di Wroclaw, il Cardinale Henryk Gulbinowicz; all’Amministratore Apostolico di Mosca, l’Arcivescovo Tadeusz Kondrusiewicz; all’Amministratore diocesano di Vilnius, Monsignor Juozas Tunaitis. Saluto i Fratelli nell’Episcopato provenienti dalla Polonia, dalla Lituania, dalla Bielorussia, dall’Ucraina e dalla Russia; i Vescovi Carmelitani, Monsignor Justino Nandor Takacs dell’Ungheria e Monsignor Paul Bassim del Libano. Ringrazio per le cortesi parole che mi ha rivolto poco fa, il Preposito Generale dei Carmelitani Scalzi, padre Camillo Maccise. Indirizzo il mio deferente pensiero ai Signori Ambasciatori e alle Autorità Civili intervenute a questa Udienza.

Come, poi, non esprimere interiore soddisfazione per la presenza dei fedeli giunti dalla Lituania, da Vilnius, città natale di San Raffaele, dalla Bielorussia, dall’Ucraina e dalla Russia? È dono della Provvidenza divina che ciò possa avvenire ora, dopo tanti anni di forzato isolamento. Saluto con affetto coloro che fanno parte dei pellegrinaggi organizzati dai Padri Carmelitani nelle diverse Nazioni.

Ai pellegrini francesi

Je salue cordialement les pèlerins de langue française venus, accompagnés de Pères carmes, à la canonisation du Père Raphaël Kalinowski.

En cette année du IV centenaire de la mort de saint Jean de la Croix, qui demeure un guide incomparable de la famille carmélitaine, accueillons le message qu’il nous adresse: “Là où il n’y a pas d’amour, mettez de l’amour et vous recueillerez de l’amour. Au soir de la vie, nous serons jugés sur l’amour”.

Ai fedeli di lingua inglese

I extend cordial greetings to the English-speaking pilgrims, especially from Korea, Malta and the United States. I pray that through the example and intercession of Saint Raphael Kalinowski you will always be instruments of God’s pardon and peace for a world which is wounded by sin and strife. The call to holiness is directed to all the members of the Church. May the Lord give you strength and joy in following him.

Ai pellegrini di espressione linguistica tedesca

Einen herzlichen Willkommensgruß richte ich an die Pilger, die aus Österreich, Deutschland und Ungarn der Feier der Heiligsprechung des Karmelitenpaters Raphael Kalinowski beigewohnt haben. Er hat uns ein Beispiel echten Gebetes, demütigen Dienens und nie erlahmenden pastoralen Eifers hinterlassen.

Möge der Herr uns auf seine Fürbitte im christlichen Glauben stärken, damit wir nach dem Vorbild des neuen himmlischen Fürsprechers im Geiste der Gottes- und Nächstenliebe die Güte Gottes zu uns Menschen sichtbar machen können. Dazu erteile ich Euch und Euren lieben Angehörigen daheim von Herzen meinen Apostolischen Segen.

Ai pellegrini di lingua spagnola

Deseo ahora dirigir mi más cordial saludo a todas las personas de lengua española que han querido peregrinar a Roma con motivo de la Canonización del insigne Carmelita descalzo polaco Rafael de San José Kalinowski OCD.

En este año, en que estamos conmemorando el IV Centenario de la muerte de San Juan de la Cruz, el Señor bendice a su Iglesia con la exaltación de este hijo predilecto de la familia carmelita.

Ai numerosi rappresentanti della Famiglia Carmelitana

Mi rivolgo ora a voi, carissimi membri della grande famiglia Carmelitana. Mentre s’avvia a conclusione il IV centenario della morte di San Giovanni della Croce, viene innalzato agli onori degli altari questo suo fedele discepolo, il primo ad essere canonizzato dopo la morte del Santo Dottore Mistico.

Egli vi parla, carissimi Padri Carmelitani Scalzi, con l’esempio; vi invita ad essere - come lui - uomini di preghiera, religiosi dediti alla contemplazione dei Misteri divini e validi direttori spirituali. Quante persone consacrate, soprattutto le Carmelitane Scalze, ma anche numerosi laici, beneficiarono del suo consiglio e della sua guida spirituale! I confratelli chiamarono san Raffaele, “martire del confessionale”. Egli, infatti, amministrava con dedizione e senza sosta il sacramento della Penitenza, “il battesimo dell’infinita misericordia di Dio” (Raffaele Kalinowski, Swietmy badzcie, p. 99, orientava le anime verso Cristo, attraverso un’evangelica e sana devozione mariana, in conformità allo spirito del Carmelo, che “è tutto di Maria”.

Egli parla a voi, Carmelitane Scalze; vi invita ad una intimità costante con Dio; vi incoraggia a raggiungere, nella solitudine, nella povertà e nella fedeltà della vita comune, la totale immolazione a Cristo, Sposo fedele; vi chiede di pregare ed offrire tutto per la Chiesa e l’umanità.

Carissimi Fratelli e Sorelle, la nostra gioia per l’evento di cui ieri siamo stati testimoni in San Pietro, gioisce la Chiesa tutt’intera. Gioisce specialmente la Famiglia del Carmelo alla quale San Raffaele appartiene.

Rendiamo grazie al Signore! Mentre invito, in modo speciale voi qui presenti, a seguire le orme di San Giovanni della Croce e di San Raffaele, vi affido alla protezione della Vergine Santissima, Regina e Madre del Carmelo, la Madonna di “Ostra Brama”. E volentieri imparto la mia benedizione apostolica a ognuno di voi, in pegno di abbondanti e feconde grazie celesti, estendendola alle Chiese locali, agli Istituti religiosi, ai Conventi e Monasteri, ai familiari ed amici.

© Copyright 1991 - Libreria Editrice Vaticana