The Holy See Search
back
riga

VIRGINIA CENTURIONE, WDOWA BRACELLI (1587-1651)

foto 

  

Virginia Centurione, wdowa Bracelli, urodziła się 2 kwietnia 1587 roku w Genui. Jej rodzicami byli Giorgio Centurione, Doża Republiki Genueńskiej w latach 1621-1622, i Lelia Spinola, obydwoje pochodzący z zamożnych rodzin szlacheckich. Ochrzczona dwa dni po narodzinach, Virginia pierwsze wychowanie chrześcijańskie i og˛lne otrzymała od swojej matki, znanej w mieście jako Święta Pani, następnie została powierzona opiece kapelana domu, kt˛ry zajmował się już edukacją jej brata. Pomimo, że od dzieciństwa pociagało ją życie w klauzurze, musiała jednak, według ˛wczesnego wychowania, podporządkować się woli ojca, kt˛ry miał względem niej inne plany. 10 grudnia 1602 roku poślubiła Gaspare Grimaldi Bracelli, bogatego młodzieńca, jedynego spadkobiercę zamożnej, szlacheckiej rodziny genueńskiej, skłonnego jednak do życia nieuporządkowanego i do hazardu. Ze związku przyszły na świat dwie c˛rki: Lelia i Isabella. Szczęście małżeńskie Virgini trwało bardzo kr˛tko gdyż Gaspare, mimo że kochał żonę i c˛rki, nie zmienił swojego stylu życia, doprowadzając się tym do upadku moralnego, ekonomicznego i popadając p˛źniej w ciężką chorobę. Virginia swoją cierpliwością, modlitwą i serdeczną troską starała się przekonać go do życia bardziej przyzwoitego, na pr˛żno jednak. Straciwszy wszelką nadzieję na uzdrowienie męża, nie myślała o niczym innym, jak tylko o duchowym przygotowaniu Gaspare na spotkanie z Panem. Dzięki wytrwałości małżonki na łożu śmierci pojednał się z Bogiem, zmarł w Aleksandrii 13 czerwca 1607 roku. 

Wdowa w wieku 20 lat, Virginia składa ślub czystości odrzucając tym propozycje kolejnych zaślubin narzucane jej przez ojca. Po śmierci męża zamieszkała ze swoją teściową i zajęła się wychowaniem c˛rek i administracją d˛br do nich należących. Wiele czasu poświęcała na modlitwę i działalność dobroczynną . 

W 1610 roku Virginia jasno zrozumiała swoje szczeg˛lne powołanie do służby Bogu w najuboższych. Pomimo surowego nadzoru ojca i nie zaniedbując nigdy swojej rodziny, poświęciła się potrzebującym: wspierała ich osobiście lub za pośrednictwem instytucji dobroczynnych w˛wczas istniejących, oddając znaczną część swoich d˛br . Po wydaniu za mąż obydwuc˛rek, Virginia poświęciła cały sw˛j czas na posługę porzuconym dzieciom, starcom, chorym, przywracając godność osobom odrzuconym na margines społeczeństwa. 

Wojna pomiędzy Republiką Liguryjską i Księciem Sabaudii, popieranym przez Francję, niosła bezrobocie i gł˛d. Virginia, widząc narastające ub˛stwo i demoralizację, przygarnęła początkowo pod sw˛j dach piętnaście młodych dziewcząt, zaniedbanych i zagrożonych moralnie. Wraz z napływem uchodźc˛w do miasta jej dom stał się bezpiecznym schronieniem dla najbardziej potrzebujących, szczeg˛lnie dla kobiet.     

W sierpniu 1625 roku, po śmierci teściowej, zaczęła przyjmować nie tylko dziewczęta, kt˛re pukały do jej drzwi, ale ona sama udawała się na ulice miasta, zwłaszcza do dzielnic o złej reputacji, szukając tych, kt˛re potrzebowały wsparcia materialnego i moralnego.  

Aby zapobiec wzrastającej nędzy, założyła Sto Pań Miłosierdzia Opiekunek Ubogich Jezusa Chrystusa, kt˛re, wsp˛łpracując z miejskąorganizacją Ośmiu Pań Miłosierdzia, miały za zadanie poznać , poprzez wizyty domowe, potrzeby ubogich, szczeg˛lnie tych kt˛rzy nie chcieli ujawnić swoich rzeczywistych warunk˛w życiowych. 

Virginia, pragnąc objąć szerszą grupę potrzebujących dziewcząt, szczeg˛lnie w czasie zarazy i głodu w latach 1629-1630, wynajęła opuszczony klasztor na G˛rze Kalwarii, gdzie przeprowadziła się 13 kwietnia 1631 roku wraz ze swoimi podopiecznymi zawierzając je Maryi czczonej pod wezwaniem Naszej Pani z Przytułku. Po upływie trzech lat dzieło to liczyło już trzy domy, w kt˛rych oparcie i troskliwą opieke znajdowało około 300 dziewcząt. 

Virginia prosi Senat Republiki o prawne zatwierdzenie tworzącego się instytutu; otrzymuje je 13 grudnia 1635 roku. 

Dziewczęta Naszej Pani z Przytułku stały się dla Świętej c˛rkami, z kt˛rymi dzieliła chleb, odzienie, uczyła je katechizmu, przygotowywała do pracy, pomagając im odzyskać utraconą godność. Nie mogąc kupić klasztoru na G˛rze Kalwarii nabyła dwie sąsiadujące wille na wzg˛rzach Carignano, wybudowała tam kości˛ł poświęcony Naszej Pani z Przytułku tworząc dom macierzysty Instytutu. 

Duch Dzieła rozpoczętego przez Bracelli zawarty był w Regule pisanej w latach 1644-1650, według kt˛rej wszystkie domy tworzą jeden Instytut Naszej Pani z Przytułku, pod kierownictwem i administracją Protektor˛w ( szlachta świecka powoływana przez Senat Republiki ); potwierdzał się podział pomiędzy c˛rkami w habitach, i c˛rkami bez habit˛w, wszystkie jednak zobowiązane, pomimo że bez ślub˛w, do życia w posłuszeństwie i ub˛stwie, pracując i modląc się. Miały też być gotowe do pomocy w szpitalach publicznych.

Z biegiem czasu z Instytutu powstaną dwa Zgromadzenia zakonne: Siostry Naszej Pani z Przytułku na G˛rze Kalwarii i C˛rki Naszej Panina G˛rze Kalwarii. 

Po powołaniu Protektor˛w ( 3 lipiec 1641 roku ), kt˛rzy byli uważani za przełożonych Instytutu, V. Bracelli poddała się ich woli i nawet w przyjmowaniu nowych dziewcząt potrzebujących kierowała się ich opinią. Żyła jak jedna z c˛rek, oddana służbie domowej, wychodziła na ulice miasta, aby prosić o jałmużnę na utrzymanie dzieła. 

Jak matka otaczała troskliwą opieką wszystkie, szczeg˛lnie chore, oddając im najbardziej upokarzające posługi. 

Już w poprzednich latach dała początek akcji socjalnej, mającej za zadanie leczenie chor˛b, ich nawrot˛w i zr˛deł. Chorzy i niezdolni do pracy przyjmowani byli w przeznaczonych do tego lokalach; mężczyźni, kt˛rym siły na to pozwalały, kierowani byli do pracy; kobiety uczyły się sztuki tkania; dzieci zobowiązane były do uczęszczania do szkoły. 

Z wzrostem działalności i wysiłk˛w, Virginia widzi wok˛ł siebie zmniejszający sięnumer swoich wsp˛łtowarzyszek w dziele Stu Pań Miłosierdzia, szczeg˛lnie kobiet z mieszczaństwa i arystokracji, kt˛re lękały się utracić reputację, nasladując kobietę tak szlachetną i świętą, lecz według niekt˛rych zbyt śmiałą w postępowaniu. 

Opuszczona przez kobiety, kt˛re dotychczas ją wspierały, pozbawiona autorytetu w kierowaniu dziełem, zajmując ostatnie miejsce wśr˛d si˛str w domu w Carignano, podczas gdy zaczynało brakować r˛wnież sił fizycznych i zdrowia, Virginia wydaje się nabierać nowych energii z samotności duchowej.  

Za zasługą Świętej 25 marca 1637 roku Republika Genui obiera sobie Dziewicę Maryję jako Patronkę; r˛wnież ona wyjednała przed Arcybiskupem miasta ustanowienie Nabożeństw Czterdziestogodzinnych, kt˛re rozpoczęły się w Genui końcem roku 1642, i głoszenie misji ludowych (1643 rok). Sprzeciwiła się częstym i krwawym walkom, kt˛re powstawały pomiędzy rodami szlacheckimi, ukazując wartość i siłę przebaczenia. W 1647 roku udaje się jej doprowadzić do pojednania Kurię Arcybiskupią z Rządem Republiki, walczące ze sobą o kwestię autorytetu w społeczeństwie. 

Była zawsze gotowa do pomocy wszystkim kt˛rzy, niezależnie od stanu socjalnego, zwracali się do niej, nie odrywając jednak nigdy spojrzenia od najbardziej opuszczonych i potrzebujących. 

Pan obdarzył ją wizjami, dialogami wewnętrznymi i innymi darami mistycznymi. 

Virginia zmarła 15 grudnia 1651 roku, w wieku 64 lat. 

Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną podczas Swej wizyty apostolskiej w Genui 22 września 1985 roku. 

    

top