LATINITAS
Opus Fundatum in Civitate Vaticana

ANGELI SINE PARADISO

     Poeta lacrimis oculos suffusus somniantes flebili cantu ac dolenti animo delicate pietatem exprimit suam erga puerulos innocentes et venustos quos, hac temporum iniquitate, nonnullae inconsultae matres, quamvis filios in gremio gestantes, in lucem edere sane id quod conceperant exsecrabili aborto recusant.
     Tenera quidem parvulorum imago tantum carminis auctorem commovet eundemque hoc facinus indignum despicientem, ut eis amorem donare velit suum, vitamque quam impiae genetrices eaedem infelices negaverint eosque denique omnes, infantes tam tristes verumtamen candidos, toto amplectitur corde similes angelis sine paradiso, «tepido suffundens lumina rore».
     Nihil igitur mentem poetae ad lenitatem misericordiamque revocat magis quam candida puerorum imago, velut Dei umbra in vitae deserto sine paradiso.

Augusti mensis vespere
stellarum pleno ac silentio
foras in solario sedi
ad caelum tenuemque aëra aspiciendum
rosas bene olentem et iasmina,
illiusque dulcis in fascinatione vesperis
sensus amisi et somniare coepi.

Esse in horto videbar
floribus, arboribus aviculisque pleno,
in horto tam magno
rosarum in nube suspenso.

Hic fons murmurabat
illic in canaliculis aqua fluebat,
inter ramos aves tam suavi
canebant voce quae
fidicularum videretur symphonia.

Non esse in terra iam animadvertebam,
sed in regno divarum fascinato
atque cum circumspicerem
piri sub arbore vidi
parvulum veste candidum
binis cum alis in caelum protensis.
Pulcher erat, oculis obscurus
parvumque os rosa videbatur;
sed vultu tristis gravisque
amoenissimum hortum,
ubi ludebat, neglegere videbatur.

Appropinquavi timidusque quasi
exigua voce ab eo quaesivi:
«Quis es, pulcher filiole,
esne caeli angelus?».
Caput circumegit meque aspexit
maestus oculis
vultuque valde conturbatus
«Caeli angelus non sum
neque parvulus.
Nemo sum
quia numquam sum natus
omnesque nihil sunt animulae istae
quas in horto vides».

Me circumspexi
ac multos multosque parvulos vidi,
alios supra ramum quendam
sub dumeto alios
sine gaudio ludentes,
graves gravesque stabant
soli solique
velut si sese ipsos ignorarent.

«Caeli angeli non sumus
neque pueruli,
sed animulae errabundae
neque matres patresque habemus,
oscula ignoramus et blanditias,
verba dulcia,
matris pectoris calorem
amorisque flammam.
Flores sumus flaccidi
ante nativitatem».

Lacrima ab eius oculis orta
lente lenteque descendit
velut fervidi favilla ignis
in ipsius vultum tam venustum.
Quantum pietatis erga eum in me fuit!

Brachia porrexi
eumque sum amplexus,
simul cum ipso flens
misero filiolo
sine luce amoreque
omnes puerulos complecti
sum visus ut ab eis veniam peterem
vitamque donarem meam
parvis istis angelis sine paradiso,
quos nos, homines exculti,
antequam essent nati necavimus.

Iacobus Zapparrata dialecto Sicula carmen suaviter panxit.
Petrus Ferraloro Latine vertit et prooemium scripsit.