Ad perpetuam rei memoriam. — « Super omnia autem haec: caritatem, quod est vinculum perfectionis » (Col 3,14).

Venerabilis Dei Servus Marianus de la Mata Aparicio, dum vixit, omnino caritatis operibus se addixit itemque ad proximo serviendum.

Die XXXI mensis Decembris anno MCMV in oppido Barrio de la Puebla Palentiae in Hispania ortus est qui probe in christiana doctrina a parentibus est institutus. Cum vitam consecratam affectaret, anno MCMXXI Sancti Augustini Ordinem est ingressus. Per Beati Anselmi Polanco manus vestimentum religiosum sumpsit. Studiorum curriculis peractis, anno MCMXXX presbyterali ordine est auctus.

Postquam Asturiano in oppido Llanes breviter docuit, anno MCMXXXI in Brasiliam est missus. Inibi cooperatoris officia in paroecia Taquaritingae prope Civitatem Sancti Pauli sunt ei commissa necnon naturalium scientiarum docentis moderatorisque Collegii Sancti Augustini Sancti Pauli. Annis MCMXLV-MCMXLVIII alter fuit a Provinciale. Sodalibus Regulae observantiam, quam ipse adamussim observabat, mutuamque concordiam inculcavit atque effecit ut Apostolica Schola conderetur.

Abanno MCMXLIX ad annum MCMLXI doctoris Superiorisque in oppido Engenheiro Schmidt, in Seminario vice-provinciae sustinuit munus. Dexter fuit institutor, qui pro rerum adiunctis amicus etiam fuit et suorum alumnorum suasor. Anno MCMLXI denuo Sanctum Paulum petiit, ubi directoris spiritalisque « Operarum Caritatis Sanctae Ritae Cassianae », in quibus pro pauperibus vestimenta conficiebantur, moderatoris officium egit, qui simul alter a parocho Sancti Augustini fuit. Cunctis in suis operibus caritatis apostolus evasit, qui parvulis, senibus, aegrotis, omne genus indigentibus omnimodis iuvandis operam dedit. De infirmis insanabilibus potissimum sollicitus fuit. Intra communitatem perite studioseque infirmarii gerebat munus. In cotidianis laetisque officiis sustinendis sanctitatis fastigia attigit. Suae sacerdotali religiosaeque vocationi prompte fideliterque respondit atque christianas virtutes studiose, continenter et laetanter exercuit. Sodales incitare solebat, ut ob oculos unum divinorum officiorum complendorum ad Domini maiorem gloriam habentes propositum operarentur. Ille primus spectatae agendi rationis exemplum praebuit, usque Deo placere contendens, ab eo prae omnibus rebus amato. Germanus fuit fidei homo atque firmiter revelatas veritates Magisteriique doctrinam tenuit. In precatione Missaeque celebratione eximium fervorem magnumque interioris collectus spiritum ostendebat. Sacram Eucharistiam et Virginem Mariam coluit, quam subvocabulo potissimum Nostrae Dominae Consolationis ipse invocabat. Aegrotos invisere solebat quos hortabatur ut numquam spem amitterent.

Ipse primus firmae Providentiae fiduciae exemplum praebebat, laetus manens et in difficultatibus securus. In infirmis colendis non dubitavit contagii periculum obire. Hilaris erat animumque laetum in sodalibus concitabat. Mussitationibus non indulgebat, immo pacem redintegrandam curabat. Iis qui eum aversabantur liberaliter ignovit, quibus immo gratias agere solebat, cum efficerent ut « quae essent vitae contraria » intellegeret.

Prudens fuit ac in spiritali moderamine et in officiis tuendis, sibi demandatis, sapiens. In Reconciliationis sacramento ministrando divinae misericordiae magnitudinem in peccatores paenitentia ductos demonstrabat. Patienter varias aegritudines toleravit. Fortis eademque opera lenem habuit indolem.

Gratias de omnibus rebus agebat Domino atque creatas res adamabat, quae Creatoris bonitatem manifestabant. Simplex usque fuit atque tecte est operatus, nullas quaerens laudes atque suorum actuum considerationem. Evangelica consilia servavit.

Postremis vitae annis oculorum morbo est correptus, sed, hac infirmitate posthabita, actuose sua pastoralia munia gerere perrexit. Anno MCMLXXIII ineunte tumor est detectus, atque die V mensis Aprilis ad Patris domum pervenit.

Eius propter latam sanctitatis famam, Archiepiscopus Sancti Pauli in Brasilia anno MCMXCVII beatificationis canonizationisque per dioecesanam Inquisitionem Causam incohavit. Iis omnibus iure statutis absolutis rebus, decreta de virtutibus heroum in modum exercitis die XX mensis Decembris anno MMIV atque de miraculo die XXVIII mensis Aprilis anno MMVI prodierunt.

Statuimus igitur ut beatificationis ritus die V subsequentis mensis Novembris in urbe Sancti Pauli in Brasilia celebraretur.

De mandato Nostro Venerabilis Frater Noster Iosephus S.R.E. Cardinalis Saraiva Martins, Congregationis de Causis Sanctorum Praefectus, textum Litterarum Apostolicarum legit, quibus Nos in Beatorum numerum Venerabilem Servum Dei Marianum de la Mata Aparicio adscribimus.

Nos, vota Fratris Nostri Claudii S.R.E. Cardinalis Hummes, O.F.M., Archiepiscopi Sancti Pauli in Brasilia, necnon plurimorum aliorum Fratrum in Episcopatu multorumque christifidelium explentes, de Congregationis de Causis Sanctorum consulto, auctoritate Nostra Apostolica facultatem facimus ut Venerabilis Servus Dei Marianus de la Mata Aparicio, presbyter, sodalis Ordinis Sancti Augustini, qui ministerio puerorum, pauperum et aegrotantium vitam suam impendit, Beati nomine in posterum appelletur, eiusque festum die quinta Novembris in locis et modis iure statutis quotannis celebrari possit. In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.

Haec vero quae hodie statuimus firma usquequaque esse volumus ac valida fore iubemus, contrariis quibuslibet rebus minime obstantibus.

Datum Romae, apud Sanctum Petrum, subanulo Piscatoris, die V mensis Novembris, anno MMVI, Pontificatus Nostri secundo.

De mandato Summi Pontificis

Tarsicius card. Bertone
Secretarius Status