The Holy See
back up
Search
riga

Bošskapur Benedikts pįfa XVI
į föstunni 2006

En er Jesśs sį mannfjöldann kenndi hann ķ brjósti um žį (Mt 9, 36)

 

Kęru bręšur og systur!

Į išrunartķma föstunnar er sérstaklega viš hęfi aš opna sig hiš innra fyrir žvķ sem er uppspretta miskunnarinnar. Žetta er pķlagrķmsför og Drottinn sjįlfur fylgir okkur į göngunni um óbyggšina og veitir okkur kraft į leišinni til hinnar miklu pįskagleši. Guš verndar og styrkir okkur einnig ķ hinum „dimma dal“ sem sagt er frį ķ Sįlmunum (23, 4) žegar freistarinn hvķslar aš okkur aš gefast upp eša treysta um of į verk handa okkar. Jį, enn žann dag ķ dag heyrir Drottinn hróp hinna mörgu sem kalla eftir gleši, friši og kęrleika. Žeim finnst žeir jafn yfirgefnir og į öllum öšrum tķmum. En Guš leyfir ekki aš myrkur skelfingarinnar rįši aš fullu ķ heimi hręšilegrar eymdar, einstęšingsskapar, ofbeldis og hungurs sem sękir jafnt aš gömlu fólki, fulloršnum og börnum. Eins og hinn įstsęli forveri minn Jóhannes Pįll II skrifaši, eru ķ raun og veru til „takmörk sem Guš setti hinu illa“, en žaš er einmitt miskunnsemi hans (śr bókinni Identität und Erinnerung, s. 28 o.įfr; 74 o.įfr.). Allt žetta varš til žess aš ég setti orš gušspjallsins viš upphaf žessa bošskapar. Ķ ljósi hans vil ég stansa viš margrędda spurningu okkar tķma, spurninguna um žróunina.

Enn ķ dag hręrist Jesśs til mešaumkunar og horfir til manna og žjóša. Hann horfir til žeirra ķ ljósi žess aš hin gušdómlega „įętlun“ kallar žį til hjįlpręšis. Jesśs žekkir žęr hindranir sem standa ķ vegi fyrir žessari įętlun og kennir ķ brjósti um marga: Hann er žess fullkomlega reišubśinn aš vernda žį fyrir ślfunum, jafnvel žó aš žaš kosti hann sjįlfan lķfiš. Žannig „horfir“ Jesśs til einstaklinga jafnt sem fjöldans og fęrir žį alla ķ umsjį Föšurins meš žvķ aš fórna sjįlfum sér sem frišžęgingarfórn.

Kirkjan er upplżst af žessum sannleika pįskanna og hśn veit aš ef viš ętlum aš nį fullum žroska veršum viš aš „horfa“ eins og Jesśs gerši. Svariš viš efnislegum og félagslegum žörfum mannsins er nefnilega alls ekki hęgt aš skilja frį fullnęgingu dżpstu žrįr hjarta hans. Žvķ fremur ber aš leggja mikla įherslu į žetta į okkar tķmum žvķ įkafar sem viš skynjum lifandi og óumflżjanlega įbyrgš okkar gagnvart hinum fįtęku ķ heiminum. Hinn viršulegi forveri minn Pįll pįfi VI lżsti skortinum į žróun og illum afleišingum hans į žann hįtt aš hann sżndi vöntun į mannlegum tilfinningum. Ķ ljósi žessa fordęmdi hann ķ umburšarbréfi sķnu Populorum Progressio: „efnislega neyš žeirra  sem skortir grundvallarlķfsgęši; ... sišferšilega neyš žeirra sem eru helteknir af eigingirni; ... žaš ofbeldi sem į uppruna sinn ķ misneytingu eignarréttar eša valds og birtist ķ aršrįni verkafólks og óréttmętum višskiptahįttum“ (nr. 21). Móteitur viš žessari meinsemd taldi Pįll pįfi VI ekki ašeins vera „greinargóša žekkingu um gildi mannsins, tillitiš til anda fįtęktarinnar, samvinnu öllum til heilla, frišarvilja“, heldur lķka „višurkenningu hinstu gilda af mannsins hįlfu og višurkenningu Gušs, uppsprettu hans og markmišs“ (s.st.). Meš hlišsjón af žessu hikaši pįfi ekki viš aš fullvissa okkur um mikilvęgi „trśarinnar fyrst og fremst“. „Gušs gjöf, meštekin fyrir góšan vilja mannsins og einingin ķ kęrleika Krists“ (s.st.). „Įsżnd“ Jesś bżšur okkur žvķ į leggja įherslu į hiš sanna inntak žeirrar „manngildisstefnu ķ fullum skilningi oršsins“, sem – og enn og aftur meš oršum Pįls pįfa VI – į rętur ķ „vķštękri žróun alls mannsins og alls mannkynsins“ (s.st. nr. 42). Žvķ er žaš ekki helsta verkefni kirkjunnar varšandi žróun mannsins og žjóšanna aš śtvega efnisleg gęši eša fęra fram tęknilegar śrlausnir, heldur aš boša sannleika Krists sem vekur samviskuna og styrkir viršingu mannsins, lķkt og vinnan gerir, og styšja einnig žį menningu sem svarar öllum spurningum mannsins.

Andspęnis žeim skelfilegu raunum fįtęktarinnar sem hrjį marga menn er blinda eigin sķngirni ķ óbęrilegri mótsögn viš „įsżnd“ Krists. Föstur žęr og ölmusugjafir sem kirkjan męlir sérstaklega meš į föstunni įsamt bęninni, bjóša hentugt tękifęri til aš sameinast „įsżnd“ Krists. Fordęmi hinna heilögu og margvķsleg reynsla śr bošunarstarfinu sem einkennt hafa sögu kirkjunnar eru dżrmęt tilvķsun til žess hvers konar žróun ber aš stušla aš. Og enn į okkar dögum, žegar allt er hvaš öšru hįš ķ heiminum, sjįum viš aš engin efnahagsleg, félagsleg eša pólitķsk įętlun getur komiš ķ staš žeirrar sjįlfsfórnar fyrir ašra sem birtist ķ kęrleikanum. Sį sem starfar ķ anda žessarar rökhyggju fagnašarerindisins, lifir trśna sem vinįttu viš Guš sem varš mašur og tekur aš sér – lķkt og Hann – og hugar aš neyš nįunga sķns. Hann lķtur į hann sem ómęlanlegan leyndardóm sem krefst takmarkalausrar umhyggju og athygli. Hann veit aš sį sem ekki gefur Guš gefur of lķtiš – lķkt og hin sęla Móšir Teresa frį Kalkśtta sagši: „Mesta fįtękt žjóšanna felst ķ žvķ aš žęr žekkja ekki Krist.“ Žvķ skiptir öllu aš finna Guš ķ miskunnsamri įsżnd Krists; įn žessa tillits hvķlir samfélag žjóšanna ekki į traustum grundvelli.

Margs kyns kęrleiksrķk miskunnarverk hafa karlar og konur unniš ķ kirkjunni fyrir traust sitt į Heilögum anda. Žetta fólk hefur reist sjśkrahśs, stofnaš hįskóla, verkmenntaskóla eša lķtil fyrirtęki. Žau stofnsettu žessi fyrirtęki žvķ žau höfšu oršiš fyrir įhrifum af fagnašarerindinu: Löngu į undan öšrum hópum žjóšfélagsins fęršu žau sönnur į aš žau bįru hag annarra raunverulega fyrir brjósti. Žetta frumkvęši vķsar enn ķ dag leišina sem gęti varšaš allan heiminn og snertir alla menn žannig aš varanlegur frišur nįist. Jesśs kenndi ķ brjósti um marga og į sama hįtt telur kirkjan žaš enn ķ dag vera sitt helsta verkefni aš bišja žį sem įbyrgš bera ķ stjórnmįlum, efnahagslķfi og fjįrmįlum, aš stušla aš žróun sem viršir gildi sérhvers manns. Sérstakur prófsteinn žessarar višleitni birtist ķ raunverulegu trśfrelsi – ekki ašeins hvaš žaš snertir aš geta bošaš og tignaš leyndardóm Krists, heldur einnig sem frelsi til aš móta heim sem einkennist af nįungakęrleika. Žaš styšur žessa višleitni ef menn virša žaš meginhlutverk sem raunveruleg trśarleg gildi hafa ķ lķfi mannsins, žegar rętt er um svör viš hinstu spurningunum og um sišferšilega įbyrgš, bęši persónulega og félagslega. Meš hlišsjón af žessum auškennum lęra kristnir menn einnig aš meta įętlanir rķkisstjórna į skynsamlegan hįtt.

Viš getum ekki litiš framhjį žeim mistökum sem margir žeirra sem hafa kallaš sig lęrisveina Jesś hafa gert ķ aldanna rįs. Žeir įttu viš mikil vandamįl aš etja og töldu ósjaldan aš žeir yršu fyrst aš bęta jöršina og sķšan aš hugsa til himinsins. Žeir freistušust til žess ķ ljósi žvingandi ašstęšna aš įlķta aš fyrst yrši aš breyta ytri uppbyggingunni. Žess vegna varš kristindómurinn ķ augum margra aš sišferšisstefnu og ašgeršir komu ķ staš trśarinnar. Meš réttu segir ęruveršugur forveri minn Jóhannes Pįll II.: „Nś į tķmum felst freistingin ķ žvķ aš gera kristindóminn algjörlega hįšan mannlegri visku, nokkurs konar fręši um hvernig gott lķf į aš vera. Ķ heimi sem einkennist mjög af hinu veraldlega hefur ,hjįlpręšiš smįm saman fengiš į sig veraldlegan blę‘, sem menn berjast aš vķsu fyrir manninum til heilla, en žeim manni sem er ašeins hįlfur og takmarkast viš lįrétt sviš. Viš vitum hinsvegar aš Jesśs kom til aš fęra umfangsmikiš hjįlpręši“ (Umburšarbréfiš Redemptoris missio, 11).

Föstutķmanum er einmitt ętlaš aš leiša okkur til žessa alltumlykjandi hjįlpręšis, ķ ljósi sigurs Krists yfir öllu žvķ illa sem hvķlir į mönnunum. Žegar viš snśum okkur til hins gušdómlega fręšara, žegar viš gefumst honum į hönd og žegar viš öšlumst miskunnsemi hans ķ sįttasakramentinu, sjįum viš „auglit“ hans, sem horfir djśpt ķ sįl okkar og rannsakar hana. Hann getur hjįlpaš mörgum og sérhverju okkar til aš rķsa upp į nż. Hann veitir öllum žeim sem ekki velkjast ķ vafa nżtt trśnašartraust og lętur žį sjį ljósblik eilķfrar sęlu. Jafnvel žó aš hatur viršist rķkja žį lętur Drottinn samt ekki, jafnvel į okkar tķmaskeiši, neitt skorta į lżsandi vitni um kęrleika hans. Ég fel Marķu, „lifandi uppsprettu vonarinnar“ (Dante Allighieri, Paradiso, XXXIII, 12), veg okkar į föstunni, aš hśn leiši okkur til Sonar sķns. Ég fel henni sérstaklega žį mörgu sem enn žola fįtękt og kalla eftir hjįlp, stušningi og skilningi. Meš žessum oršum veiti ég öllum sérstaka postullega blessun mķna.

Vatķkaninu, 29. september 2005

BENEDICTUS PP. XVI

 

© Copyright 2006 - Libreria Editrice Vaticana

       

top