1. «W zmartwychwstałym Chrystusie wszelkie życie powstaje z martwych»
(por. II prefacja wielkanocna).

Niech paschalne orędzie dotrze do wszystkich narodów ziemi,
a każdy człowiek dobrej woli niech czuje się uczestnikiem
tego dnia, który Pan uczynił,
dnia Jego Paschy,
kiedy Kościół przejęty radością
ogłasza, że Pan prawdziwie zmartwychwstał.
To wołanie, które uczniowie wznieśli z głębi serca
w pierwszym dniu po szabacie,
rozbrzmiewało przez stulecia, a dzisiaj,
w tej właśnie dziejowej chwili,
znów umacnia nadzieje ludzkości
niewzruszoną pewnością zmartwychwstania Chrystusa,
Odkupiciela człowieka.
 

2. «W zmartwychwstałym Chrystusie wszelkie życie powstaje z martwych»

Zdumienie i niedowierzanie apostołów i niewiast,
którzy o wschodzie słońca pośpieszyli do grobu,
staje się dziś wspólnym doświadczeniem całego Ludu Bożego.
Stawiając pierwsze kroki w nowym tysiącleciu,
pragniemy przekazać młodym pokoleniom
podstawowy pewnik naszego życia:
Chrystus zmartwychwstał, a w Nim wszelkie życie powstaje z martwych.
«Chwała Tobie, Jezu Chryste,
Ty królujesz dzisiaj i na wieki».
Powraca nam w pamięci ta pieśń pełna wiary,
którą podczas niedawnych obchodów jubileuszowych
wielokrotnie śpiewaliśmy wielbiąc Tego,
który jest «Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni,
Początek i Koniec» (Ap 22, 13).
Pozostaje Mu wierny Kościół pielgrzymujący
«pośród utrapień świata i pociech Bożych» (św. Augustyn).
Kieruje wzrok ku Niemu i nie doznaje lęku.
Idzie przed siebie wpatrzony w Jego oblicze
i powtarza ludziom naszej epoki,
że On, Zmartwychwstały,
jest «wczoraj i dziś, ten sam także na wieki» (Hbr 13, 8).
 

3. W tamtym dramatycznym dniu, w piątek męki Pańskiej,
kiedy Syn Człowieczy
stał się «posłuszny aż do śmierci
- i to śmierci krzyżowej» (por. Flp 2, 8),
dobiegało końca ziemskie życie Odkupiciela.
Jego martwe ciało zostało pośpiesznie złożone w grobie
o zachodzie słońca. Niezwykły był to zmierzch!
Ta godzina pogrążona w głębokim mroku
wyznaczała kres «pierwszego aktu» dzieła stworzenia,
skażonego przez grzech.
Zdawało się, że zwycięża śmierć i triumfuje zło.
A jednak w tej godzinie kamiennego milczenia grobu
przybliżyło się ostateczne wypełnienie zbawczego zamysłu,
rozpoczęło się dzieło «nowego stworzenia».
Jezus Chrystus, którego miłość uczyniła posłusznym
aż po najwyższą ofiarę,
zostaje teraz «wywyższony» przez Boga,
który «darował Mu imię ponad wszelkie imię» (Flp 2, 9).
W tym imieniu odzyskuje nadzieję każdy człowiek żyjący.
W tym imieniu każda ludzka istota,
wyrwana spod władzy grzechu i śmierci,
zostaje przywrócona do Życia i do Miłości.
 

4. Niebo i ziemia opiewają dziś
niepojęte i najwyższe «imię» Ukrzyżowanego, który zmartwychwstał.
Wydaje się, że wszystko pozostało bez zmian,
ale w rzeczywistości nic nie jest tak, jak dotychczas.
On, Życie nieśmiertelne,
odkupił życie każdego człowieka i na nowo otworzył je na nadzieję.
«To, co dawne, minęło,
a oto wszystko stało się nowe» (2 Kor 5, 17).
Każde postanowienie i zamysł człowieka,
tej istoty szlachetnej i ułomnej,
ma od dziś nowe «imię» w Chrystusie zmartwychwstałym,
bo «w Nim wszelkie życie powstaje z martwych».
W tym nowym stworzeniu urzeczywistniają się w pełni
słowa Księgi Rodzaju: «A wreszcie rzekł Bóg:
Uczyńmy człowieka na Nasz obraz,
podobnego Nam» (Rdz 1, 26).
Przez Paschę Chrystus, nowy Adam,
który stał się «duchem ożywiającym» (1 Kor 15, 45),
wybawia starego Adama od klęski zadanej przez śmierć.
 

5. Dla wszystkich mężczyzn i kobiet trzeciego tysiąclecia
przeznaczony jest paschalny dar światła,
które rozprasza mroki lęku i smutku;
dla wszystkich przeznaczony jest dar pokoju zmartwychwstałego Chrystusa,
który rozrywa kajdany przemocy i nienawiści.
Z radością i zachwytem odkryjcie dziś na nowo,
że świat nie jest już w niewoli nieuchronnych wydarzeń,
Nasz świat może się zmienić:
pokój jest możliwy nawet tam, gdzie od bardzo dawna
ludzie walczą i giną, jak w Ziemi Świętej i w Jerozolimie;
jest możliwy na Bałkanach, które nie są już skazane
na dręczącą niepewność, która może udaremnić
wszelkie próby porozumienia.
Ty także, Afryko, ziemio umęczona
przez zagrażające ci nieustannie konflikty,
z wiarą podnieś głowę,
ufając w moc zmartwychwstałego Chrystusa.
Dzięki Jego pomocy Ty również, Azjo,
kolebko odwiecznych tradycji duchowych,
możesz zwycięsko stawić czoło wyzwaniu tolerancji i solidarności.
Ty zaś, Ameryko Łacińska, zasobna w młodych ludzi niosących nadzieję,
tylko w Chrystusie znajdziesz siły i odwagę,
aby rozwijać się szanując godność każdego człowieka.
Wy, mieszkańcy wszystkich kontynentów,
z Jego grobu, już na zawsze pustego,
zaczerpnijcie siły, aby pokonać
moce zła i śmierci,
a wszelkie poszukiwania i postęp techniczny i społeczny
oddać w służbę lepszej przyszłości dla wszystkich.
 

6. «W zmartwychwstałym Chrystusie wszelkie życie powstaje z martwych.»

Od chwili gdy znaleziono Twój pusty grób, o Chryste,
a Kefas, uczniowie, niewiasty
i «więcej niż pięciuset braci» (por. 1 Kor 15, 6)
widziało Cię zmartwychwstałego,
rozpoczęła się epoka, gdy całe stworzenie
opiewa Twoje imię, «które jest ponad wszelkie imię»,
i oczekuje Twego ostatecznego przyjścia w chwale.
W tej epoce pomiędzy Paschą
a nadejściem Twego Królestwa, które nie zna końca,
w epoce przypominającej bóle rodzenia (por. Rz 8, 22),
wspomagaj nas w trudzie budowania świata bardziej ludzkiego,
pokrzepionego balsamem Twojej Miłości.
Paschalna żertwo, złożona w ofierze za zbawienie świata,
spraw, abyśmy nie ustawali w tym dążeniu nawet wówczas,
gdy znużeni zwalniamy kroku.
Ty, zwycięski Królu, daj nam i światu
wieczne zbawienie!