|
21 - 17.10.2012
SOMMARIO
-
SEDICESIMA CONGREGAZIONE GENERALE (MERCOLEDÌ 17 OTTOBRE 2012 -
POMERIDIANO)
- FILM:
“JERZY POPIELUSKO: MESSENGER OF THE TRUTH”
SEDICESIMA CONGREGAZIONE GENERALE (MERCOLEDÌ 17
OTTOBRE 2012 - POMERIDIANO)
- RELATIO POST DISCEPTATIONEM
- AUDITIO AUDITORUM (III)
Oggi, mercoledì 17 ottobre 2012, alle ore 16:30, alla presenza del
Santo Padre, con la preghiera Pro felici Synodi exitu, ha avuto
inizio la Sedicesima Congregazione Generale per la lettura della
Relatio post disceptationem (Relazione dopo la discussione).
Presidente Delegato di turno S. Em. R. Card. Laurent MONSENGWO
PASINYA, Arcivescovo di Kinshasa (REPUBBLICA DEMOCRATICA DEL CONGO).
Sono intervenuti anche alcuni Uditori e Uditrici.
È seguito un tempo di interventi liberi.
A questa Congregazione Generale, che si è conclusa alle ore 19:00
con la preghiera dell'Angelus Domini, erano presenti 254 Padri.
RELATIO POST DISCEPTATIONEM
È intervenuto il Relatore Generale, S. Em. R. Card. Donald William
WUERL, Arcivescovo di Washington (USA), per la lettura della Relatio
post disceptationem (Relazione dopo la Discussione).
Nella sua seconda relazione, a conclusione della discussione
generale sul tema sinodale in Aula, il Relatore Generale ha
sintetizzato i vari interventi succedutisi in queste giornate nelle
Congregazioni Generali e ha offerto alcune linee di orientamento per
facilitare i lavori dei Circoli minori.
Pubblichiamo di seguito il testo integrale.
Beatissime Pater
Patres huius Synodi Sodales
Fratres Sororesque in Domino dilectissimi
“Eritis mihi testes” (Act 1:8)
Synodo Episcoporum de Nova Evangelizatione ad Christianam Fidem
Tradendam principium dedit sacrificium Eucharistiae in foro Sancti
Petri sollemni ritu celebrata. Iam vero, ut Pontifex Maximus qui nos
ducit ac vehit commemoravit, inter plurima, quae e Concilio Vaticano
II provenerunt, id maxime Novae Evangelizationis pondus auget et
extollit: universos homines in sanctitatem vocari et unumquemque
Christifidelem, sua sponte, primas partes agere in opere
evangelizationis. “Inter maxima cogitata, per quae Concilium
Vaticanum II novum adiecit impulsum operi evangelizationis, est
universorum vocatio in sanctitatem, quae suapte natura cuntos
Christifideles appellat (cf. Lumen Gentium, 39-42).”
Sancti evangelizant ferentes Verbum Domini per mundum suae propriae
vitae testimonio.Duo exempla huius efficacis operis in Evangelio
diffundendo in cultura hominum sunt Sanctus Ioannes Abulensis et
Sancta Hildergardis Bingensis, qui titulo Doctoris Ecclesiae
honestati sunt a Summo Pontifice Benedicto XVI hac Synodo ineunte.
Ad exordium nostrae in hac aula disceptationis, iterum Summus
Pontifex nobis verba protulit divinae inspirationis plena. Etenim in
meditatione, quam inter preces inaugurales habuit, nos admonuit
confessionis, quae velut prior evangelizationis est columna. Iesu
Christi veritatem nos cognoscere et proclamare debemus. Altera vero
post illam columna est caritas – dilectio. Solum cum verbum vivimus
in caritate attingimus evangelizationem, cuius desiderio hac in
Synodo ardemus. “Fide id continetur: Deus semetipsum communicat, sed
Ille cum ‘Ego’ dicit in figura Iesu tamen Se revelat, cuius
interpretatio sita est in ‘confessione’ quae nobis loquitur de
Illius virginali conceptione in Nativitate, de Passione, Cruce,
Resurrectione” (d. 8 Octobris 2012 in Meditatione).
Item, die undecimo Octobris, Pontifex Sanctus, cum auspicatus est
Annum Fidei in commemoratione L anniversarii post initum Concilium
Vaticanum II, aliam quoque viam nobis in hoc opere demonstravit
tenendam. “Inter Concilium –inquit Ille – incendebantur animi
nostri, cum prospiceremus commune nostrum munus, ut hac nostra
aetate fidei veritatem et pulchritudinem illustraremus, nec tamen
illam aut temporis praesentis postulatis sacrificaremus aut aevo
praeterito subnexam et alligatam relinqueremus: aeterna Dei
praesentia resonat in Fide, quae tempora transcendit, sed illam nos
ipsi tantummodo possumus in hodiernum nostrum excipere unicum et
singulare” (Homilia diei 11 Octobris 2012).
His diebus intentis animis aurem praebuimus consideratis de indole
et natura Novae Evangelizationis et audivimus, quo modo possit
Ecclesia ratione quam maxime idonea se parare ad sollicitudines,
quibus Sanctus Pater inductus est, ut in Novam Evangelizationem nos
vocaret. Patres Synodi sodales aeque atque auditores, delegati
fraterni et invitati speciales suis prudentibus orationibus
sessiones nostras ditaverunt. Iam vero, ut Ordo Synodi Episcoporum
iubet, Relatoris Generalis est, ut relationem post disceptationem
conscribat, per quam omnia disceptata breviter in summarium
diligentissime perstringat, ut ad novum disceptationis gradum
perveniri possit.
Cogitata igitur, quae deinceps in animo est recolere, eo potissimum
tendunt, ut quodammodo auxilium praebeant disputationibus per
circulos minores habendis, ubi praesertim apparari debent
propositiones Summo Pontifici exhibendae in exitu operum nostrorum.
Observationibus autem nonnulla adicio capita amplius disputanda et
evolvenda.In hac igitur relatione mihi propositum est, ut
animadversiones brevi oratione percurram circa haec capita:
1. de natura Novae Evangelizationis;
2. de contextu circa Ecclesiae ministrum his temporibus;
3. de pastoralibus responsis erga adiuncta hodierna praebendis
4. deque Novae Evangelizationis actoribus participibusve.
1) De natura Novae Evangelizationis
Inter synodalem disceptationem admodum manifeste in aspectum venit
consensus de eo, quod fundamentum Novae Evangelizationis praeprimis
in opere sanctissimae Trinitatis per res humanas agentis situm est.
Deus Pater Filium Suum mittit, Qui Secum genuinum Beatum Nuntium
afferat, cuius ope novimus, ipsi qui simus in virtute Spiritus
Sancti. Ecclesia verum convolvitur hoc motu Dei Sese revelantis,
cuius principium videmus in Beata semper Virgine Maria, quae
Spiritus Sancti virtute cooperante in sinum excepit divinum Verbum
in ipsa carnem factum, ut pro omnibus traderetur. Ipsum Verbum caro
factum aeternae vitae verba offert illis, qui fidem suam in Ipso
collocaverunt. Post mortem autem et Resurrectionem, Iesus Ecclesiam,
quam in Sponsam et novum Corpus acceperat, in mundum misit, quae in
evangelizando perseveraret.
“Euntes ergo docete omnes gentes ... docentes eos servare omnia,
quaecumque mandavi vobis.” (Mt 28:19-20).
Iesus a potestate peccati solvit nos et morti animas nostras
eripuit. A Domino Ecclesia accipit non solum tremendam illam
gratiam, quam Christus vincens pro Illa acquisivit, verum etiam
mandatum, ut Eius victoriam cum ceteris hominibus participet et
notam efficiat. Nos itaque advocamur, ut fideliter mundo tradamus
fidem Evangelii a Iesu Christo nuntiati. In evangelizatione scilicet
primarium Ecclesiae munus situm est.
In principio huius disceptationis Summus Pontifex id nos monuit,
quod Ecclesia verbum “evangelium” eiusque interpretationem sumpsit
in modum novum et vivificum, ob idque cum illud proclamamus
participes simul efficimur prophetici muneris, quod apostoli
habuerunt – quod Ecclesia etiamnunc habet.
Inter eandem meditationem ab Augusto Pontifice potissimum in luce
collocatus est primatus, quem Deus detinet in opere
evangelizationis. Deus ipse in hominum historia loquitur et
operatur. Nos autem, igne Sancti Spiritus incensi, vocamur, ut
operam cum Deo sociemus ope nostrae professionis et fidei et
caritatis, per quam transit Verbum Dei nobisque utitur, ut ceteros
attingat.
Ecclesia numquam defatigata languet neque cessat ab annuntiando
dono, quod a Domino accepit. Id enim a Concilio Vaticano II monemur,
in evangelizatione esse verum Ecclesiae cor. Patres autem in
Concilio adunati per Constitutionem dogmaticam Lumen Gentium, in qua
revera fundamentum et nucleum agnoscimus doctrinae de vita Ecclesiae
in eo consessu elaboratae, id potissimum extollere voluerunt, “Quod
solemne Christi mandatum annuntiandi veritatem salutarem Ecclesia ab
Apostolis recepit adimplendum usque ad ultimum” (17).
Ceterum, officium et munus nuntiandi salutarem veritatem non solis
sacerdotibus ac religiosis incumbunt. Immo, haec ipsa synodus in
luce collocavit, quanta pars sit unius cuiusque discipuli Christi in
missione fidei disseminandae. Nam inter disceptationem in conspicuo
positum est praecipuum et vitale pondus participationis ab omni
Catholico praestandae maxime per intrepidam sui dedicationem et
munera, quae proprie inhaerent laicis missionem evangelizandi
fideliter servantibus.
Quaestio 1. Per baptismum omnes Christifideles donantur personali
vocatione, unde illis provenit dignitas, ut fiant evangelii
praecones. Quanam igitur ratione potest Ecclesia provehere
conscientiam omnium baptizatorum, quo altius in dies percipiant
curam sibi Evangelii nuntiandi et missionis peragendae commissam?
“Iesus Christus heri et hodie idem, et in saecula” (Hb 13:8) ac
propterea “nova facit omnia” (Ap 21:5). Hoc Beato Nuntio plures
evangelizationis partes afficiuntur. Quarum una est missio ad
gentes, quo nomine significamus opus Evangelii nuntiandi hominibus,
quibus Iesus Christus nondum innotuit. Huic adicitur catechesis
iugiter provehenda et adauctio fidei, quod quidem sua sponte fieri
solet in incremento christianae vitae. His adde Novam quoque
Evangelizationem, quae secum fert pastoralem excursum expeditionemve
in eos, qui quamvis, audito quondam Christi nomine, fidem excolere
coepissent, tamen alius alia de causa inconstantes fuerunt.
Quaestio 2. In rebus, quae plerumque in paroeciis fieri solent,
urgenti quidem necessitate percellimur de initiatione fidei
proclamandae eiusque incremento gradatim procurando. Quo modo potest
Christifidelium communitas magis fieri conscia gravitatis insitae in
hoc opere catechetico et educativo?
2) De contextu circa Ecclesiae ministrum his temporibus
In principio huius laboris nobis magno auxilio fuerunt considerata
ab episcopis qui, vocem quinque continentium exprimentes, locuti
sunt non modo de certaminibus ad quae provocamur verum etiam de
communione totam Ecclesiam permeante. Omnes autem in orationibus
suis, cum aspectus rerum huius temporis illustrarent, mentionem
iniecerunt documentorum, quae a synodis continentalibus sunt
producta, non minus quam adhortationum apostolicarum, quae a Beato
Ioanne Paulo II et a Pontifice nostro Benedicto XVI feliciter
regnante datae sunt.
Quamquam singulae res interdum inter se differebant, tamen ab
omnibus continentibus in luce posita est necessitas Novae
Evangelizationis, siquidem illarum culturae, licet aliter alibi,
processu saecularizationis afficiuntur.
Inter signa Novae Evangelizationis in Africa, America, Asia,
Oceania, Europa numerantur parvae Christifidelium communitates,
quae, multiplici quidem forma nec semper una, tamen fomites
evangelizationis factae sunt vivaces. Nonnullae paroeciae, velut ad
vitam redeuntes, non destiterunt esse focus et fomentum renovationis
Ecclesiae. In actione verum laicorum situm est incrementum
pernecessarium et fructiferum. Quidam in luce quoque collocaverunt
ingentissimum cursum conglobationis cum consectariis, quae exinde
maxime in iuventam redundant. Nihilo minus omnes confirmant, in
corde Novae Evangelizationis Iesum ipsum infixum esse.
Praesertim arduae et salebrosae visae sunt res in Medio Oriente.
Admoniti sumus, quanti haberi debeat praesentia Christifidelium in
illis regionibus, ubi ceterum Catholici magnam habent gratiam Summo
Pontifici qui et recens adhortationem Ecclesia in Medio Oriente
dedit et Libanum maxime visitando testimonium exhibuit imprimis
acceptum Ecclesiae, quae intra fines islamici dominatus versatur.
Omnes apertissime aspexerunt quanto opere adlaboratum sit ad
promovendum inter religiones dialogum, in quo nempe instrumentum
pacis adipiscendae praevalidum consistit. Nec propterea minus aperte
confirmatus est status rerum arduus et difficilis in quo
Christifidelium communitates agunt et vivunt.
Ecclesiae ingens oecumenicum munus ostensum est a praesentibus huic
Coetui Bartholomaeo I, Patriarcha Oecumenico, Doctore Rowan
Williams, Archiepiscopo Cantuariensi, et Delegatis Fraternis, aeque
atque a plurimis Patribus huius Synodi.
Quaestio 3. Nonnulli oratores consensum manifestaverunt de eo, quod
his temporibus, quantum quidem videtur, ministri Ecclesiae nova
gaudent aestimatione neque ignoratur novus rerum status, in quo
Ecclesia excolit ministerium illud perenne, ut offerat Evangelium
Christi universo mundo. Quod genus fructus enati sunt ab experiendo
huiusmodi actuositatem?
Haud pauci patres locuti sunt de genere vitae eorum, qui saeculo
cedunt et religionem in rebus indifferentibus habent, quemadmodum in
multis orbis regionibus mores et instituta suadent. Propterea
oportet, Ecclesia adeat provocationes mundi, qui, ut inspirationem
ducat, plerumque aliorsum spectat.
Ut ab oratoribus saepe admoniti sumus, fidem – vel etiam eius
fundamenta primaria – multi ignorant maximeque in regionibus
antiquitus christianis.
Quaestio 4. Cum intueamur deminutam fidei cognitionem atque lacunas
in Evangelii nuntio recte aestimando ingentes, qui novi gressus
facti sunt, ut promoveatur quoddam educationis genus clarum,
attrahens, completum, praesertim iuvenum causa?
A mundi conglobatione item enascuntur certamina sine exemplo.
Ingentissimus est numerus hominum qui, quoniam vel emigrarunt vel
immigrarunt, eradicati sunt stirpitus e locis et contextu suae fidei
ob culturam, societatem, religionem consentaneis. Iam vero umbra
saecularismi complures virtutes religionis et humanitatis velatae
sunt.
Magna ex parte cultura huius temporis rerum conceptionem exhibet,
quae humanae societatis aedificationem vehementer debilitat et
extenuat. A nonnullis Patribus exempla praebita sunt crescentis
violentiae localis vel imminutae libertatis religiosae. Quo
certamine Ecclesia multifariam in orbe terrarum temptatur.
Plerique Patrum locuti sunt de pondere et robore, quo sunt praedita
instrumenta communicationis socialis, maxime cum agitur de novis
mediis electronicis, dum Ecclesia conatur suum ministerium et Beati
Nuntii proclamationem quodammodo exportare. Item a quibusdam
animadversum est, non satis esse, si Christianorum pietas et
virtutes simpliciter exhibeantur in interrete vel in pelliculis
religiosis. Oportet enim ingrediamur loquellam novis mediis
peculiarem. Necesse est, ut Ecclesia perdiscat artem communicandi
secundum modernam consuetudinem socialis communicationis, ut nunc
est.
Quaestio 5. Haec Synodus illustravit gravitatem insitam in
certaminibus, ad quae nunc Ecclesia provocatur, quippe quae
impediant fidei transmissionem inter cetera praesertim ob defectum
sensus transcendentis in hoc genere culturae per omnia saeculo
conniventis. Quae sunt quaedam certamina, ad quae propter
saecularizationem provocamur et quae remedia iam exsistunt vel
saltem excogitari et adhiberi possunt?
3) De pastoralibus responsis erga adiuncta hodierna praebendis
Eminet necessitas, ut corroboremus notionem communionis ecclesialis,
per quam simul Deo et nobis invicem adhaeremus ac devincimur in
Ecclesia. Itemque audivimus nonnullos, qui adfirmarunt oportunum
esse, ut omnia sacramenta, maximeque sacramenta christianae
initiationis et Paenitentiae, in Eucharistiam dirigantur.
Necessitas nostra aetate praevalens consistit in renovatione
spirituali, quod est munus Ecclesiae in proclamando et operando. In
spirituali nempe renovatione elementum primarium pervidemus Novae
Evangelizationis, quatenus attingit et convolvit renovationem, quae
fit in personali occursu Iesu Christi ac per catechesin, quae fovet
et adauget incrementum spirituale.
Quaestio 6. Evangelii proclamatio est ante omnia res quaedam
spiritualis, cuius radices in relationem personalem cum Iesu Christo
per Ecclesiam aguntur. Quomodo potest Ecclesia quam optime procurare
spatia ac tempora idonea ad conveniendum Christum, ut foveat
spiritualem renovationem et conversionem et fidei formationem inter
omnes baptizatos?
Officium nobis concreditum non circumscribitur nostra ipsorum sola
voluntate. Ut enim a Sancto Petro docemur, sumus “renati non ex
semine corruptibili sed incorruptibili per verbum Dei vivum et
permanens” (1 Pt 1:23).
Spiritus Sanctus recreat et animat mandatum nostrum quamdiu conamur
iterum iterumque in lucem proferre veritates in fide, cui credimus,
abditas. Spiritus corroborat nos cum nosmet ipsos committimus vitae
gratiae et virtutis in sacramentis repromissae. Spiritus suffulcit
fiduciam nostram, cum intima nostri cordis aperimus adeo, ut eius
munera possint nobis virtutem addere idoneam ad fidem nostram
vivendam. In cultura patet campus Novae Evangelizationis. Culturae
nomine designamus omnium dierum mores (ethos) et multiplicia
reticula opinionum et significationum, e quibus enascuntur innumera
illa ligamina, quibus cottidie homines, communitates, societates
inter se conectuntur. Cultura enim producit vitale illud vinculum,
per quod homo communitati, communitas societati devincitur.
Propter haec omnia videtur esse oportunis viis provehendum illud
“Atrium Gentilium”, quod evangelizandae culturae existimatur
plurimum tribuere posse.
Praeterea quidam alii in Synodo monuerunt curis infirmis et
sufferentibus praestandis genuinam essentiam evangelizationis
exhiberi. Aegroti et qui inhabilitates ferunt aeque ac qui speciali
subsidio indigent evangelizationis munere gaudent.
Unum de argumentis saepius iteratis vertitur in necessitate
efferendi partem ac munus Ecclesiae, quae est locus veracis
praesentiae Christi in mundo huius aevi. Ecclesia non remanet extra
consilium propositumque salutis Christi proprium. Quidam episcopi
institerunt necessitati corroborandi officium Magisterii
ecclesialis, quoties agendum est cum hominibus qui operam praestant
in fide docenda, sive in ordine speculationis theologicae sive in
diversis gradibus primariae, secundariae, academicae educationis
necnon in omnibus catechesis manifestationibus.
Quaestio 7. Signum christianae vitae peculiare constat ea
transformatione, per quam tota persona responsum praebeamus vocanti
nos in sanctitatem. Quomodo igitur potest Ecclesia adstare omnibus
baptizatis, ut illis auxilium offerat idoneum ad christianam fidem
ita vivendam, ut servientes testimonium demus virtuti Dei qui per
rerum vices et historiam nos mutat et transformat?
Inter pastoralia responsa, quae praecipua mentione digna visa sunt,
fuerunt opera iustitiae socialis et caritatis, in quibus praesertim
eminet et agnoscitur vita ministrorum Ecclesiae. Sollertia, qua
Ecclesia peragit tot opera caritatis aeque in ambitu iustitiae
socialis atque in regione sanitatis educationisve, apparent esse
partes pernecessariae indolis perennis Ecclesiae ipsius atque signa,
per quae ceteri agnoscunt praesentiam Dei nostro in mundo operantis.
Quaestio 8. Novae Evangelizationi, tamquam pars necessaria, inhaeret
testimonium de Christi caritate per opera iustitiae et pacis et
incrementi perhibendum. Quanam igitur ratione potest ditissima
doctrina socialis Ecclesiae quam optime proclamari, ut de fide
testificetur?
Quidam Patres huius Synodi sodales novam Pentecosten invocaverunt.
Hi praesertim suaserunt, ut actuositatem Ecclesiae huius temporis, a
Spiritu Sancto animatam, videamus quasi radium illius virtutis in
Ecclesia primaeva refulgentis, cum apostoli coeperunt primos
discipulos Domino acquirere. Nonnulli autem similitudinem
deprehendunt inter Ecclesiam illius aetatis et Ecclesiam quae nunc
est. Propterea suaserunt quidam, ut totus mundus Spiritui Sancto
publico ritu consacretur.
Paroeciae per totam Ecclesiam disseminatae agnoscuntur esse
plerumque ambitus, ubi maximam partem vita Ecclesiae explicatur.
Saepissime pondus paroeciarum illustratum est, siquidem in peragenda
Nova Evangelizatione verus sunt locus, ubi potissimum homines
experiuntur Ecclesiam.
Uno eodemque tempore nonnulli confirmaverunt necessitatem, ut
extollamus pondus insitum in parvis communitatibus fidelium, quae
quasi solum struunt et fundamentum operi, quod Ecclesia nunc
perficit, ut novam provocet Pentecostem.
Haud pauci Patres synodales mentis aciem advertentes in parvas
communitates, eas minime esse a pastorali familiarum segregandas
adfirmaverunt. Quivis pastor enim oportet valeat laborare pro tota
plebe sibi commissa, non autem pro certa quadam et peculiari eius
portione tantum.
Quaestio 9. Paroeciae et parvae communitates ianua sunt Novae
Evangelizationis. Quomodo possunt paroeciae et parvae fidelium
communitates quam optime fovere et in ordinem componere incepta
pastoralia Novae Evangelizationis causa peragenda? Quonam pacto
potest actio pastoralis ordinaria in omnium dierum vita illarum
communitatum christianarum fieri occasio Novae Evangelizationis
propitia?
Audivimus a nonnullis in educatione ad fidem situm esse initium et
profectum Novae Evangelizationis roborandae vel renovandae, ut
mundus Iesu Christo iterum offeratur. A quibusdam Patribus in luce
collocatum est momentum educativum, maxime quod ad iuniores spectat,
in quo conspiciunt elementum primarium Novae Evangelizationis; ab
iisdem perpensum quoque est, quomodo possimus, in futurum versus
progredientes, homines ad experiendum Christum iterum apportare.
Patres Synodi utcumque institerunt necessitati, ut inveniamus vias
rationesque utiles et tangibiles, quibus iuniores ad fidem educemus.
Id ceterum praesertim eminet, quod in omnibus his momentis semper
puerorum et adulescentium educationis fit mentio.
Quaestio 10. Post editum Catechismum Catholicae Ecclesiae longius
progressi sumus in catechesi renovanda. Quomodo igitur potest
Ecclesia excogitare quendam ordinem catecheticum, qui simul et
fundamentalis et completus sit, ut illos inspiret dum vera, honesta,
decora inquirunt? In iuvenibus stat futurum Ecclesiae. Quomodo
potest Ecclesia quam optime educare et catechizare iuventam, ut
intelligat quanti sit relationem cum Christo per Ecclesiam colere ac
provocetur ad vitam Christo plenius committendam?
In hoc quidem prospectu fuerunt, qui suaderent, ut iterum
adaugeremus munus ministrorum catecheseos. Possunt enim catechistae
magno auxilio esse in Nova Evangelizatione praesertim in contextu
familiarum, quatenus pueros fidem docent.
Quaestio 11. Catechistae munus explent ingentissimum in fide
tradenda. Oportet igitur, nunc catechistae donentur quodam instituto
et stabili ministerio in Ecclesia? Quomodo potest Ecclesia quam
optime adiuvare catechistas in opere sibi commisso explendo?
Synodi Patres locuti sunt de necessitate reciperandi catholicam
traditionem kerygmaticam, ut Verbum Dei nuntiemus audacter, oportune
et importune, ut redeamus in vocem Ecclesiae propheticam, ut
discernamus signa temporum, quibus provocamur ad Novam
Evangelizationem instituendam et ad suscipiendum opus proclamandi et
vivendi ita, ut more Catholicis digno responsum praebeamus his
temporum signis.
Item quidam numerus Patrum synodalium pondus attulit pietati
populari, in qua plebs Dei fidem suam exprimit.
Consensus Patrum eximius fuit in addenda vi peregrinationibus,
praesertim iis quae ad sanctuaria mariana versus ducuntur. Inde
provenit occasio evangelizationis peroportuna.
Ad extremum, omnes agnoverunt non esse Novam Evangelizationem merum
programma pro necessitatibus temporis praesentis, verum multo magis
rationem prospiciendi futurum Ecclesiae, dum alligamus nos proposito
invitandi nosmet ipsos praeprimis ad fidei renovationem, dein
ceteros circa nos, ut laetanter acceptent vitam in Christo
Resurgente.
4) De Novae Evangelizationis actoribus participibusve
Attenta consideratione perpensum est peculiare illud familiae munus.
Instrumentum est enim cuius ope fides traditur, vel etiam in
adiunctis arduis et difficillimis. Concitanda idoneis
adhortationibus est vita familiarum, maxime hodie, cum, oppressae
saeculo eiusque opinionibus, haud parum iniuriae patiuntur atque
ferunt.
Quaestio 12. Cum sit Ecclesia domestica, familia est pernecessaria
non solum ad fidem tradendam, verum etiam ad hominum animos
informandos. Quomodo autem potest Ecclesia quam optime sustinere et
vehere familias in eiusmodi ministerio ingentissimo, ut Evangelium
proclament et impensius etiam partem suam agant in fide tradenda et
humanitatis virtutibus docendis?
In Synodo praeterea nonnulli dixerunt de mulierum officio primario
in Ecclesiae vita et de loco, quem matres familias in fide tradenda
obtinent.
Nisus pastorales ratione et via ordinati deposcunt presbyterorum
formationem iugiter provehendam, ut percipiant laetitiam annuntiandi
et proclamandi Evangelium populis huius aevi, cum homines exiguam
habent formationem in mysterium Christi.
Candidati ad sacerdotium ita formari debent, ut intellegant indolem
unicam et singularem sui ministerii et relationem, qua
evangelizationi devinciuntur. His insuper ita imbui debent, ut plena
conscientia percipiant, se vitam suam esse dedicaturos ad serviendum
Ecclesiae in caelibatu sacerdotali.
Quaestio 13. Sacerdotes locum obtinent unicum et singularem in opere
evangelizationis et fidei tradendae. Quomodo potest Ecclesia fovere
summam illam missionis necessitatem pro sacerdotum ministerio?
Benedictionis signum pro Ecclesia fuit munus testimonii mulierum
atque virorum qui in vita consecrata Christi dilectionem
diffundendam per mundum variis operibus pergunt.
Nonnulli in luce collocaverunt officium laicorum in peragendo opere
Novae Evangelizationis. In omni vitae ordine, sive in professionibus
quae ad educationem vel ad leges remque publicam regendam negotiave
nummaria pertinent, sive in quavis alia parte operis a laicis
praestandi, munus est unius cuiusque fidelis catholici, ut homines
rursus in fidem excolendam suis hortationibus reducere conetur. Quod
quidem fit sane verbis, verum etiam et magnopere factis, actionibus,
genere vitae.
Quaestio 14. Novae Evangelizationis causa laici sunt omnino necesse.
Quomodo autem potest Ecclesia plene inserere laicos in compaginem
Ecclesiae localis, ut mulieres virique laici simul operam socient
cum presbyteris in opere communitatis evangelizandae?
A certo quodam oratorum numero res ad migrationes, quae his
temporibus longe lateque disseminatae sunt, pertinentes in luce
positae sunt. Saepe enim accidit, ut Catholici, cum advenerint in
regiones novas, cessent suam fidem excolere actuose. Novae
Evangelizationis viam in illis excipiendis et velut gremio fovendis
invenire possumus.
Saepius Patres cum vi locuti sunt de praestantia Mariae Virginis,
quae Mater est Ecclesiae et Evangelizationis Novae; nam in ipsa
exemplar et speculum reperimus idoneum, quod nostros conatus foveat
et defendat. Praeprimis, illius fide incitamur, qui similiter
nostrum responsum praebeamus. Nam propter illius fidem Verbum Dei
ingressum est mundum nostrum. Mariam igitur imitantes, ope nostrae
fidei et testimonii vitae Spiritus praestandi, mundum, in quo
vivimus, mutare possumus.
Cum in eo sit, ut definiamus propositiones, quae vehant et ducant
conamina huius Synodi adlaborantis, ut Summo Pontifici exhibeat
lineas meditationis certas definitasque, non alienum videtur quendam
numerum rerum disputandarum, inter alia diversaque argumenta, velut
in indicem referre: 1. De amore Dei, qui gratuito et multifariam
nostras ingreditur vitas, ac potissimum in Iesu Christo, qui Verbum
caro factum est atque expressio Deitatis ultima et plenissima;
2. De dono Spiritus Sancti, qui nostras mentes illuminat et roborat
corda, ut Dei Verbum excipiamus et in vitas nostras admittamus;
3. Christus est auctor fidei nostrae, itaque occursus Eius
personalis nos convitat, ut discipuli fiamus;
4. Christum convenimus in Ecclesia et per Ecclesiam, quae Eius est
Corpus novum;
5. Christus Eiusque Evangelium in ipso corde sunt proclamationis ab
Ecclesiae peragendae;
6. Omnes fideles, sive laici vel religiosi, sive clerus, vocantur ut
suas vitas Novae Pentecosti adaperiant;
7. Transmittere capita fidei, quae in symbolo continentur, munus est
unius cuiusque, maxime in familiis, paroeciis atque parvis
communitatibus;
8. Paroecia locus est ubi praesertim quis potest vitam Ecclesiae
experiri;
9. Argumenta quaedam Evangelizationis referuntur ad familiam,
matrimonium, institutionem de fide, religiosam libertatem,
aegrotorum curam atque laicorum munus;
10. De expressionibus actionibusque ad opus evangelizationis per
Ecclesiam idoneis, quae bonum exitum obtinere videntur, mentio fiat
oportet.
Conclusio
Semen tempore crescit. Laboribus denique et conaminibus sponte
deliberateque susceptis, ut Catholicorum vitas ad agendum
provehamus, semina spargimus, dum novis viribus adnitimur Dei Verbum
proclamare iterumque proponere omnibus, qui nunc longe ab Ecclesia
abstracti sunt.
Sator semina nobis concredidit. Nos quidem incommoda, adversitates,
inquietudines, lacunas, humanamque fragilitatem nostram plane
novimus. Nihilo minus, Ille nos vocat et semen credit manibus
nostris, ut dispensatores ac procuratores eius fiamus. In semine
stat principium fecunditatis. Semen deponere fortasse id
significabit: ut nos Verbum Domini in vitam traducamus atque cum
aliis communicemus laetanter.
Maria, Stella novae evangelizationis atque forma discipulorum,
missionariorum atque eorum qui Evangelium praedicant, pro nobis
intercedat ut huius Synodi opus fructibus abundet pro gloria Dei et
omnium virorum atque mulierum salute.
Gratias ago vobis.
AUDITIO AUDITORUM (III)
Sono intervenuti i seguenti Uditori e Uditrici:
-
Rev.da Suora Maria Antonieta BRUSCATO, F.S.P., Superiora Generale
della Pia Società delle Figlie di San Paolo (BRASILE)
-
Sig. Francisco José GÓMEZ ARGÜELLO WIRTZ, Co-Fondatore del Cammino
Neocatecumenale (SPAGNA)
-
Rev. Zoltán KUNSZABÓ, Diacono permanente dell'Arcidiocesi di
Esztergom-Budapest (UNGHERIA)
-
Dott. Michel ROY, Segretario Generale della "Caritas
Internationalis" (ITALIA)
-
Sig.ra Lydia JIMÉNEZ GONZÁLEZ, Direttrice Generale dell'Istituto
Secolare "Cruzadas de Santa María" (SPAGNA)
-
Dott.ssa Florence DE LEYRITZ, Membro dell'Associazione "Alpha
France" (FRANCIA) e Dott. Marc DE LEYRITZ, Presidente
dell'Associazione "Alpha France" (FRANCIA)
-
Prof. Franco MIANO, Presidente dell'Azione Cattolica Italiana
(ITALIA)
Diamo qui di seguito i riassunti degli interventi:
- Rev.da Suora Maria Antonieta BRUSCATO, F.S.P., Superiora Generale
della Pia Società delle Figlie di San Paolo (BRASILE)
In questo mio intervento mi riferisco ai numeri 59 a 62
dell'Instrumentum laboris, che trovo rispondenti alla sfida posta
oggi alla Chiesa dalla cultura mediatica e digitale,”luogo” della
vita pubblica e della esperienza sociale (IL 59) e spazio di
un'evangelizzazione, dove poter diffondere a largo raggio la bella
notizia del Vangelo.
Lodo e benedico Dio per la crescente sensibilità ecclesiale verso la
comunicazione riconosciuta come nuova civiltà (Ecclesia in Africa
71), primo areopago del tempo moderno (Redemptoris missio 37), vera
e propria cultura: cioè un modo di esistere, di stare al mondo.
Ne era ben consapevole Paolo VI, che nell'esortazione apostolica
Evangelii nuntiandi così affermava: La Chiesa si sentirebbe
colpevole di fronte al suo Signore se non adoperasse questi potenti
mezzi, che l'intelligenza umana rende ogni giorno più perfezionati;
servendosi di essi la Chiesa “predica sui tetti”(n. 45).
Gli illuminati interventi degli ultimi Pontefici, soprattutto in
occasione della Giornata mondiale della comunicazione sociale, hanno
spinto e sostenuto le Chiese locali e altre organizzazioni
ecclesiali a utilizzare con professionalità i diversi strumenti di
comunicazione e oggi i new media per l'annuncio del messaggio di
salvezza.
L’Instrumentum laboris al n. 62 indica alcuni rischi della cultura
digitale che tuttavia non offuscano le potenzialità della nuova
comunicazione, in grado di offrire maggiore possibilità di
conoscenza, di scambio, di solidarietà. Gli interrogativi
interpellano con maggiore forza quelli che, nella Chiesa, hanno
l'audacia di frequentare questi “nuovi areopaghi”: come essere
comunicatori efficaci del mistero di Dio che è comunione, testimoni
dell'amore di Dio che è speranza?
Nel lontano 1926, il Beato Giacomo Alberione, fondatore della
Famiglia paolina, scriveva: “Il mondo ha bisogno d'una nuova, lunga
e profonda evangelizzazione... Occorrono mezzi proporzionati, e
anime accese di fede”.
Ed è a questa grande sfida che dobbiamo rispondere anche noi oggi.
[00317-01.04] [UD037] [Testo originale: italiano]
- Sig. Francisco José GÓMEZ ARGÜELLO WIRTZ, Co-Fondatore del Cammino
Neocatecumenale (SPAGNA)
La Lettera agli Ebrei dice: “Poiché i figli hanno in comune il
sangue e la carne, anche Cristo ne è divenuto partecipe, per ridurre
all'impotenza, mediante la morte, colui che della morte ha il
potere, cioè il diavolo, e liberare così quelli che per paura della
morte erano soggetti a schiavitù durante tutta la vita”.
Crediamo davvero che gli uomini, per la paura della morte, sono
soggetti durante tutta la vita alla schiavitù del demonio? Ma se lo
crediamo, questo Sinodo dovrebbe dire con S. Paolo: “Caritas Christi
urget nos. L'amore di Cristo ci spinge al pensiero che se Lui è
morto per tutti, tutti sono morti. Ed è morto per tutti, perché
quelli che vivono non vivano più per se stessi, ma per colui che è
morto e risuscitato per loro”.
Dice S. Paolo che Dio ha voluto salvare il mondo attraverso la
stoltezza del kerygma, che è l'annunzio di questa notizia. La fede
viene dall'ascolto e oggi ci troviamo in una società secolarizzata
che ha l'orecchio chiuso.
Se vogliamo evangelizzare c’è bisogno di dare i segni che aprano
l’orecchio all’uomo contemporaneo. Ma come può una comunità
cristiana arrivare a questa statura di fede dell’amore nella
dimensione della croce e della perfetta unita? Ecco la necessità del
catecumenato postbattesimale che faccia crescere la fede.
[00311-01.04] [UD031] [Testo originale: italiano]
- Rev. Zoltán KUNSZABÓ, Diacono permanente dell'Arcidiocesi di
Esztergom-Budapest (UNGHERIA)
This intervention is based on twenty years of mission experience in
Budapest, Hungary and central Europe. The lives of hundreds of
people, often entire families have changed thanks to the following
principals. This key is a very simple one: to hold fast and believe
the spiritual law of evangelization, which the Church, explaining to
us Holy Scripture reveals. These are also referring to Instrumentum
Laboris points 131 to 141 on the first proclamation of the Gospel
and in point 28 on the content of the Gospel.
Because of the Conciliar and post-conciliar documents the entire
process of transmitting the faith is clear before us. It begins with
a proclamation, which is the Kerygma, that is to say the Gospel of
Jesus Christ, including a call to conversion and repentance. Then a
process of catechesis, based on the faith born of the first hearing
of the Good News. It is very important that we clearly see this
process and we follow this order.
It is also very important for New evangelization to be clear about
the content of the basic Gospel. We must make it clear that this is
a salvific message today just as much as long ago. Sin tears men
from God just as much today as it did in the time of the Apostles.
If we preach the Gospel faithfully, we will also see that this leads
to the sacramental life, people will want to be cleansed by the
water of baptism, to be reconciled through the sacrament of
repentance, and to commune with Christ through the Holy Eucharist.
The highlight of my mission work was the Budapest City Mission in
2007. When answering the call of His Eminence Cardinal Peter Erdö,
the entire archdiocese, joined in unprecedented unity to declare and
share the Good News. The Kerygmatic preaching, and the invitation to
join the community of love that is the Church, has since changed
many lives, especially among the poor, the homeless and marginalized
people and many of the youth.
[00197-02.03] [UD014] [Original text: English]
- Dott. Michel ROY, Segretario Generale della "Caritas
Internationalis" (ITALIA)
L’exercice de la charité est un élément constitutif de la nature de
l’Église et de sa mission d’évangélisation, et tous dans l’Église
sommes impliqués.
La nouvelle évangélisation doit montrer que la diaconie de la foi et
la diaconie de la charité ne sont pas séparées et indépendantes,
mais qu’il est question d’une seule diaconie avec deux volets. Même
plus: le moteur de la mission, la porteuse de la vision devrait être
la diaconie de la charité. La charité, par conséquent, doit être un
élément structurant de la nature même de l’Église si elle veut être
évangélisatrice. Il vaut la peine que le Synode lui donne la place
qui lui revient dans la réflexion sur la nouvelle évangélisation et
qu’il encourage et renforce son dynamisme évangélisateur.
La Charité vécue dans l’Esprit non seulement nous rend
missionnaires, mais nous évangélise nous-mêmes. Et aujourd’hui, nous
reconnaissons avec joie qu’ils sont nombreux, tous les jours plus
nombreux, les ouvriers de la charité, bénévoles et employés, qui
font de leur travail dans l’action socio-caritative de l’Église le
champ explicite de leur engagement dans l’évangélisation. Nous
aimerions qu’ils aient une place parmi les sujets traités sur la
manière dont la foi chrétienne est transmise aujourd’hui.
Nous reconnaissons que l’exercice de la charité est l’un des signes
de la crédibilité de l’Église. Nous constatons que souvent, dans nos
Caritas, des frères et sœurs qui viennent à nous de l’indifférence,
de l’agnosticisme ou de l’incroyance, à travers le service
socio-caritatif découvrent ce que signifie la joie de croire et de
mettre sa vie en phase avec Jésus Christ au sein de l’Église. Nous
aimerions que soit reconnu le caractère évangélisateur que portent
en elles-mêmes un grand nombre des actions qui se réalisent au
service de la charité et la façon de les exécuter.
Cela ne veut pas dire que nous ne reconnaissions pas le besoin de
soigner à la fois la dimension évangélisatrice de la charité et la
formation en ce domaine afin que nous sachions faire en sorte que ce
service soulève des questions sur la motivation et le sens de ce que
nous faisons, invite à la conversion et facilite l’annonce de Jésus
et de son Évangile. Tout comme nous devons cultiver la spiritualité
qui peut donner de la consistance au caractère évangélisateur de la
charité. Le Synode fournirait un bon service à la nouvelle
évangélisation s’il nous donnait des orientations positives sur le
soin à apporter à la formation et à la spiritualité dans l’action
caritative qui permette d’aviver en elle sa force évangélisatrice.
La question fondamentale dans la nouvelle évangélisation n’est pas
seulement de savoir comment annoncer l’Évangile, mais de nous
demander si l’Évangile que nous annonçons est bonne nouvelle pour
les pauvres, et si nous, comme Église, rendons crédible cet
Évangile. Le service de la charité doit être le moteur de la mission
et son signe de crédibilité.
[00233-03.03] [UD020] [Texte original: français]
- Sig.ra Lydia JIMÉNEZ GONZÁLEZ, Direttrice Generale dell'Istituto
Secolare "Cruzadas de Santa María" (SPAGNA)
El Instrumentum laboris (nn. 147-149) nos llama a realizar la tarea
evangelizadora-educativa en el difícil contexto actual, de
“emergencia educativa”. En este sentido ¿cómo hemos de ser los
educadores católicos?, ¿cómo tiene que ser la escuela católica?
Quisiera señalar algunos medios:
1.- Mantener la identidad católica de nuestros centros.
2.- Establecer en nuestros centros un programa serio e integral de
formación en la fe.
3.- Fidelidad creativa al carisma fundacional.
4.- Práctica de las virtudes mediante un programa serio de educación
de la voluntad.
5.- Programa de educación de la afectividad. Fomentar el ejercicio
de la caridad.
6.- Atención personalizada.
Hemos visto, con dolor, cómo muchos alumnos de nuestras escuelas
católicas, educados con rigor en el estudio, han llegado a ser
líderes sociales enemigos de la fe y de la Iglesia. Que nuestras
escuelas no sean centros de cultivo de personas muy “cultas”, pero
“bautizadas descreídas”. Y hemos visto también, con gozo, cómo en
colegios, universidades, donde se mantiene la identidad y se realiza
la educación en la fe surgen vocaciones para la propia congregación
y para todos los estados de la vida cristiana. Se pide a los Señores
Obispos una atención especial a los centros de titularidad católica
de sus diócesis. Que velen porque no desaparezcan y mantengan su
clara identidad católica como contribución eficaz a la formación de
nuevos y creíbles evangelizadores.
[00306-04.04] [UD027] [Texto original: español]
- Dott.ssa Florence DE LEYRITZ, Membro dell'Associazione "Alpha
France" (FRANCIA) e Dott. Marc DE LEYRITZ, Presidente
dell'Associazione "Alpha France" (FRANCIA)
Le parcours Alpha est un outil d’annonce kérygmatique au service des
paroisses et aumôneries créé il y a 30 ans et proposé dans 160 pays,
en 110 langues. Près de 20 millions de personnes l’ont suivi, dont
beaucoup y ont fait une rencontre vivifiante du Christ.
Quelles1eçons tirer de l’expérience pour la conversion pastorale?
Trois grands processus structurent l’évangélisation : 1) une
évangélisation première vécue comme un temps de conversion initiale
permettant une rencontre personnelle du Christ; 2) la formation de
disciples favorisant l’apprentissage de la vie chrétienne; 3) le
développement de leaders par la reconnaissance du potentiel
missionnaire des laïcs et leur déploiement au sein de l’Église et de
la société.
Peu de pasteurs savent effectivement, articuler ces trois processus
qui sont précisés dans Evangelii Nuntiandi, chap. 2 : cette
transformation conduit de l’incroyance à la sympathie, de la
sympathie à la conversion, de la conversion à la vie de disciple, et
de la vie de disciple à la mission.
Pour que la nouvelle évangélisation ne se réduise pas à un slogan,
et que les communautés soient un terreau fertile où les
disciples-missionnaires croissent, les prêtres doivent développer la
capacité à conduire la pastorale avec une approche organique et
systémique. Il est fondamental d’articuler ces processus entre eux
dans un continuum pastoral qui lie la première annonce au
développement de disciples missionnaires, sur la base de leurs dons
spirituels, qui pourront faire rayonner le Royaume de Dieu autour de
la communauté chrétienne.
La nouvelle évangélisation requiert de nouvelles compétences
pastorales. Le Munus Regendi est là en cause. Nous avons conçu au
profit de prêtres et d’évêques des formations au gouvernement
pastoral. L’expérience nous montre qu’on ne peut concevoir l’Église
que comme une communauté d’apprentissage où il fait bon se retrouver
pour se mettre à l’écoute de la Parole du Seigneur afin de grandir
dans la foi, se former comme disciples et exercer un gouvernement
pastoral profondément évangélique.
[00309-03.03] [UD029] [Texte original: français]
- Prof. Franco MIANO, Presidente dell'Azione Cattolica Italiana
(ITALIA)
I laici sono chiamati a partecipare a tutta la missione della
Chiesa, “per la loro parte compiono, nella Chiesa e nel mondo, la
missione propria di tutto il popolo cristiano” (LG 31). II messaggio
conciliare pone così la vocazione dei laici in una luce
particolarmente significativa che esprime un senso vivo della
corresponsabilità nella Chiesa locale e nella Chiesa universale. La
scoperta-riscoperta di questa vocazione, del senso profondo della
partecipazione dei laici alla intera missione della Chiesa, appare
uno dei compiti fondamentali che la nuova evangelizzazione ha di
fronte a sé.
La nuova evangelizzazione richiede nuove capacità di relazione e di
relazioni, persone che sanno raccontare, con la propria vita, le
meraviglie di Dio; ha bisogno di legami di vita buona, bella, vera.
Ecco allora che la dimensione intrinsecamente comunitaria della vita
della Chiesa, che ha il suo fondamento nel grande dono della
comunione, oggi chiede di essere sempre più valorizzata ai fini di
un rinnovato annuncio del Vangelo agli uomini e alle donne del
nostro tempo. Pur nella consapevolezza della pluralità di percorsi
di cui è ricchissima la nostra vita ecclesiale, pensiamo ancora alla
parrocchia, luogo in cui si trovano le nostre case, abitano le
nostre famiglie, si intrecciano le prime relazioni.
Nella vita della parrocchia, e ancor prima al servizio della
diocesi, l’Azione Cattolica può rappresentare un luogo privilegiato
in cui si attivano adeguate dinamiche di relazione in senso
ecclesiale, in cui ciascuno impara a capire che il grande dono della
fede e tutti i doni ricevuti hanno una destinazione comunitaria. La
vocazione propria dell’Azione Cattolica, secondo le indicazioni del
concilio Vaticano II, sta nel porsi a servizio dell’insieme,
nell’essere laicato associato diocesano, nel poter esser laboratorio
concreto per la nuova evangelizzazione nella realtà delle chiese
particolari, intorno al Vescovo, dando prospettiva e attuazione agli
orientamenti pastorali. Offriamo la nostra disponibilità ai pastori
delle nostre Chiese particolari a nome dei tanti fedeli laici che
attendono proposte formative esigenti, relazioni personali intense
che l’essere associazione aiuta a coltivare, impegnandoci a
camminare sulle vie della santità sulla scia di tanti santi e beati
per diventare testimoni e apostoli nei contesti della vita: giovani
adulti ragazzi famiglie, insegnanti studenti professionisti,
lavoratori ... tutti coinvolti e protagonisti, tutti corresponsabili
nell’evangelizzazione e nella nuova evangelizzazione per favorire
nelle persone che quotidianamente incontriamo un nuovo incontro con
il Signore.
[00312-01.04] [UD032] [Testo originale: italiano]
FILM: “JERZY POPIELUSKO: MESSENGER OF THE TRUTH”
Nella serata di oggi i Padri Sinodali e gli altri Partecipanti alla
XIII Assemblea Generale Ordinaria del Sinodo dei Vescovi sono stati
invitati alla proiezione di “Jerzy Popielusko: Messenger of the
Truth”, presso l’Istituto Maria Bambina, alle ore 20:30.
Alcuni stralci del film sulla vita del Beato sono stati trasmessi in
Aula al termine della Quindicesima Congregazione Generale di questa
mattina. Il Segretario Generale del Sinodo dei Vescovi ha definito
la vita del sacerdote polacco un esempio di nuova evangelizzazione.
|