W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Pokój z wami!

Pani Premier,

Wasze Ekscelencje,

Drodzy Przyjaciele!

Witajcie! Witajcie w Watykanie!

Cieszę się, że mogę powitać was wszystkich z okazji waszej pielgrzymki w tym Roku Jubileuszowym, zwłaszcza że odbywa się ona w setną rocznicę pierwszej oficjalnej łotewskiej pielgrzymki do Rzymu.

To bardzo piękne, że podtrzymujecie tę tradycję pielgrzymowania i podążacie śladami swoich przodków w wierze. Pragnę wyrazić wdzięczność za waszą obecność tutaj dzisiejszego ranka, ponieważ Rzym zawsze był domem dla wszystkich chrześcijan, gdyż to właśnie tutaj wielcy Apostołowie Piotr i Paweł dali najwyższe świadectwo Ewangelii, ponosząc męczeństwo za wiarę. Modlę się, abyście czerpali inspirację z ich przykładu i z innych miejsc świętych w Rzymie. Wszyscy oni pokazali, że nadzieja nie zawodzi, pomimo niepewności ich sytuacji i wyzwań, którym musieli stawić czoła (por. Spes non confundit, 1).

Jak wiecie, Papież Franciszek odwiedził Łotwę w 2018 r., w setną rocznicę niepodległości waszego narodu, i mówił o trudnościach, jakich wasz kraj doświadczył w przeszłości. Chociaż obecny konflikt w waszym regionie może przywoływać wspomnienia tamtych burzliwych czasów, ważne jest, abyśmy wszyscy zwracali się ku Bogu i umacniali siłę Jego łaską, gdy stajemy w obliczu podobnych utrapień.

Nadzieja, która jest centralnym tematem tegorocznego Jubileuszu, nie oznacza posiadania wszystkich odpowiedzi, ale raczej wzywa nas do złożenia naszej ufności w Bogu i do radykalniejszego naśladowania Chrystusa. W swoim przemówieniu w Pałacu Prezydenckim Papież Franciszek mówił o żywotnej roli, jaką wiara chrześcijańska odegrała w historii waszego kraju; zacytował nawet Zentę Mauriņę, która napisała, że wasze korzenie „są w niebie”. Z tego powodu jestem wdzięczny, że więzi między Łotwą a Stolicą Apostolską stały się w ostatnich latach ściślejsze. Szczególnie cieszę się, że jest tutaj dzisiaj obecna wasza Pani Premier, którą serdecznie pozdrawiam.

Chociaż nadzieja nas umacnia, musimy jednocześnie połączyć ją z cnotą wiary, aby zwracać oczy ku teraźniejszości i dostrzegać wiele sposobów, na jakie Bóg nam błogosławi tu i teraz. W tym względzie pielgrzymka odgrywa ważną rolę w naszym życiu wiary, ponieważ daje nam czas i przestrzeń na głębsze spotkanie z Bogiem. Wyprowadza nas z rutyny i zgiełku codziennego życia, dając nam przestrzeń i ciszę, abyśmy mogli wyraźniej usłyszeć głos Boga. Zachęcam was zatem, abyście skorzystali z tej okazji do modlitwy i otworzyli się na łaskę Bożą, aby umocniła ona waszą wiarę i obdarzyła was pokojem, którego świat nie może dać (por. J 14, 27).

Na koniec, kiedy wszyscy powrócicie do waszej umiłowanej ojczyzny, pamiętajcie, że pielgrzymka się nie kończy, ale jej nasiona muszą zakiełkować w waszym codziennym życiu jako uczniów i przynosić owoce (por. J 15, 16). W ten sposób Kościół na Łotwie z pewnością nadal będzie źródłem radości i nadziei dla wszystkich Łotyszy.

Dlatego, moi drodzy przyjaciele, wraz z tymi kilkoma słowami i powierzając was wstawiennictwu Maryi, Matki Kościoła, chętnie udzielam każdemu z was i wszystkim waszym bliskim, zwłaszcza chorym, osobom starszym i dzieciom, mojego serdecznego błogosławieństwa, składając wasze życie w ręce Boga.

Dziękuję bardzo!