W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

Panie i Panowie!

Z radością przyjąłem możliwość spotkania z wami, członkami „Bizot Group”, reprezentującymi niektóre z najbardziej prestiżowych muzeów świata. Pozdrawiam waszego Przewodniczącego, Doktora Taco Dibbitsa, oraz każdego z was. Zarówno z powodu pracy, jak i ze względu na pasję doskonale wiecie, że każde muzeum jest miejscem pamięci, piękna i historii, sprzyjającym spotkaniu pokoleń oraz krzewieniu kultury i ludzkiej kreatywności.

Przez wieki Kościół pielęgnował szczególną więź ze sztuką, doceniając każdą jej formę. Sztuka jest bowiem sposobem, w jaki człowiek dzięki swej twórczej inwencji wydobywa wartość materii i ją przeobraża, a więc przemienia świat stworzony, w którym żyje jako istota uczyniona na obraz i podobieństwo Boga. Temat waszego spotkania – „Materialność” – jest pod tym względem szczególnie interesujący, ponieważ skłania nie tylko do zgłębiania relacji między materialnym wymiarem dzieła sztuki a jego interpretacją, lecz także do refleksji nad szczególną naturą materii jako rzeczywistości, w której sam Bóg zechciał się objawić.

W związku z tym chciałbym podzielić się z wami dziś rano kilkoma krótkimi refleksjami.

Przede wszystkim materia jest dana: jest darem, który otrzymujemy. Artysta, dzięki swemu kunsztowi, przekształca to, co ma w rękach, aby z kolei uczynić z tego dar dla innych; w ten sposób twórczość kulturowa wydobywa i podkreśla piękno stworzenia. Sam przecież „Jezus pracował fizycznie, mając codzienny kontakt z materią stworzoną przez Boga, aby ją ukształtować swoimi rzemieślniczymi umiejętnościami” (Franciszek, Enc. Laudato si’, 98).

Materia jest ponadto plastyczna: można ją formować zgodnie z zamysłem artysty, aby wyrazić jego intuicję, nadając emocjom, marzeniom i słowom konkretny kształt i brzmienie. Sztuka jest bowiem procesem twórczym, w którym człowiek, naśladując stwórcze dzieło Boga, kształtuje materię, nadając jej znaczenie transcendentne. Staje się ona w ten sposób znakiem tego piękna, które otwiera na nowo oczy serca i umysłu, kierując człowieka ku temu, co w górze.

Wreszcie, materia jest pamięcią. Dzieła przechowywane w muzeach stanowią świadectwo historii, która przemawia do każdego człowieka z pokolenia na pokolenie. W ten sposób obiekt muzealny przekazuje teraźniejszości mądrość przeszłości. Kościół, pielgrzymujący przez dzieje, tak właśnie zawsze pojmował sztukę: nie jako zwykły estetyzm, lecz jako formę głoszenia Ewangelii poprzez piękno.

Pragnę zatem wyrazić wam wszystkim uznanie za pracę, jaką wykonujecie, kierując muzeami i zarządzając nimi oraz troszcząc się o dziedzictwo wspólne całej ludzkości. Życzę wszelkiej pomyślności w realizacji inicjatyw podejmowanych przez waszą Grupę, a dla was, waszych bliskich i współpracowników wypraszam Błogosławieństwo Pana.