Ad perpetuam rei memoriam. ― Iesus a Nazareth pertransivit benefaciendo et sanando omnes (cfr Act 10, 38).

Versus hic ex Actibus Apostolorum bene describit modum quocum Venerabilis Servus Dei munus medici semper exercuit, veluti caritatis apostolatum, operam dans non solum malis corporis sanandis, sed etiam doloribus animi levandis illorum qui ad eum decurrebant, relinquens hucusque famam signorum et sanctitatis quae limina patriae suae superat.

Iosephus Gregorius Hernández Cisneros, secundus e septem liberorum, die XXVI mensis Octobris anno MDCCCLXIV in loco vulgo Isnotú, provinciae Truxillensis in Venetiola, natus est e coniugibus Benigno Hernández Manzaneda et Iosepha Antonia Cisneros y Mansilla.

Annis suorum curriculorum ingenio, assiduitate et progressu, sed etiam pietate, precibus, moribus et sincera propriorum operum effectione eminuit. Postquam baccalaureatum in philosophia adeptus est, facultati medicinae apud Universitatem Caracensem nomen suum dedit. Hoc in materialistarum ambitu, exemplum vitae secundum fidem christianam dedit ita ut socii aestimationem et obsequium erga eum clare demonstrarent.

Postquam splendide lauream adeptus est, medici munus exercere suscepit. Anno MDCCCLXXXIX, suas ob singulares dotes, a Praeside Venetiolae designatus est ad curricula medica Lutetiae Parisiorum prosequenda, ubi laudabilem accepit peritiam atque in multis disciplinis pervestigationes explevit. Eadem urbe non solum memoriam suarum dotum reliquit, sed potissimum suae intellectualis honestatis et humanae integritatis.

Post reditum in Venetiolam, XXVII annos natus, cursum honorum veluti professor apud universitatem incepit. Cathedras histologiae normalis et pathologiae, physiologiae experimentalis et bacteriologiae instituit.

Animo forti atque iudicio palam fidem suam testificabatur, eucharisticam celebrationem cotidie participans, qui se signo crucis signabat priusquam ut lectiones inciperet. In Tertium Ordinem S. Francisci professus est, cuius Regulam fideliter est secutus. Medicinam exercens egentioribus privilegium dabat, a quibus non solum non accipiebat mercedem, sed saepe pro iis pretium remediorum solvebat, sic ut “pauperum medicus” cognominaretur.

Cum in summo medicinae artis fastigio versabatur, deliberato consilio, die XVI mensis Iulii anno MCMVIII, moderatore spiritus Venerabili Fratre Ioanne Baptista Castro, Archiepiscopo Caracensi, approbante, postulavit ut in Carthusiam acciperetur apud pagum vulgo Farneta in suburbio Lucae. Die XX mensis Augusti vestem religiosam sumpsit et nomen fratris Marcelli recepit. Novem post mensibus tantum, ob valetudinem infirmam, multo dolore coactus est in Venetiolam redire, confidens ut denuo in Carthusiam acciperetur, cum convalesceret.

Desiderium quoque suum fuit ut sacerdos fieret, sed etiam valetudo eius minime ei id permisit. Ad divinam voluntatem conformari volens, missioni veluti professor ac medicus se contulit in spiritu unitatis cum Deo et fratribus inserviens.

Die XXIX mensis Iunii anno MCMXIX luctuose periit, autocineto offensus, dum infirmo medicamentum afferebat. Certamine posito de epitaphio ad sepulcrum apponendo, hoc effatum est electum: “Doctor Iosephus Gregorius Hernández – medicus insignis atque christianus exemplaris. Ob scientiam doctus ac virtutem iustus. Mors eius pro natione calamitas”.

Sanctitatis fama perdurante, Archiepiscopus Caracensis Processum Ordinarium celebravit annis MCMXLIX-MCMLVIII. Processus Apostolicus, anno MCMLXXIII initus, anno MCMLXXVI est conclusus. In Congressu peculiari die XXIV mensis Septembris anno MCMLXXXV Consultores Theologi favens dederunt suffragium. Itemque iudicaverunt die XVII mensis Decembris eodem anno in Sessione Ordinaria Patres Cardinales et Episcopi. Hac de causa Decessor Noster, s. Ioannes Paulus II, Congregationi de Causis Sanctorum facultatem dedit ut congruum Decretum de Venerabilis Servi Dei heroicis virtutibus die XVI mensis Ianuarii anno MCMLXXXVI promulgaretur. Omnibus servatis iure statutis, cum puellulae sanatio examinata esset, die IX mensis Ianuarii anno MMXX a Consultoribus medicis inexplicabilis habita est. In Congressu peculiari die XVII mensis Martii anno MMXX Consultores Theologi et Patres Cardinales in Sessione Ordinaria die XVII mensis Iunii eodem anno favens dederunt suffragium de memorata sanatione, quam Venerabilis Servi Dei Iosephi Gregorii Hernández Cisneros intercessioni tribuerunt. Quapropter Nos Ipsi die XIX mensis Iunii anno MMXX facultatem fecimus ut Congregatio de Causis Sanctorum congruum Decretum promulgaret. Statuimus etiam ut ritus beatificationis Caracis die XXX mensis Aprilis anno MMXXI celebraretur.

Hodie igitur eadem in urbe de mandato Nostro Venerabilis Frater Aldo Giordano, Archiepiscopus titulo Tamadensis, Nuntius Apostolicus in Venetiola, textum Litterarum Apostolicarum legit, quibus Nos Venerabilem Servum Dei Iosephum Gregorium Hernández Cisneros in Beatorum numerum adscribimus:

Nos, vota Fratris Nostri Balthasaris Henrici S.R.E. Cardinalis Porras Cardozo, Archiepiscopi Metropolitae Emeritensis in Venetiola, Administratoris Apostolici Caracensis necnon plurimorum aliorum Fratrum in Episcopatu multorumque christifidelium explentes, de Congregationis de Causis Sanctorum consulto, auctoritate Nostra Apostolica facultatem facimus ut Venerabilis Servus Dei Iosephus Gregorius Hernández Cisneros, Christifidelis laicus, scientia peritus et fide excellens, qui agnoscens in infirmis dolentem vultum Domini Iesu tamquam bonus Samaritanus evangelica caritate iis succurrit corporis et spiritus eorum vulneribus medens, Beati nomine in posterum appelletur atque die vicesimo sexto mensis Octobris quotannis in locis et modis iure statutis celebrari possit. In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.

Quae autem his Litteris decrevimus, nunc et in posterum rata et firma esse volumus, contrariis quibuslibet rebus minime obstantibus.

Datum Romae, Laterani, sub anulo Piscatoris, die XXX mensis Aprilis, anno Domini MMXXI, Pontificatus Nostri nono. 

 De mandato Summi Pontificis
Petrus Card. Parolin
Secretarius Status

_____________________________________________

* AAS, vol. CXVII (4 aprile 2025), n. 4, pp. 293-295.