Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i dobrej niedzieli! 

W dzisiejszej liturgii Ewangelista Mateusz przedstawia nam przypowieść o siewcy (por. Mt 13, 1-23), która opisuje hojność i ufność, z jaką Bóg zasiewa swoje Słowo w naszym sercu i rozlewa w nas swoją moc.

Sam Jezus – Słowo, które stało się człowiekiem i oddało życie dla naszego zbawienia – jest ziarnem, które Ojciec nieustannie rozsiewa w świecie, aby obumarłszy, przyniosło plon obfity (por. J 12, 24). To prawda, czasem napotyka w nas glebę twardą i niewrażliwą, innym razem rozproszoną, podobną do udeptanej ziemi na ścieżkach, do gruntu skalistego albo do krzewów cierniowych. Są jednak chwile, gdy znajduje ziemię przyjmującą i żyzną, a wtedy dokonują się cuda miłości, zdolne przemienić wszystko inne, jak z pewnością także my doświadczyliśmy tego w naszym życiu. Dlatego Ojciec nie przestaje siać, ponieważ wie, że moc Jego miłości jest silniejsza od naszej słabości (por. 2 Kor 12, 9-10).

Św. Jan Chryzostom, odnosząc się do „ziarna” Słowa Bożego, stwierdza: „«A gdzie tu rozum – ktoś powie – siać między ciernie, na skale czy przy drodze?» W odniesieniu do siewu i do ziemi nie byłoby to rzeczą rozsądną, ale w przypadku dusz oraz nauki zasługuje nawet na wielką pochwałę” ( In Matthaeum hom., 44, 3) [1], ponieważ w rękach Boga „skała może się zmienić i stać się urodzajną ziemią. [Możliwe jest], by nie deptano więcej po drodze, aby nie była ona otwarta dla wszystkich przechodniów i stała się żyzną ziemią. [Można też] wydrzeć ciernie, aby nasienie bez przeszkody wydało owoc” ( tamże) [2].

Hojność Boga wobec nas nie jest naiwna, lecz mądra, i potrafi dostrzec w nas możliwość dobra, z którego czasem nawet my sami nie zdajemy sobie sprawy. Dlatego Pan, który dobrze zna glebę naszego serca – lepiej niż my sami ją znamy – nie przestaje wierzyć w nas, w to, kim jesteśmy i kim możemy się stawać dzień po dniu, jeśli z wiarą Jemu się powierzamy.

W ten sposób z bezinteresowności i ufności, z jakimi ziarno jest rozsiewane, oraz z pokory i gotowości, z jakimi jest przyjmowane, wzrastają w nas i rozprzestrzeniają się owoce Ducha Świętego, którymi są – jak naucza św. Paweł – „miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22-23). Jakże bardzo nasz świat potrzebuje tych owoców: potrzebuje, aby został nimi napełniony i przemieniony!

Zaangażujmy się więc, szczególnie w tych dniach wakacji, aby znaleźć miejsce na słuchanie, czytanie i rozważanie Słowa Bożego, pielęgnując – obok wypoczynku i zdrowej rozrywki – także ważne chwile ciszy i modlitwy. Do naszych zwyczajnych zajęć powrócimy odnowieni na ciele i duchu, gotowi głosić Dobrą Nowinę Ewangelii i coraz bardziej zdolni współpracować we wzroście Królestwa Bożego.

Niech pomaga nam w tym Maryja, Królowa Apostołów i Gwiazda Ewangelizacji.

____________________________

Po modlitwie Anioł Pański:

Drodzy Bracia i Siostry!

Pozdrawiam mieszkańców tego pięknego miasteczka Castel Gandolfo, gdzie w tych dniach przebywam na wypoczynku, i z radością witam was wszystkich, pielgrzymów przybyłych z różnych stron świata!

Niestety, nad Bliskim Wschodem, Ukrainą i wieloma innymi częściami świata znów wieją wiatry wojny, siejąc przemoc, terror i śmierć oraz po raz kolejny godząc w tak wielu niewinnych ludzi. Nie pozwólmy, aby te wiatry zgasiły płomyk nadziei i pokoju, nawet wtedy, gdy wydaje się on wątły i migotliwy.

Ponawiam mój apel, aby wytrwale podążać drogą dialogu, spotkania i dyplomacji – jedyną drogą zdolną prowadzić do sprawiedliwego i trwałego pokoju, w którym narody mogłyby żyć pojednane, we wzajemnym bezpieczeństwie i z poszanowaniem godności każdej osoby.

Dziś obchodzona jest Niedziela Morza. Moją myśl kieruję do wszystkich ludzi morza, rybaków i pracowników portów na całym świecie, którzy – doświadczając rozłąki z bliskimi, a niekiedy także lęku z powodu konfliktów toczących się na morskich szlakach –cierpliwą i cichą pracą podtrzymują handel oraz życie wielu narodów.

Na koniec łączę się w modlitwie z licznymi polskimi wiernymi, zgromadzonymi na dorocznej pielgrzymce przed Ikoną Jasnogórską, aby jako „uczniowie-misjonarze” byli radosnymi świadkami Ewangelii.

Życzę wszystkim dobrej niedzieli!

_________________

[1] ŚW. JAN CHRYZOSTOM, Homilie na Ewangelię według św. Mateusza, cz. II:  Homilie 41-90, red. i tłum. A. Baron, Kraków 2001, s. 47.

[2] Tamże.