Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Ewangelia czytana w tę niedzielę (Mt 16, 13-20) stawia przed nami pytanie, które dotyczy każdego z nas na drodze naszej wiary: kim naprawdę jest dla mnie Jezus?

Z opowieści ewangelicznej wynika, jak istotne jest to pytanie dla doświadczenia ucznia. W rzeczywistości, mimo że dwunastu Apostołów uczestniczyło już w znacznej części życia i posługi Mistrza, Jezus nie chciał zakładać z góry, że naprawdę Go znają i że zrozumieli tajemnicę Królestwa Bożego. Wtedy, po zapytaniu, co ludzie o Nim mówią, zwraca się bezpośrednio do nich: „A wy, za kogo Mnie uważacie?” (Mt 16, 15).

Bracia i siostry, jest to fragment o fundamentalnym znaczeniu dla uczniów wszystkich czasów, dla każdego z nas. Wiara bowiem nie jest nam dana raz na zawsze; wręcz przeciwnie, zawsze musimy na nowo odkrywać oblicze Chrystusa i Jego Ewangelię, zgłębiać Jego przesłanie i odnawiać wybory naszego życia, aby były spójne z tym, co wyznajemy, pokonując pokusę, że już wszystko wiemy i że wiara staje się dla nas zwyczajem.

Pytanie, które codziennie nam się stawia – kim jest dla mnie Jezus i jakie znaczenie ma Jego obecność w moim życiu – pojawia się zwłaszcza w modlitwie i podczas medytacji nad Ewangelią; ale także wtedy, gdy stajemy przed ranami i potrzebami naszych braci i sióstr, czy też w relacjach i sytuacjach, które najbardziej przemawiają do naszego sumienia. Krótko mówiąc, w praktyce naszego życia możemy sprawdzić, czy Pan Jezus jest dla nas jedynie wielką postacią historyczną, która powiedziała i uczyniła ważne rzeczy, czy też Chrystusem Boga, Tym, który został posłany, aby wprowadzić nas w miłość Ojca i przemienić nasze życie oraz świat, w którym żyjemy.

Najdrożsi, nauczmy się nie zamykać w naszych przekonaniach i religijnych pewnościach, aby pozostać otwartymi na autentyczną relację z Chrystusem. Czasami w kwestii wiary chrześcijańskiej zadowalamy się przekazem „z drugiej ręki”, stereotypami, tym, co nam przekazano, być może nawet w dobrych intencjach; ale Jezus wzywa nas do osobistej odpowiedzi, do poznania Go z bliska, do pozwolenia, by przyjaźń z Nim nas kształtowała, w nieustannie nowym spotkaniu, które może nawet wymagać od nas podążania nieznanymi dotąd drogami i dokonywania wyborów innych niż te, które sobie wyobrażaliśmy. Dotyczy to zarówno naszej osobistej drogi, jak i drogi Kościoła oraz wyborów duszpasterskich, gdzie czasami wydaje nam się, że wystarczy postępować tak, jak czyniliśmy to dotychczas. Ważne jest natomiast, byśmy często zadawali sobie pytania: kim jest dla mnie Pan? Czy naprawdę Go znam? O co prosi mnie dzisiaj Jego Ewangelia? Jakie kroki i jakie wybory powinienem podjąć?

Wzywajmy Maryję Pannę, która w swoim sercu szukała woli Bożej poprzez swojego Syna, aby zawsze prowadziła nas drogą wiary.

____________________________

Po modlitwie Anioł Pański:

Drodzy Bracia i Siostry!

W mojej modlitwie często wspominam Demokratyczną Republikę Konga, szczególnie z powodu szerzenia się epidemii eboli, która niestety powoduje wiele ofiar. Zachęcam społeczność międzynarodową do podjęcia działań, angażujących również wspólnoty lokalne w dzieło zapobiegania epidemii, aby ocalić wiele ludzkich istnień.

Jestem również blisko mieszkańców Republiki Środkowoafrykańskiej, którzy opłakują ofiary katastrofy w kopalni w Zamboyé. Niech Pan przyjmie do siebie tych, którzy stracili życie, i wspiera wysiłki na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa oraz przestrzegania prawa na terenach górniczych.

Jutro przypada dziesiąta rocznica trzęsienia ziemi, które dotknęło środkowe Włochy, w regionie obejmującym Lacjum, Umbrię i Marche. Modlę się za zmarłych i ich rodziny oraz za wszystkie wspólnoty dotknięte tym kataklizmem. Niech wiara i solidarność nadal wspierają dzieło odbudowy.

Serdecznie pozdrawiam was wszystkich, Rzymian i pielgrzymów z różnych krajów.

Szczególnie serdecznie witam Chór Prymasowski Archikatedry Gnieźnieńskiej z Polski, a także alumnów i przełożonych Papieskiego Kolegium Północnoamerykańskiego oraz młodzież z Bormio i Valfurvy.

Wszystkim życzę dobrej niedzieli!