Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Ewangelia głoszona podczas dzisiejszej liturgii (Mt 22, 15-21) stawia nas wobec jednej z najbardziej znanych wypowiedzi Jezusa: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (por. w. 21). Dlatego ważne jest, aby umieścić te słowa w kontekście, w jakim zostały pierwotnie wypowiedziane.

Ewangelista Mateusz opisuje sytuację wrogości wobec Jezusa: faryzeusze zbierają się, jak by podchwycić Go w mowie (por. w. 15). Postanawiają wysłać kilka osób, by zadały Mu pytanie dotyczące kontrowersyjnej kwestii: „Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?” (w. 17). Odpowiedź Mistrza jest błyskotliwa, ponieważ pozwala Mu uniknąć pułapki, a zarazem obnaża hipokryzję tych, którzy chcą Go w nią schwytać. Prosi ich o monetę podatkową, czyli denara. Ci podają mu ją, a Jezus pyta: „Czyj jest ten obraz i napis?”. Odpowiadają: „Cezara”. Wtedy stwierdza: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (w. 17–21).

W Jezusie kontemplujemy Boga, który nie lęka się historii, lecz przychodzi, aby w niej zamieszkać. Jego Królestwo nie uchyla ludzkich obowiązków ani odpowiedzialności. Wymaga jednak życia bez kompromisów, wolnego od niegodziwych ambicji i niesprawiedliwych interesów, tak aby ponad wszystko przedkładać Królestwo Boga i Jego sprawiedliwość (por. Mt 6, 33). W tym kontekście uderzająca jest pochwała, jaką te same osoby kierują pod adresem Jezusa, choć kierują się niedobrymi intencjami: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim też Ci nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką” (w. 16).

Najdrożsi, właśnie taki jest profil tego, kto „oddaje cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga”: jest prawdomówny, nie kieruje się bojaźliwą uległością ani hipokryzją, jest wolny, by czynić dobro. Prośmy Pana, aby pomagał nam być takimi. I powierzajmy się wstawiennictwu Maryi Panny.

____________________________

Po modlitwie Anioł Pański:

Drodzy Bracia i Siostry!

Dzisiaj obchodzimy setny Światowy Dzień Misyjny. Pomyślmy, jak bogata jest historia misji w ciągu tych stu lat! Módlmy się, aby Kościół zawsze pozostawał wierny nakazowi Pana Zmartwychwstałego: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16, 15).

Pragnę podziękować wszystkim, którzy w ostatnich dniach modlili się za mnie. Naprawdę czułem Wasze wsparcie, dziękuję!

Szczególną wdzięczność wyrażam lekarzom, pielęgniarkom i pielęgniarzom oraz całemu personelowi Polikliniki „Gemelli”.

To doświadczenie sprawiło, że w szczególny sposób doświadczyłem bliskości z tymi, którzy zmagają się z chorobą i słabością.

Po przejściu tego trudnego etapu, jak wiecie, będę teraz stopniowo powracał do swoich zajęć, zawsze z Bożą pomocą i wspierany waszymi modlitwami.

Jeszcze raz dziękuję, dziękuję wszystkim i życzę dobrej niedzieli!