Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!

Zakończyliście właśnie dwa dni intensywnej pracy w Borgo Laudato si’ w Castel Gandolfo. Zgromadziliście się, aby uczestniczyć w pierwszej edycji „Dialogów Borgo” – jak przed chwilą wyjaśnił Kardynał Baggio – pierwszym etapie procesu, którego celem jest odnowienie i ponowne wyobrażenie sobie przywództwa moralnego w świecie, który dziś wydaje się podzielony i niepamiętający o swoich historycznych korzeniach.

Bracia, rozmawialiście o ważnych tematach, które są bliskie także Kościołowi katolickiemu: o sztucznej inteligencji i jej relacji do człowieczeństwa, o starzeniu się i żywotności, o sporcie i dyplomacji oraz o przyszłości zrównoważonego rozwoju. Odpowiedzieliście na pragnienie, które wyraziłem niedawno w mojej Encyklice Magnifica humanitas, by „wejść w dialog ze wszystkimi mężczyznami i kobietami naszych czasów, z którymi dzielimy doświadczenia, pytania i dążenia ludzkości. Chcemy razem z nimi szukać nowych dróg ku dobru wspólnemu i ku promowaniu godnego życia dla wszystkich” (n. 2).

W tym samym dokumencie stwierdziłem również: „Żyjemy w czasach znacznej ślepoty duchowej i kulturowej. Fałszywy pragmatyzm zachęca do odcinania korzeni pamięci, jak gdyby można było zapoczątkować swego rodzaju «nowe stworzenie» oderwane od przeszłości; także ci, którzy odwołują się do wielkich zasad moralnych, mogą popaść w ten historyczny nihilizm, łudząc się, że okrucieństwa XX w. nie mogą się już powtórzyć” (n. 204).

Wasze dialogi zostały zbudowane na wizji synodalności Kościoła katolickiego, słuchając oddolnie, a zarazem promując globalną jedność. Jesteście ekspertami, liderami i profesjonalistami pochodzącymi z różnych części świata, pracującymi na różnych polach, z rozmaitością kompetencji, doświadczeń i wizji. I pomimo tej różnorodności wszyscy jesteście głęboko zaangażowani w ekologiczną, społeczną i ekonomiczną przemianę świata.

Wobec pokusy budowania „wieży Babel”, która oznacza bałwochwalstwo zysku kosztem najbardziej podatnych na zranienia i zwiększa ryzyko dehumanizacji, jesteśmy wezwani, aby przyczyniać się do budowania Nowego Jeruzalem, cywilizacji miłości, w której miłość jest jedyną zasadą przewodnią życia ekonomicznego, politycznego i kulturalnego.

„Cywilizacja miłości nie rodzi się z jednego, spektakularnego gestu, lecz z sumy małych i wytrwałych aktów wierności, które stawiają tamę dehumanizacji. Dlatego warto zatrzymać się i rozważyć kilka aspektów tego, w jaki sposób każdy – we własnej dziedzinie – może współpracować przy jej budowaniu” (Enc. Magnifica humanitas, n. 213).

To właśnie czyniliście we wspaniałej scenerii Papieskich Ogrodów Borgo Laudato si’, pozwalając, aby piękno stworzenia – i Stwórcy – inspirowało was do łączenia znajomości lokalnych realiów z odpowiedzialnością globalną oraz do rozwijania procesu służącego kształtowaniu odważnego przywództwa, tak bardzo dziś potrzebnego.

Dziękuję za waszą otwartość i gotowość do uczestnictwa w tym procesie, który ponownie zgromadzi was w innych ważnych kontekstach i który otwiera drogi dalszego postępu.

Niech Pan błogosławi waszym wysiłkom i obdarzy was łaską bycia pokornymi budowniczymi Nowego Jeruzalem, miasta Bożego, które spragnionym daje wodę żywą, a każdemu człowiekowi – troskę, uznanie, życzliwe słowa i dłonie zdolne do czułości.

Dziękuję!