Eminencjo!

Ekscelencje!

Drodzy Bracia i Siostry!

Z okazji waszej ekumenicznej pielgrzymki do Rzymu przekazuję wam najserdeczniejsze pozdrowienia, ponieważ obchodzicie również święto Dnia Świętego Henryka. Chciałbym szczególnie powitać Arcybiskupa Tapio Luomę: dziękuję za jego pełne troski słowa, w których przypomniał o 750. rocznicy powstania Archidiecezji Turku i przekazał przesłanie Prezydenta Republiki Finlandii, Pana Alexandra Stubba, za co również dziękuję. Pozdrawiam również Arcybiskupa Elię, Arcybiskupa Helsinek i całej Finlandii, oraz Biskupa Raimo Goyarrolę z Helsinek, którzy reprezentują odpowiednio wiernych prawosławnych i katolickich w Finlandii.

Wasza wizyta w Rzymie zbiegła się szczęśliwie z Tygodniem Modlitw o Jedność Chrześcijan, którego tegoroczny temat zaczerpnięty jest z Listu św. Pawła do Efezjan: „Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei” (4, 4). Nadzieja ta ma swoje solidne podstawy w „jednym chrzcie na odpuszczenie grzechów” (jak to przekazuje nam Credo nicejsko-konstantynopolitańskie), który jest samym rdzeniem każdego chrześcijańskiego braterstwa. W czasach, gdy ludzie często ulegają pokusie beznadziei, jako chrześcijańscy posłańcy nadziei mamy zasadniczą misję niesienia światła Pana do najciemniejszych zakątków naszego świata. Chociaż Jubileusz Nadziei dobiegł końca wraz z niedawnym zamknięciem Drzwi Świętych Bazyliki Świętego Piotra, nasza chrześcijańska nadzieja nie zna końca ani granic. Dlatego też, zachęceni i umocnieni łaską Jezusa Chrystusa, który jest samym wcieleniem nadziei dla wszystkich, jesteśmy wezwani i posłani, aby dawać świadectwo tej zbawczej prawdzie poprzez budujące słowa i uczynki miłosierdzia.

W tym względzie doceniam wiele oznak nadziei, jakie widać wśród chrześcijan w Finlandii. W szczególności ucieszyła mnie wiadomość, że Finlandia została opisana jako „kraj będący wzorem ekumenizmu”. Faktycznie, wiem, że biskupi z Helsinek w trójstronnym oświadczeniu prawosławno-luterańsko-katolickim starają się promować „kulturę nadziei, godności i współczucia” oraz że wspólnie stwierdzili, iż „należy kontynuować rozwój opieki paliatywnej i terminalnej”. Warto również zauważyć, że we wrześniu ubiegłego roku Katolicka Konferencja Episkopatu Krajów Nordyckich uznała dokument krajowego dialogu katolicko-luterańskiego Communion in Growth wraz z jego Reception Statement (wrzesień 2025), określając go jako „cenny kamień milowy na drodze ekumenicznej”. Te przykłady współpracy, wraz z dawną tradycją wspólnego obchodzenia Dnia Świętego Henryka, są wymownymi znakami konkretnego i owocnego ekumenizmu i mogą służyć jako zachęta do podjęcia szóstej fazy Międzynarodowego Dialogu Luterańsko-Katolickiego, która rozpocznie się w przyszłym miesiącu. Jestem przekonany, że Biskup Goyarrola, jako Współprzewodniczący, wniesie do tego dialogu te pozytywne doświadczenia fińskiego ekumenizmu.

Drodzy przyjaciele, wraz z tymi refleksjami życzę wam miłej i owocnej wizyty w Rzymie. Niech w roli „niosących nadzieję” wzmocni was wstawiennictwo św. Apostołów Piotra i Pawła oraz św. Henryka. Zapewniając was o moich modlitwach, na was i wszystkich, których reprezentujecie, chętnie przyzywam obfitych błogosławieństw wszechmogącego Boga.

Na znak naszej przyjaźni w Chrystusie pragnę teraz zaprosić was wszystkich, nas wszystkich, do wspólnego odmówienia modlitwy Ojcze nasz w języku angielskim:

Our Father…

Dziękuję bardzo.