„Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!” (2 Kor 13, 13).

Drodzy Bracia i Siostry w Chrystusie!

Serdecznie witam was – przedstawicieli Światowej Federacji Luterańskiej. Szczególne pozdrowienie kieruję do jej Prezydenta. Dziękuję za życzliwe słowa oraz za ten symboliczny i piękny dar. Pozdrawiam również obecną tutaj Sekretarz Generalną, Wielebną Burghardt. Ponawiam wyrazy wdzięczności za waszą obecność podczas inauguracji mojego Pontyfikatu w ubiegłym roku.

Cieszę się, że na przestrzeni dziesięcioleci relacje luterańsko-katolickie dojrzały zarówno pod względem duchowym, jak i teologicznym. Dialog międzynarodowy, który znajduje się obecnie w szóstej fazie, przyniósł wiele ważnych owoców. Kamieniem milowym na drodze ekumenicznej była z pewnością Wspólna deklaracja w sprawie nauki o usprawiedliwieniu. Również wspólnie wypracowane w poprzednich latach dokumenty – przede wszystkim: Eucharystia, Urząd duchowny w Kościele oraz Drogi do wspólnoty – zasługują na przypomnienie i coraz głębszą recepcję.

Pięć lat temu, podczas prywatnej Audiencji dla przedstawicieli Światowej Federacji Luterańskiej, mój Poprzednik Papież Franciszek w pięknych słowach ukazał znaczenie ekumenizmu: „Ekumenizm nie jest ćwiczeniem dyplomacji kościelnej, ale jest drogą łaski. Nie opiera się na mediacjach i umowach ludzkich, ale na łasce Boga, która oczyszcza pamięć i serca, przezwycięża sztywność i ukierunkowuje ku odnowionej komunii” ( Przemówienie do delegacji Światowej Federacji Luterańskiej, 25 czerwca 2021) [1].

Odnowiona komunia w wierze apostolskiej, w sakramentach i w posługach jest celem naszej ekumenicznej drogi łaski, którą wspólnie przemierzamy, prowadzeni przez Ewangelię. Na naszej wspólnej drodze od konfliktu do komunii są chwile o szczególnym znaczeniu. Jak już wspomnieliście, rok 2030, w którym przypadnie 500. rocznica Wyznania augsburskiego, może stać się właśnie takim wspólnym momentem: głębokim doświadczeniem ekumenicznym, które może nadać nową energię i radość naszym dalszym krokom ku pełnej, widzialnej jedności.

Kiedy 25 czerwca 1530 r. w Augsburgu odczytano Confessio Augustana, jedność Kościoła zachodniego była zagrożona, ale nie została jeszcze zerwana. Autorom Wyznania augsburskiego przyświecała – jak ujął to mój Poprzednik, św. Jan Paweł II – „intencja zamanifestowania swojej wiary w jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół” ( Przemówienie z okazji 450. rocznicy „Confessio Augustana”, 25 czerwca 1980) [2]. Wyznanie augsburskie miało być pierwotnie dokumentem pojednania wewnątrz Kościoła. Dopiero później zaczęto je postrzegać jako tekst służący konfesjonalizacji tworzącej podziały.

Mając na uwadze rok 2030, dobrze byłoby, gdyby udało nam się na nowo wspólnie ukazać ekumeniczny potencjał Confessio Augustana, sięgający czasów sprzed podziałów wyznaniowych. Gorąco apeluję do wszystkich wierzących, a zwłaszcza do teologów, aby kierowali swoje myśli ku Chrystusowi i Jego Ewangelii. Powróćmy z głęboką pobożnością do naszych wspólnych korzeni, do wiary pierwotnego Kościoła i Ojców Kościoła, aby na nowo odkryć apostolskie dziedzictwo sprzed podziałów wyznaniowych, które naprawdę jednoczy nas jako braci i siostry, braci i siostry w Chrystusie.

Chrystus nie może stać się „obcym słowem” w naszym świecie. Nasz świat potrzebuje ekumenicznych świadków Chrystusa, którzy swoim życiem i działaniem pozwalają Go poznawać, ponieważ tylko On jest żywym źródłem zdolnym zaspokoić najgłębsze pragnienia człowieka.

Drodzy bracia i siostry, zjednoczeni we wspólnym dziele ekumenicznym i misyjnym, raz jeszcze chciałbym wam podziękować za tę wizytę. Odnówmy nasze zaangażowanie na rzecz jedności, modląc się teraz wspólnie tak, jak nauczył nas Pan.

Modlitwa Pańska (odmówiona wspólnie).

_________________________________________________

[1] FRANCISZEK, Od konfliktu do jedności: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 8-9 (435)/2021, s. 6.

[2] Nowa siła płynąca z Ewangelii przez wiarę pełną nadziei: Nauczanie papieskie, t. III, 1, przyg. do druku: E. Weron, A. Jaroch, Poznań-Warszawa 1985, s. 816.