Wasza Eminencjo, Czcigodny Patriarcho,
Czcigodni Bracia w biskupstwie,
Drodzy Zebrani!

Z wielką radością witam was, Pasterzy tworzących Konferencję Biskupów Łacińskich Regionów Arabskich. Za waszym pośrednictwem pragnę pozdrowić kapłanów, osoby konsekrowane oraz wszystkich wiernych waszych wspólnot. Słowami Apostoła Pawła życzę wszystkim: „Łaska wam i pokój od Boga” (Rz 1, 7).

Wasza Konferencja obejmuje Kościoły obecne na rozległym i zróżnicowanym obszarze, które pełnią swoją misję w warunkach często naznaczonych napięciami politycznymi, społecznymi i religijnymi.

Wasze Kościoły poznały świadectwo męczeństwa – myślimy o s. Leonelli Sgorbati ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Pocieszycielki, o Misjonarkach Miłości zamordowanych w Jemenie, gdy służyły osobom najbardziej bezbronnym, a także o licznych kapłanach, zakonnikach, siostrach zakonnych i wiernych, którzy oddali życie w Iraku, Syrii oraz w innych miejscach naznaczonych przemocą. Ich imiona mogą nie być znane światu, ale dobrze zna je Bóg. Ich wierność Ewangelii pozostaje światłem dla waszych wspólnot i wezwaniem, aby nie ulegać ani lękowi, ani rezygnacji.

Kiedy wspólnoty stają się coraz słabsze, a wiele rodzin jest zmuszonych do emigracji, wasza posługa okazuje się jeszcze bardziej potrzebna. Bądźcie zawsze pasterzami bliskimi swemu ludowi, zdolnymi dzielić jego cierpienia, słuchać go, wspierać i pocieszać, aby przez waszą obecność mogła się objawiać bliskość Boga.

Nie lękajcie się, że jesteście nieliczni. Owocności Kościoła nie mierzy się liczbami, strukturami ani zasobami, lecz wiernością Ewangelii. Mała wspólnota – jeśli jest zakorzeniona w Chrystusie – może stanowić cenną obecność: nie dlatego, że dąży do władzy, lecz dlatego, że służy; nie dlatego, że się narzuca, lecz dlatego, że daje świadectwo; nie dlatego, że na przemoc odpowiada przemocą, lecz dlatego, że sile przeciwstawia miłość.

Pośród społeczeństw naznaczonych konfliktami i podziałami niech wasze wspólnoty ukazują, że można razem żyć, służyć i mieć nadzieję. Poprzez parafie, szkoły, szpitale i dzieła miłosierdzia urzeczywistniajcie Ewangelię, przyjmując, słuchając i wspierając potrzebujących. W sposób szczególny wspierajcie zgromadzenia zakonne, które nadal wielkodusznie trwają u boku ubogich i najbardziej bezbronnych.

Wobec naglących potrzeb nie traćcie z oczu tego, co stanowi istotę misji Kościoła: głoszenia Ewangelii, modlitwy, sakramentów i formacji chrześcijańskiej. Kościół zdolny do służby musi być przede wszystkim Kościołem, który się modli, słucha Słowa Bożego i żyje sakramentami.

Szczególną troską otaczajcie rodziny i ludzi młodych. Niech rodziny, choć obciążone trudnościami i niepewnością, dzięki wsparciu wspólnoty pozostają pierwszym miejscem, w którym wiara jest przyjmowana i przekazywana. Niech młodzi, często rozdarci między wielkimi aspiracjami a niepewną przyszłością, znajdują w Kościele dom, który ich przyjmuje, słucha i pomaga im odkrywać wartość ich życia. Niech katecheza prowadzi dzieci, młodzież i dorosłych ku żywemu spotkaniu z Chrystusem, aby wiara była poznawana, przeżywana i przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Otaczajcie troską także migrantów, szczególnie licznych w krajach Zatoki Perskiej. Wielu z nich żyje z dala od swoich bliskich, doświadczając samotności i braku stabilizacji. Niech wasze wspólnoty będą domami, w których nikt nie czuje się obcy. Brońcie godności każdej osoby i w każdym migrancie dostrzegajcie brata lub siostrę; w ten sposób miłość staje się świadectwem Ewangelii i szkołą braterstwa.

Strzeżcie i umacniajcie komunię między Kościołami oraz różnymi obrządkami. Różnorodność tradycji chrześcijańskich jest bogactwem, którym należy żyć w jedności. Niech z tej komunii rodzi się szczery dialog z innymi wspólnotami chrześcijańskimi, z muzułmanami oraz z wyznawcami różnych tradycji religijnych. Prowadzenie dialogu nie oznacza rezygnacji z własnej tożsamości, lecz przeżywanie jej bez lęku przed spotkaniem. Tam, gdzie wojna zasiała nieufność, każdy gest życzliwości, współpracy i szacunku może stać się krokiem ku pojednaniu i pokojowi.

Wasza misja nie polega jedynie na zachowaniu chrześcijańskiej obecności, lecz na uobecnianiu Chrystusa: na głoszeniu Go w Słowie Bożym, celebrowaniu Go w sakramentach, spotykaniu Go w modlitwie i rozpoznawaniu w ubogich, cierpiących, migrantach oraz w każdej osobie powierzonej waszej trosce.

Nie jesteście powołani do rozwiązania wszystkich problemów waszych krajów, lecz do dochowania wierności Ewangelii i powierzonemu wam ludowi. Nie szukajcie przede wszystkim sukcesu ani uznania; szukajcie wierności. Bądźcie głosem prawdy, sprawiedliwości i pokoju; ludźmi modlitwy, pasterzami bliskimi swemu ludowi, budowniczymi pojednania i świadkami miłosierdzia.

Nie lękajcie się siać, nawet jeśli nie od razu ujrzycie owoce. Do was należy zasiew, wzrost zaś należy do Boga. Żaden gest uczyniony w imię Chrystusa nie jest daremny – modlitwa, słowo pocieszenia, towarzyszenie rodzinie, wychowanie dziecka w wierze czy przyjęcie ubogiego są ziarnami nowej przyszłości.

Drodzy bracia, z ufnością podążajcie dalej swoją drogą. Nie jesteście sami. Kościół powszechny spogląda z miłością na wasze wspólnoty, a w ich wytrwałości, w wierze przeżywanej pośród prób oraz w odwadze służby dostrzega cenne świadectwo dla całego Kościoła.

Was, wasze Kościoły oraz wszystkie narody zamieszkujące wasze kraje powierzam opiece Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła i Królowej Pokoju. Niech otacza Ona opieką rodziny, młodzież, migrantów, chorych i ubogich; niech wspiera cierpiących i oświeca tych, którzy ponoszą odpowiedzialność polityczną i społeczną, aby potrafili zabiegać o dobro wspólne i otwierać drogi pojednania.

Z serca wypraszam dla was i wszystkich powierzonych wam wiernych obfitość błogosławieństw Pana. Niech On strzeże was w wierze, czyni wytrwałymi w nadziei i wielkodusznymi w miłości, a waszym wspólnotom oraz wszystkim narodom zamieszkującym wasze kraje udzieli cennego daru pokoju.