Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Przypowieść ewangeliczna, która jest odczytywana podczas liturgii w dzisiejszą niedzielę, opowiada o życiu Jezusa i rzuca światło na sens Jego misji (por. Mt 21, 33-43). On jest Synem Bożym posłanym na świat, który jednak zostaje odrzucony właśnie przez tych, którzy powinni byli przyjąć Go z otwartymi ramionami. Ten, który przyszedł przynieść zbawienie, zostaje skazany; ten, który pragnie ofiarować życie, zostaje wydany na śmierć. Nauczanie Chrystusa, skłaniając nas do refleksji nad licznymi okrucieństwami, które niszczą świat i historię narodów, objawia zawsze większe miłosierdzie Jego Ojca.

To gwałtowne odrzucenie nie jest jednak w stanie udaremnić woli Boga, który w swojej nieskończonej sprawiedliwości przemienia zło w odkupienie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła” (Mt 21, 42; por. Ps 118, 22). Sam Jezus przypomina te słowa psalmu, wychwalającego cudowne dzieło dokonane przez Pana: właśnie to, co odrzucono, staje się fundamentem podtrzymującym wszystko. W ten właśnie sposób Wszechmocny kieruje biegiem historii, przychodząc nam z pomocą we wszystkich naszych upadkach: Bóg nigdy nie odrzuca naszego życia!

Zgodnie z obrazem użytym w przypowieści, winnicą, którą należy uprawiać w duchu sprawiedliwości, jest Kościół, który budujemy lub niszczymy poprzez nasze wybory. W tym kontekście, właśnie dzisiaj, w osiemsetną rocznicę śmierci, pragnę wspomnieć pewnego robotnika, który z wielkim powodzeniem pracował w winnicy Pańskiej: św. Franciszka z Asyżu, którego sam Jezus wezwał, aby odbudował Jego Kościół. Franciszek, zainspirowany Krucyfiksem, zbudował przede wszystkim własne życie na fundamencie Chrystusa, dzieląc Jego ubóstwo, radość i cierpienia, aż po mistyczny znak stygmatów. Będąc człowiekiem żarliwej modlitwy, pełen miłości wobec wszystkich, był wzorem dla pierwszych braci, którzy podzielali jego ascezę, uznając ją za autentyczny warunek reformy Kościoła. Św. Franciszek naprawił Kościół mocą wiary w Pana Jezusa, uzdrawiając pęknięcia niezgody świadectwem braterskiej miłości.

Najdrożsi, charyzmat św. Franciszka przynosi owoce także dzisiaj, po ośmiu wiekach: świadczą o tym nie tylko wielka i pełna życia rodzina franciszkańska, ale także liczne dary, jakie jego duchowe dziedzictwo rozprzestrzenia wśród Ludu Bożego. Dlatego też, obchodząc franciszkański rok jubileuszowy, wytrwale prośmy o dar pokoju i szczerze zaangażujmy się w budowanie zgody między narodami.

Niech w tym dziele zawsze towarzyszy nam wstawiennictwo Najświętszej Maryi, naszej Matki, do której teraz się zwracamy, duchowo zjednoczeni z wiernymi zgromadzonymi w Sanktuarium w Pompejach, aby zanosić suplikę do Matki Bożej Różańcowej.

____________________________

Po modlitwie Anioł Pański:

Drodzy Bracia i Siostry!

W minioną niedzielę zaprosiłem w Lourdes do odmawiania Różańca w październiku w szczególnej intencji, aby ustały wojny i aby budowano pokój. Wśród pierwszych, którzy to podjęli, były dzieci – i nadal to czynią: od 1 do 7 października Fundacja „Pomoc Kościołowi w Potrzebie” promuje inicjatywę „Milion dzieci modli się na Różańcu Świętym” w intencji pokoju i jedności na świecie. Z całego serca dziękuję wszystkim chłopcom i dziewczynkom, którzy w wielu częściach świata przyłączają się do tej modlitwy; pójdźmy wszyscy za ich przykładem, wzywając wstawiennictwa Maryi Panny, aby ludzie zostali uwolnieni od plagi wojny. W szczególności módlmy się za Ziemię Świętą i za niewinne ofiary przemocy.

W najbliższych dniach, z okazji dziesiątej rocznicy Adhortacji apostolskiej Amoris laetitia, odbędzie się w Watykanie spotkanie, na które zaprosiłem Zwierzchników Katolickich Kościołów Wschodnich oraz Przewodniczących Konferencji Episkopatów z całego świata. Będzie to czas synodalnego rozeznawania, aby określić, jakie kroki należy podjąć, by dzisiaj głosić Ewangelię wraz z rodzinami i młodymi pokoleniami. Powierzam waszej modlitwie to zadanie, a przede wszystkim rodziny, które – z Bożą pomocą – są znakiem nadziei i bezcennym skarbem dla Kościoła i społeczeństwa.

Raduję się z licznych inicjatyw upamiętniających 800. rocznicę śmierci św. Franciszka z Asyżu. W szczególności wspominam te, które miały miejsce w Asyżu, z udziałem najwyższych Władz państwa włoskiego. Pozdrawiam również krótkofalowców z Asyżu i Foligno, którzy szerzą przesłanie pokoju św. Franciszka.

Teraz kieruję moje pozdrowienie do was wszystkich, którzy jesteście dziś obecni na Placu Świętego Piotra!

Witam uczestników International Week of Sacred Music [Międzynarodowego Tygodnia Muzyki Sakralnej], zorganizowanego przez Papieski Instytut Muzyki Sakralnej; a także wiernych z Puente Alto z Santiago w Chile; nauczycieli i uczniów Gymnasium Sankt Bonaventura z Dylingi w Niemczech.

Pozdrawiam kandydatów do bierzmowania z Pinerolo; wiernych z Fasana Polesine; młodzież z Val Brembana, która przywędrowała Via Francigena z Viterbo do Rzymu; Stowarzyszenie FIABA, prowadzące kampanie na rzecz poprawy dostępności miejsc publicznych; grupę „Mamme che regalano un sorriso” [Mamy, które ofiarują uśmiech] z Taranto; oraz Stowarzyszenie „Studenti con le Stellette” [Uczniowie z gwiazdkami wojskowymi] z Lurago d’Erba.

Z całego serca błogosławię wiernych, którzy dzisiaj z tego Placu udadzą się z pielgrzymką do Sanktuarium Matki Bożej Objawienia przy Via Laurentina, kontynuując tradycję zapoczątkowaną przez Papieża Piusa XII.

Wszystkim wam życzę dobrej niedzieli!