W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.

Pokój z wami!

Powiedziano mi, że mogę mówić po angielsku – zrobimy co w naszej mocy!

Dzień dobry, witam wszystkich!

Z wielką radością witam obecnych tu Przełożonych Generalnych oraz wszystkich zgromadzonych. Bardzo mi miło spotkać się z wami w dwóch szczególnych momentach życia waszych Zgromadzeń: w 200. rocznicę papieskiego zatwierdzenia Reguł i Konstytucji Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej oraz w 150. rocznicę założenia Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Apostołów.

Pomimo różnych historii, wasze Zgromadzenia Zakonne mają wiele wspólnych cech: okres założenia, miejsce pochodzenia, ale przede wszystkim powołanie misyjne.

„Posłał mnie, abym głosił Ewangelię ubogim” (por. Iz 61,1; Łk 4, 18) to motto, które św. Eugeniusz de Mazenod wybrał dla Oblatów, założonych przez niego z wielką odwagą w czasie, gdy Europa była wstrząśnięta złożonymi i dramatycznymi wydarzeniami, które potęgowały pilną potrzebę głoszenia Ewangelii tym, którzy byli najbardziej potrzebujący. Mocne są słowa, które wypowiedział, i działania, które podjął w obronie godności ubogich, robotników i chłopów, wykorzystywanych jako siła robocza i ignorowanych w najgłębszych potrzebach ich człowieczeństwa. Silna i prowokacyjna jest również śmiałość, z jaką nie zawahał się – będąc już biskupem Marsylii – odpowiedzieć na prośbę o pomoc swojego brata w biskupstwie, arcybiskupa Montrealu Bourgeta, wysyłając zakonników najpierw do Kanady, a następnie w inne części świata: do Europy, Afryki i Azji. Hojność ta została w efekcie wynagrodzona imponującym rozkwitem misyjnym i powołaniowym, co świadczy o tym, że posłuszeństwo natchnieniom Ducha Świętego i uwaga poświęcana pilnym potrzebom miłosierdzia są dla każdej fundacji źródłem płodności i zaczynem wzrostu.

Również dzisiaj, mając ponad trzy tysiące zakonników rozsianych po siedemdziesięciu krajach świata, nieustannie pełnicie swoją posługę, zachowując tę samą otwartość preferencyjną wobec najbardziej potrzebujących, wzbogaceni cennym darem pokaźnej rodziny charyzmatycznej i rosnącej międzykulturowości. Przyjmijcie tę żywotność jako dar i znak, który pobudza was do podtrzymywania i aktualizowania ducha waszych początków. Jak niedawno wskazał wam Papież Franciszek, wasz Założyciel uczył was kochać Kościół jak matkę i ofiarować jej „wasz zapał misyjny i wasze życie, uczestnicząc w jego exodusie na peryferie świata umiłowanego przez Boga i żyjąc charyzmatem, który prowadzi was do najdalej oddalonych, najbiedniejszych, tych, do których nikt nie dociera” (Przemówienie do uczestników Kapituły Generalnej Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, 3 października 2022). I wy czyńcie to wszystkoi pod opieką Maryi i z Jej macierzyńskim wsparciem.

W tym względzie dodaje nam otuchy obecność Sióstr Matki Bożej Apostołów, których motto inspirowane jest słowami św. Łukasza z Dziejów Apostolskich: „Z Maryją, Matką Jezusa” (por. Dz 1, 14).

Jest to zdanie odnoszące się do obecności Najświętszej Maryi Panny pośród Apostołów, w Wieczerniku i w pierwszej wspólnocie chrześcijańskiej. O. Agostino Planque powierzył wam te słowa półtora wieku temu, kiedy założył wasze Zgromadzenie, aby zapewnić niezbędną obecność kobiet w dziełach Towarzystwa Misji Afrykańskich. Wiele kobiet z Francji i z innych krajów odpowiedziało na jego apel, przyjmując zaproszenie, by pozostać „z Maryją”, aby jak Ona dawać świadectwo o Chrystusie wśród Apostołów i w świecie. Dla wielu z nich to „tak” kosztowało życie, ze względu na trudy pracy misyjnej, narażenie na choroby, a w ostatnich czasach także na męczeństwo. Także teraz jesteście obecne w trudnych warunkach, gdzie ofiarowujecie swoją służbę z wiarą i szacunkiem dla wszystkich. Zachęcam was, drogie siostry, abyście kontynuowały tę misję, stając się coraz bardziej – tam, gdzie wykonujecie swoją pracę – świadkami braterstwa i pokoju (por. Św. Jan Paweł II, Homilia podczas Mszy św. w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego 2002, 4).

Na zakończenie chciałbym przypomnieć ostatni aspekt charyzmatyczny, który łączy inspirację waszych Założycieli: jest nim duch rodzinności. Obydwaj bowiem zalecali swoim duchowym synom i córkom, aby w swoich wspólnotach troszczyli się o szczerego i hojnego ducha rodziny. Dla konsekrowanych mężczyzn i kobiety, a także dla prawdziwie zaangażowanych chrześcijan świeckich, wynika to przede wszystkim ze spotkania z Bogiem, z Eucharystii, modlitwy i adoracji, ze słuchania Słowa Bożego i sprawowania sakramentów. Dzięki temu, od ołtarza i tabernakulum, ten duch wzrasta w naszych sercach, wypełniając je uczuciami komunii i czułości, troski i cierpliwej bliskości, które powinny nas zawsze wyróżniać i które sprawiają, że jesteśmy odbiciem miłości Boga w świecie.

Drodzy przyjaciele, dziękuję wam za tyle dobra, które czynicie. Zapewniam was o moim wsparciu w modlitwie i z serca udzielam wam i waszym Zgromadzeniom Błogosławieństwa Apostolskiego.

Módlmy się wspólnie…

Ojcze nasz…

Pan z wami…