Przed zakończeniem kończącego się tygodnia ćwiczeń duchowych i rekolekcji – to czas błogosławieństwa – miło mi podziękować przede wszystkim naszemu kaznodziei, który towarzyszył nam i pomagał nam w tych dniach przeżyć głębokie, duchowe doświadczenie, bardzo ważne w naszej wielkopostnej wędrówce, zaczynając w niedzielę od [konferencji na temat] „Pokus” oraz rozważając przykład i świadectwo św. Bernarda, życie monastyczne i wiele innych elementów życia Kościoła.

Muszę przyznać, że w niektórych momentach czułem się osobiście szczególnie zaproszony do refleksji. Na przykład dziś rano, kiedy mówił o wyborze Papieża Eugeniusza III, wspominał św. Bernarda, który powiedział: „Coście uczynili? Niech Bóg zmiłuje się nad wami”.

A potem ta kaplica – pozwólcie, że opowiem – w dniu 8 maja, kiedy zebraliśmy się tutaj na celebracji eucharystycznej. Tutaj, powyżej, znajduje się napis z Listu św. Pawła do Filipian, który brzmi następująco: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk” (Flp 1, 21). Zatem, w tym kontekście i w tym duchu komunii, my wszyscy tutaj zgromadzeni pracujemy razem, choć czasami jesteśmy bardzo od siebie oddaleni, a spotkanie się na modlitwie jest również – jak sądzę – bardzo ważnym momentem naszego życia, podczas którego rozważamy wiele kwestii istotnych dla naszego życia i dla Kościoła.

Nie zamierzam robić podsumowania całego tygodnia, ale tylko niektórych elementów, którymi się podzielę. Na przykład, nawiązanie do Doktora Kościoła Johna Henry’ego Newmana i wiersza Sen Geroncjusza, w którym Newman wykorzystuje śmierć i sąd nad Geroncjuszem jako pryzmat, przez który czytelnik prowadzony jest do kontemplacji własnego strachu przed śmiercią i poczucia niegodności w obliczu Boga.

Są jeszcze inne elementy, takie jak wolność i prawda, tak ważne w naszym życiu. A w związku z tym wszystkim, dzisiejszego wieczoru, rozważając nadzieję i prawdziwe źródło nadziei, jakim jest Chrystus, powróciłem do lektury Listu do Filipian. W dalszej części tekstu, cytowanego powyżej, Paweł mówi: „Jeśli zaś żyć w ciele – to dla mnie owocna praca, cóż mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze; pozostawać zaś w ciele – to bardziej konieczne ze względu na was. A ufny w to, wiem, że pozostanę, i to pozostanę nadal dla was wszystkich, dla waszego postępu i radości w wierze”. A potem powiada: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej” (Flp 1, 22-25.27).

Oto zaproszenie na zakończenie tych dni modlitwy i refleksji, które samo Słowo Boże kieruje do nas wszystkich: „Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej”.

W imieniu wszystkich obecnych dziękuję więc, Księże Biskupie Varden, za wszystko, co nam podarowałeś w tych dniach. Mądrość, Twoje świadectwo i życie monastyczne św. Bernarda, a także bogactwo Twoich refleksji będą dla nas jeszcze przez długi czas źródłem błogosławieństwa, łaski i spotkania z Jezusem Chrystusem.

Chciałbym również w tym momencie podziękować współpracownikom Biura Celebracji Liturgicznych, którzy przygotowali wszystkie materiały do naszej modlitwy, a także chórowi, który – jak sądzę – jest nadal obecny. Dziękujemy za pomoc w postaci muzyki, która jest tak ważna również w naszej modlitwie. Muzyka – powiedział to kiedyś, jak mniemam, Ksiądz Biskup Varden – pomaga nam w sposób, w jaki nie potrafią tego uczynić słowa, podnosząc naszego ducha ku Panu.

Dziękuję więc, bardzo dziękuję wszystkim za obecność i udział w tych dniach.

Możemy zakończyć błogosławieństwem.

Błogosławieństwo.

Miłego wieczoru i dziękuję wszystkim.