Dziękuję za to pozdrowienie [Księdza Arcybiskupa], dziękuję wam wszystkim za to, że jesteście tutaj. Dzień dobry wszystkim!

Witajcie u św. Piotra, na Watykanie, w Rzymie. Przybyliście z Genui, z różnych parafii. Jest jedna parafia, którą znam trochę lepiej, a mianowicie Manesseno. Gdzie jesteście? Jesteście tutaj? Brawo! Ale wszyscy jesteście wspaniali! Witajcie!

Dobrze. Jedną z największych radości biskupa – myślę, że w każdej diecezji – jest udzielanie sakramentu bierzmowania, ponieważ jest on właśnie darem Ducha Świętego.

Niektórzy z was już przyjęli ten sakrament, inni wciąż się do niego przygotowują. Przyjęcie tego sakramentu jest czymś bardzo pięknym, ponieważ pełnia Ducha Świętego daje nam entuzjazm, siłę i zdolność pójścia za Jezusem Chrystusem, mówienia Panu zawsze „tak”, odważnego naśladowania Go bez lęku i życia wiarą w świecie, który tak często chce nas odciągnąć od Jezusa.

Duch Święty będzie z nami w sposób szczególny w najbliższą niedzielę, kiedy będziemy celebrowali Pięćdziesiątnicę: wspomnienie doświadczenia pierwszych uczniów, Apostołów, którzy otrzymują Ducha Świętego, aby następnie głosić Ewangelię, głosić miłość Boga. Wy wszyscy jesteście i będziecie uczestnikami tej misji, ponieważ wszyscy jesteśmy posłani: do waszych rodzin, do waszych przyjaciół, do wszystkich ludzi. Także wy macie być żywym świadectwem Ducha, który w nas mieszka.

Jeśli więc udzielanie bierzmowania jest jedną z największych radości biskupa, istnieje też coś, co wywołuje smutek. Czasami bowiem, gdy biskup udzieli bierzmowania – daru Ducha Świętego, nigdy więcej nie widzi już tych młodych ludzi! Znikają z parafii. I dlatego chcę was o coś prosić: zwróćcie szczególną uwagę na jeden z darów Ducha Świętego, którym jest wytrwałość. Nie zapominajcie o tym, czego doświadczyliście w tym czasie, także o radości przybycia do Rzymu, aby wspólnie świętować i modlić się razem: niech ta radość żyje w waszych sercach i niech pomaga wam dalej być wiernymi uczniami Jezusa Chrystusa. Bądźcie wytrwali w wierze, wracajcie do parafii – jest tam wiele zajęć, wiele możliwości – ale przede wszystkim trwajcie w życiu wiary, ponieważ Jezus Chrystus chce iść razem z tobą, z każdym z was i z wami wszystkimi we wspólnocie, która jest bardzo ważna. Wiary nie przeżywamy sami, przeżywamy ją razem. A budowanie tych więzi przyjaźni i wspólnoty jest sposobem przeżywania wytrwałości jako uczniowie Jezusa.

Nie zapominajcie więc o tym! Pięknie jest przybyć do Rzymu, pięknie jest przyjąć sakrament, najpiękniej – otrzymać pełnię Ducha Świętego, ale bardzo ważne jest również, aby każdy z was podjął to zobowiązanie, złożył Panu tę obietnicę: że naprawdę chcecie iść dalej jako Jego przyjaciele, Jego uczniowie, Jego misjonarze i że chcecie wytrwać w wierze. Zostawiam was więc z tym słowem.

Zapraszam was, abyście wstali, tak abyśmy mogli wspólnie odmówić modlitwę, której nauczył nas Jezus. Potem udzielę wam błogosławieństwa i przy wyjściu pozdrowię niektórych z was. Niech ten dzień będzie także dla was wielką pomocą na waszej drodze wiary.

Módlmy się: Ojcze nasz…

Błogosławieństwo.

Wszystkiego najlepszego dla wszystkich!