Odpowiedzi Ojca Świętego podczas czuwania z młodzieżą

Przemówienie Ojca Świętego

_______________________________

Odpowiedzi Ojca Świętego podczas czuwania z młodzieżą

1. Agustina Flores: Ojcze Święty, jak radzić sobie z frustracją i własnymi ograniczeniami, kiedy wychodzimy na spotkanie osób najbardziej wykluczonych, a nie udaje nam się towarzyszyć im tak, jak byśmy chcieli? Jak nadal podążać razem z nimi, kiedy czujemy, że to, co robimy, nie wystarcza?

Przede wszystkim, bardzo dobry wieczór i dziękuję. Cóż za wspaniałe przyjęcie! Takie powitanie potrafi chyba zgotować tylko Argentyna. Dziękuję!

Agustino, dziękuję ci za pytanie i za miłość, z jaką towarzyszysz tym młodym ludziom. Rozumiem, co czujesz. Wiem, że to trudne, ale nie trać nadziei. Św. Ignacy Loyola mawiał: „Działaj tak, jakby wszystko zależało od ciebie, wiedząc, że w rzeczywistości wszystko zależy od Boga” (por. P. de Ribadeneira, Vida de S. Ignacio, V, XI). Czyń wszystko, co w twojej mocy, wkładaj w to całe serce i łącz swoje wysiłki z wysiłkami innych. A kiedy dojdziesz do kresu własnych sił, pamiętaj, że siły Boga nigdy się nie wyczerpują. Jezus mówił nam o ziarnie, które wzrasta, podczas gdy siewca śpi (por. Mk 4, 26-27). Nie zawsze zobaczymy owoce tego, co zasiewamy, ale możemy ufać, że Bóg nieustannie się o nie troszczy. Dlatego zachowaj w sercu słowa św. Nazarii: „Naprzód, zawsze naprzód!”. Pan idzie razem z tobą!

2. Franco Pugliese: Ojcze Święty, jak mogę pogodzić te dwie rzeczywistości: miłość, której doświadczam w parafii i w domu, z obowiązkami zawodowymi i innymi wymaganiami codziennego życia?

Chciałbym osobiście podziękować za świadectwa i pytania. Korzystając z tej okazji, chciałbym powiedzieć – po wysłuchaniu Guadalupe – że wiem, iż wielu młodych ludzi odczuwa pragnienie oddania swojego życia Chrystusowi: w życiu konsekrowanym, w kapłaństwie, a także w życiu rodzinnym. Chrystus wciąż powołuje! Nie lękajcie się odpowiedzieć!

Franco, dziękuję za to pytanie. Pomyśl o latach, które Jezus spędził w Nazarecie, pracując własnymi rękami i uczestnicząc w życiu rodziny. Syn Boży zechciał żyć właśnie w ten sposób! Nauczył nas, że również w zwyczajnych sprawach możemy Go spotkać. Dlatego nie powinniśmy mieć dwóch odrębnych żyć: jednego dla Boga, a drugiego dla naszych codziennych zajęć, jak gdyby między nimi istniała sprzeczność lub konflikt. Kiedy pracujesz, uczysz się czy spędzasz czas z przyjaciółmi, czyń to z miłością i ofiaruj Panu. W ten sposób także twoja praca staje się modlitwą i drogą do świętości. Dlatego, Franco, ilekroć uczestniczysz w Eucharystii, przynoś na ołtarz całe swoje życie. A potem z radością wracaj do codziennych obowiązków, wiedząc, że również tam czeka na ciebie Jezus.

Bardzo dziękuję!

______________________________

Przemówienie Ojca Świętego

Bardzo wam dziękuję! Dziękuję wszystkim!

Drodzy Młodzi, Drodzy Przyjaciele! Witajcie wszyscy!

Jakże wielką radością jest powrócić do tego miejsca, tym razem po to, aby spotkać się z wami! Dobry wieczór! Na Monumento de los Españoles znajdują się rzeźby przedstawiające cztery wielkie regiony Argentyny: Andy, Chaco, Pampę i La Platę. Jakże pięknie, że dziś te ziemie są reprezentowane przez tak wielu młodych ludzi! Wszystkich was pozdrawiam.

Dziękuję za to gorące przyjęcie, a także za wasze pytania i świadectwa. Dziękuję również ks. abp. Garcíi Cuervie, Arcybiskupowi tego miasta, za skierowane do mnie słowa. Chcieliśmy rozpocząć to spotkanie od pewnego znaku: ognia płonących świec. Posłuchajmy, co mówi nam Jezus: „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął” (Łk 12, 49). Jest to ogień Jego miłości, udzielanej nam przez Ducha Świętego, który oczyszcza nasze serca i uzdalnia nas do miłości.

Chciałbym teraz opowiedzieć wam o innym ogniu: o ogniu pieca w Babilonie. Księga proroka Daniela (por. 1, 3-7. 17-20; 2, 49; 3, 1-93) opowiada nam historię trzech młodzieńców: Chananiasza, Azariasza i Miszaela. Żyli oni na wygnaniu w tamtej ziemi, gdzie nauczyli się innego języka, otrzymali nowe imiona i znaleźli miejsce w administracji królestwa. Mieli przed sobą przyszłość. Aż nadszedł dzień, w którym musieli zdecydować, komu oddadzą swoje serca. Król Nabuchodonozor wzniósł ogromny złoty posąg i nakazał wszystkim oddawać mu pokłon. Kto by tego nie uczynił, miał zostać wrzucony do rozpalonego pieca. Wyobraźcie sobie tę scenę: tłum ludzi pochyla się przed olbrzymim posągiem, a tylko trzej młodzieńcy nadal stoją.

Król dał im ostatnią szansę. Wystarczył jeden gest, aby mogli dalej spokojnie żyć. Odpowiedzieli, że Bóg może ich ocalić od ognia, ale dodali: nawet jeśli nas nie wybawi (por. Dn 3, 18), nie oddamy pokłonu temu posągowi. Jakże wielka wolność wyraża się w tej odpowiedzi! Nie wiedzieli, co się wydarzy. Znali karę, która im groziła, ale wiedzieli, że tylko w Bogu znajdą szczęście.

Drodzy przyjaciele, również dzisiaj pojawiają się bożki, które domagają się od nas uwielbienia: sukces za wszelką cenę, pieniądz, obsesyjna troska o wygląd, popularność czy niepohamowana pogoń za przyjemnością. Niekiedy, chcąc za wszelką cenę zdobyć aprobatę innych, możemy posunąć się do kłamstwa, zdrady czy upokarzania kogoś w mediach społecznościowych. Zazdrość może nam przeszkadzać w cieszeniu się dobrem innych, a egoizm może prowadzić do traktowania ludzi jak przedmioty. Są też tacy, którzy czerpią zyski z oferowania przyjemności, które ostatecznie nas zniewalają, takich jak pornografia i różnego rodzaju substancje. Agustín powiedział nam: „Dziś stanąłem na nogi”. Jakiej mocy nabierają te słowa, gdy przypomnimy sobie trzech młodzieńców z Babilonu! Również wy jesteście powołani, aby nie ugiąć się przed bożkami naszych czasów. Nie klękajcie przed tym, co nie może dać wam życia! A jeśli kiedykolwiek upadliście, powstańcie! Nie pozwólcie, aby cokolwiek lub ktokolwiek odebrał wam wolność, którą obdarzył was Bóg.

Podczas Światowych Dni Młodzieży w Lizbonie Papież Franciszek wypowiedział słowa, które obiegły świat: „Wszyscy, wszyscy, wszyscy” ( Przemówienie podczas uroczystości powitalnej, 3 sierpnia 2023) [1]. Wypowiedział je z tak charakterystyczną dla siebie stanowczością, jak ktoś, kto chciał się upewnić, że nikt ich nie przeoczył. Chciałbym nawiązać do tych słów, aby powiedzieć o tym, co oznacza życie uczniów Jezusa: wszyscy ku Chrystusowi, wszyscy z Chrystusem, wszyscy jak Chrystus.

Przede wszystkim wszyscy ku Chrystusowi. Są wśród was tacy, którzy dorastali blisko Jezusa, i tacy, którzy dopiero teraz zaczynają Go szukać; tacy, którzy od dawna się nie modlili, oddalili się od Kościoła lub zostali zranieni przez osoby, które powinny były im towarzyszyć. Każdemu chciałbym powiedzieć: jest dla ciebie miejsce w Kościele! Z twoimi pytaniami, ranami i całą historią twojego życia. To jest także twój dom. Nie musisz udawać, że wszystko jest w porządku, ani czekać, aż uporządkujesz całe swoje życie, aby się zbliżyć. A tobie, który sądzisz, że jest już za późno, aby zacząć od nowa, chciałbym powiedzieć: witaj! Niezależnie od tego, kim jesteś i co uczyniłeś, Jezus Chrystus cię zna, Jezus Chrystus cię kocha i pragnie, abyś był blisko Niego.

Jak usłyszeliśmy, życie Guadalupe odmieniło pewne pytanie: „Kto ci powiedział, że jest już za późno?”. Chciałbym powtórzyć je tego wieczoru tym, którzy uważają, że odeszli zbyt daleko, oraz tym, którym kiedykolwiek dano odczuć, że nie ma dla nich miejsca w Kościele. Pan szuka także was! Przypomnijcie sobie Zacheusza. Wspiął się na drzewo, aby zobaczyć Jezusa, i odkrył, że On również go szukał. Zawołał go po imieniu i zechciał zatrzymać się w jego domu! To spotkanie skłoniło Zacheusza do naprawienia wyrządzonych niesprawiedliwości (por. Łk 19, 1-10). Nikt nie upadł tak nisko, by Chrystus nie mógł go podnieść. Niech drzwi naszych wspólnot będą zawsze otwarte; niech potrafią one przyjmować tych, którzy przychodzą z pytaniami, nieść pomoc cierpiącym i cierpliwie towarzyszyć tym, którzy szukają Boga.

Powróćmy teraz do Babilonu. Trzej młodzieńcy zostali związani i wrzuceni do pieca. Płomienie buchnęły z taką gwałtownością, że dosięgły tych, którzy wykonywali wyrok. Król zobaczył jednak coś niezrozumiałego: kazał wrzucić do pieca trzech mężczyzn, a teraz widział czterech, którzy swobodnie przechadzali się pośród płomieni. Pan posłał swojego anioła, aby ich ochronił. Wrzucono ich związanych, a teraz chodzili wolni! Król skazał ich na spalenie, ale Bóg ich nie opuścił. Oto nasze drugie „wszyscy”: wszyscy z Chrystusem.

My znamy pełny sens tamtego wydarzenia. Ludzkość na skutek grzechu znalazła się pod panowaniem śmierci, ale Bóg wyszedł nam na spotkanie. Syn Boży stał się człowiekiem, dzielił nasze cierpienia i wziął na siebie nasze grzechy. Z miłości do nas oddał swoje życie na krzyżu, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Jezus Chrystus żyje! Jezus Chrystus zwyciężył śmierć i wyzwolił nas spod jej władzy! Drodzy młodzi, Chrystus nas kocha i pragnie dać nam udział w swoim życiu. Obiecał pozostać ze swoimi uczniami aż do skończenia świata (por. Mt 28, 20). Chrystus ofiaruje wam życie, którego nawet śmierć nie zdoła wam odebrać!

W tym opowiadaniu jest pewien szczegół, który mnie porusza. Z wnętrza pieca Azariasz wzniósł modlitwę: „Niech jednak dusza strapiona i duch uniżony znajdą u Ciebie upodobanie” (Dn 3, 39). Ów młodzieniec sprzeciwił się królowi, a jednak przed Bogiem uznawał, że potrzebuje Jego miłosierdzia. Jakże piękna jest ta modlitwa! My również jej potrzebujemy. Wszyscy wiemy, jak wielki rozdźwięk może niekiedy istnieć między dobrem, którego pragniemy, a naszymi decyzjami. I wszyscy potrzebujemy nawrócenia.

Chrystus kocha nas takimi, jakimi jesteśmy, ale Jego miłość jest zbyt wielka, aby pozostawić nas w niewoli grzechu i tego, co nas niszczy. Ogień, który przyszedł przynieść na ziemię, ma moc zerwać nasze więzy i przywrócić nam wolność do miłowania. Są rany, które trzeba uleczyć, winy, do których trzeba się przyznać, oraz – tam, gdzie to możliwe – wyrządzone krzywdy, które należy naprawić. Pozwólcie Chrystusowi, aby was przemieniał! Nie bójcie się przystępować do sakramentu pojednania. Jakże wielkim dobrem jest świadomość, że nasze grzechy mogą zostać przebaczone! Módlcie się, czytajcie Ewangelię, przystępujcie do Eucharystii. Tam czeka na nas Ten, który oddał za nas swoje życie.

W środku pieca trzej młodzieńcy zaczęli śpiewać. Wzywali niebiosa i gwiazdy, góry, rzeki i wszystkie istoty żyjące, aby błogosławiły Pana. Wołali nawet: „Ogniu i żarze, błogosławcie Pana” (Dn 3, 66). Wzywali zatem sam ogień, który ich otaczał, aby przyłączył się do ich pieśni uwielbienia! Ich pieśń stopniowo obejmowała całe stworzenie. Lubię myśleć, że ta pieśń nadal rozbrzmiewa i że każde pokolenie może dołączyć do niej swój głos. Jakże pięknie byłoby, gdyby wszystko, co czynimy, mogło stać się uwielbieniem Boga! Być może dzisiaj moglibyśmy zaśpiewać: Sztuko i kulturo, błogosławcie Pana! Gry i sporty, błogosławcie Pana! Nauko i technologio, błogosławcie Pana! Sieci i ekrany, błogosławcie Pana! Muzyko i piłko nożna, błogosławcie Pana! Niech wszystko, co istnieje, błogosławi Pana i wysławia Go hymnami na wieki!

Na początku tej historii król nakazał, aby wszyscy oddawali pokłon jego posągowi. Na końcu zaś owi młodzieńcy wzywali wszystkich do błogosławienia Pana. Król musiał uciekać się do gróźb, aby skłonić ludzi do oddania pokłonu; młodzieńcy natomiast, którzy nie mieli innej siły poza swoją wiarą, zapraszali cały wszechświat do udziału w ich radości. Dochodzimy w ten sposób do trzeciego „wszyscy”: wszyscy jak Chrystus.

Drodzy młodzi, kto spotkał Chrystusa, jest powołany do życia na Jego wzór (por. 1 J 2, 6). I właśnie do tego chciałbym was zachęcić tego wieczoru: do bycia świętymi! Święci również doświadczali własnych słabości, ale to łaska Boża przemieniła ich życie i nauczyła ich miłować. Jezus wskazał nam drogę słowami: „Abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem” (J 13, 34). Za tym „tak jak” kryje się obraz, o którym nigdy nie powinniśmy zapominać: Jezus klęczący u stóp swoich uczniów, aby im je obmyć. Pan wszystkich stał się sługą wszystkich!

Również wy możecie obmywać nogi swoim braciom. Dzielcie się chlebem z głodnymi, otwierajcie drzwi swoich domów przed tymi, którzy nie mają dachu nad głową, odwiedzajcie chorych i tych, których nikt nie chce odwiedzać. Istnieją także cierpienia, których nie widać: ktoś potrzebuje rady lub upomnienia, ktoś inny oczekuje słów pocieszenia, a jeszcze ktoś inny potrzebuje poczuć, że jest kochany. Jakże wiele sposobności daje nam Pan, abyśmy byli jak On! Niech wasze życie będzie niczym karty Ewangelii zapisane atramentem miłosierdzia, aby ci, którzy was spotykają, mogli dostrzec w was coś z miłości i radości Jezusa.

Radość ta rodzi się z przyjaźni z Nim i przynagla nas, abyśmy nieśli Go innym. Przypomnijcie sobie uczniów idących do Emaus. Kiedy rozpoznali Zmartwychwstałego przy łamaniu chleba, mówili do siebie: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24, 32). Jeszcze tej samej nocy powrócili do Jerozolimy. Nie mogli zatrzymać dla siebie radości płynącej z tego, że Chrystus żyje. Na początku powiedziałem wam: „Witajcie wszyscy!”. Teraz, jako Następca św. Piotra, powierzam wam drugą część naszego hasła: „Idźcie i głoście!”. Idźcie do waszych miast i wiosek, do każdego zakątka i na peryferie. Niech ci, którzy czują się daleko od Boga, dzięki wam odkryją, że Chrystus ich szuka.

Za chwilę pobłogosławię krzyż, który będzie wędrował po waszych wspólnotach. Niech wraz z tym krzyżem, przekazywanym z rąk do rąk, ogień miłości Chrystusa przechodzi także z serca do serca. Niech Matka Boża z Luján zawsze wam towarzyszy i prowadzi was tą drogą: wszyscy ku Chrystusowi, wszyscy z Chrystusem, wszyscy jak Chrystus! Idźcie i głoście!

______________________________________

[1] FRANCISZEK, W Kościele jest miejsce dla wszystkich: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 8-9 (455)/2023, s. 10.