Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry!

Cieszę się, że mogę rozpocząć z wami ten drugi dzień pobytu w Paryżu w domu, który wobec całego miasta daje świadectwo, że można się spotykać i żyć razem w godności i pokoju. Dziękuję Archidiecezji Paryskiej, Siostrom Skalabryniankom, a także wszystkim animatorom i wolontariuszom, którzy ożywiają to miejsce i służą znajdującym tutaj gościnne przyjęcie, wysłuchanie, formację i przyjaźń. Szczególne „dziękuję” kieruję do tych, którzy podzielili się swoim świadectwem.

Nazwa waszego Centrum Wsparcia i Integracji Społecznej, nawiązująca do św. Bakhity, skłania nas do uznania fundamentalnej roli kobiet w budowaniu cywilizacji miłości, stanowiącej alternatywę dla kultury, która rozbija wspólnoty i sprawia, że miasta chorują na samotność. Gdy przyjrzymy się uważniej dziejom Kościoła i ludzkości, zobaczymy, że nie piszą ich ci, którzy sprawiają wrażenie zwycięzców, narzucając swoją wolę i zajmując przestrzeń, lecz ci, którzy „robią miejsce” innym, uruchamiają procesy pokojowe, budzą zaufanie i wspierają życie. Nie chodzi tu jedynie o uczucia, lecz o decyzje i zobowiązania podejmowane pod prąd, których znaczenie dla życia publicznego i wartość dla przyszłości rozumiemy coraz lepiej. Św. Bakhita zachęca nas, abyśmy dostrzegali niewidocznych, wyzwalali tych, których współczesna gospodarka i kultura redukują do roli niewolników, oraz szanowali nieskończoną godność każdego brata i każdej siostry, w których sam Jezus przychodzi i puka do naszych drzwi.

Drodzy przyjaciele, „rzeczywistość jest taka, że dla chrześcijan ubodzy nie są kategorią socjologiczną, lecz samym ciałem Chrystusa. Nie wystarczy bowiem ograniczyć się do ogólnego sformułowania doktryny o wcieleniu Boga. Natomiast, aby naprawdę wejść w to misterium, należy sprecyzować, że Pan stał się ciałem, które jest głodne, spragnione, chore, uwięzione” (Adhort. apost. Dilexi te, 110). Chrystus ubogi i ukrzyżowany również dzisiaj pozwala się spotkać i miłować w tych mężczyznach i kobietach, którzy wzywają nas, abyśmy wyszli poza samych siebie i mieli odwagę miłować.

Bracia i siostry, najważniejszą intuicją, która inspiruje wasze zaangażowanie, jest wymiana darów, dokonująca się na nowo w każdym spotkaniu. Nikt nie jest tak ubogi, by nie miał nic do ofiarowania; nikt też nie jest tak bogaty, by nie mógł nic przyjąć. Życie w obfitości rodzi się tylko tam, gdzie ograniczenia każdego z nas otwierają się na tajemniczą obecność innych, w których przybliża się do nas Inny par excellence, Bóg życia. Nie oznacza to negowania cierpienia, które grzech wprowadził w dzieje, lecz pomaga nam nie pozostawać jego więźniami. Głosimy, że odkupienie jest możliwe, że już się rozpoczęło, że nadal się dokonuje i że obejmuje także nas jako żywe członki Ciała Chrystusa.

I nie zapominajmy, że „nie może oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was». Raczej nawet niezbędne bywają dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze” (1 Kor 12, 21-22). Te słowa św. Pawła są skierowane do chrześcijan w Koryncie, jednej z najbogatszych i najprężniej rozwijających się metropolii tamtych czasów. Ewangelię przyjęli tam ludzie różnego pochodzenia i z różnych środowisk społecznych, wśród nich wielu ubogich i niewolników (por. 1 Kor 1, 26-29), podobnie jak niektórzy spośród was dzisiaj. „Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało – mówi dalej Apostoł – że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie powstało rozdwojenie w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem” (1 Kor 12, 24-25).

Dziękuję zatem za waszą pracę, a także wszystkim osobom, które w podobnych instytucjach w całej Francji pełnią tę służbę. Nadal dawajcie świadectwo tej wzajemnej troski, która poprzez braterskie przyjęcie, działania formacyjne i dialog z miastem uszlachetnia ducha i humanizuje świat. Niech św. Bakhita oraz wielcy świadkowie miłości, którzy kształtowali obecność Kościoła we Francji, zwłaszcza w okresach burzliwych przemian, wstawiają się za wami. Dziękuję!

Niech Pan was błogosławi!