Drodzy Bracia i Siostry,
dobrej niedzieli i raz jeszcze radosnych Świąt Wielkanocnych!

Dzisiaj, w II Niedzielę Wielkanocy, poświęconą przez św. Jana Pawła II Miłosierdziu Bożemu, czytamy w Ewangelii o ukazaniu się Jezusa Zmartwychwstałego Apostołowi Tomaszowi (por. J 20, 19-31). Wydarzenie to ma miejsce osiem dni po Zmartwychwstaniu, kiedy zgromadzona jest wspólnota; właśnie wtedy Tomasz spotyka Mistrza, który go zachęca, żeby spojrzał na ślady po gwoździach, żeby włożył rękę w ranę Jego boku i uwierzył (por. w. 27). Ta scena skłania nas do refleksji nad naszym spotkaniem z Jezusem Zmartwychwstałym. Gdzie Go odnaleźć? Jak Go rozpoznać? Jak uwierzyć? Św. Jan, który opowiada o tym wydarzeniu, daje nam dokładne wskazówki – Tomasz spotyka Jezusa ósmego dnia, w zgromadzonej wspólnocie i rozpoznaje Go po znakach Jego ofiary. Z tego doświadczenia płynie wyznanie wiary Tomasza, najwznioślejsze w całej czwartej Ewangelii: „Pan mój i Bóg mój!” (w. 28).

Oczywiście, nie zawsze jest łatwo wierzyć. Nie było to łatwe dla Tomasza i nie jest łatwe również dla nas. Wiara musi być karmiona i wspierana. Dlatego „ósmego dnia”, to znaczy w każdą niedzielę, Kościół zachęca nas do czynienia tego, co robili pierwsi uczniowie – do gromadzenia się i celebrowania razem Eucharystii. Podczas niej słuchamy słów Jezusa, modlimy się, wyznajemy naszą wiarę, w miłości dzielimy się darami Boga, dajemy nasze życie w zjednoczeniu z Ofiarą Chrystusa, karmimy się Jego Ciałem i Jego Krwią, abyśmy później sami z kolei byli świadkami Jego zmartwychwstania, jak wskazuje słowo „Msza” [łac. missa], czyli „posłanie”, „misja” [łac. missio] (por. KKK, 1332).

Niedzielna Eucharystia jest niezbędna dla życia chrześcijańskiego. Jutro wyruszam w Podróż Apostolską do Afryki, a właśnie niektórzy męczennicy Kościoła afrykańskiego z pierwszych wieków – męczennicy z Abiteny – pozostawili nam o tym piękne świadectwo. Na propozycję układu polegającego na ocaleniu życia pod warunkiem rezygnacji z celebrowania Eucharystii, odpowiedzieli, że nie mogą żyć bez świętowania dnia Pańskiego. To dzięki niedzielnej celebracji karmi się i wzrasta nasza wiara. To dzięki niej nasze wysiłki, choć ograniczone, z pomocą łaski Bożej łączą się jako działania członków jednego ciała – Ciała Chrystusa – w realizacji jednego wielkiego planu zbawienia, który obejmuje cały rodzaj ludzki. To właśnie poprzez Eucharystię również nasze ręce stają się „rękami Zmartwychwstałego”, świadkami Jego obecności, Jego miłosierdzia, Jego pokoju, w znakach pracy, poświęcenia, choroby, upływu lat, które często na nich są wyryte, jak w geście czułości, uścisku czy miłości.

Drodzy bracia i siostry, w świecie, który tak bardzo potrzebuje pokoju, zobowiązuje nas to – bardziej niż kiedykolwiek – do wytrwałości i wierności naszemu eucharystycznemu spotkaniu ze Zmartwychwstałym, abyśmy wyruszali po nim jako świadkowie miłości i zwiastuni pojednania. Niech nam w tym pomaga Maryja Panna – błogosławiona, ponieważ pierwsza uwierzyła, choć nie widziała (por. J 20, 29).

____________________________

Po modlitwie Regina Coeli:

Drodzy Bracia i Siostry!

Dzisiaj wiele Kościołów wschodnich obchodzi Wielkanoc zgodnie z kalendarzem juliańskim. Wszystkim tym wspólnotom przesyłam moje najserdeczniejsze życzenia pokoju, w komunii wiary w Pana Zmartwychwstałego. Łączę je z gorącą modlitwą za wszystkich cierpiących z powodu wojny, a zwłaszcza za drogi naród ukraiński. Niech światło Chrystusa przyniesie pocieszenie udręczonym sercom i umocni nadzieję na pokój. Niech wspólnota międzynarodowa nie odwraca uwagi od dramatu tej wojny!

W tych dniach bólu, strachu i niezłomnej nadziei w Bogu jestem bardziej niż kiedykolwiek blisko ukochanego narodu libańskiego. Zasada humanitaryzmu, wpisana w sumienie każdego człowieka i uznana w prawie międzynarodowym, nakłada moralny obowiązek ochrony ludności cywilnej przed straszliwymi skutkami wojny. Apeluję do stron konfliktu o zawieszenie broni i pilne poszukiwanie pokojowego rozwiązania.

W najbliższą środę miną trzy lata od rozpoczęcia krwawego konfliktu w Sudanie. Jakże cierpi lud Sudanu, niewinna ofiara tego nieludzkiego dramatu! Ponawiam mój gorący apel do walczących stron, aby odłożyły broń i rozpoczęły – bez żadnych warunków wstępnych – szczery dialog mający na celu jak najszybsze zakończenie tej bratobójczej wojny.

Zwracam się teraz z pozdrowieniami do wszystkich was, Rzymian i pielgrzymów, a w szczególności do wiernych, którzy świętowali Niedzielę Miłosierdzia Bożego w Sanktuarium Santo Spirito in Sassia.

Pozdrawiam Musikverein Kleinraming z diecezji Linz w Austrii oraz wiernych przybyłych z Polski; ponadto młodzież z Collège Saint Jean de Passy w Paryżu oraz młodych różnych narodowości z Ruchu Focolari. Pozdrawiam pielgrzymów ze wspólnoty San Benedetto Po oraz młodzież przygotowującą się do bierzmowania z Santarcangelo di Romagna i San Vito.

Jutro wyruszam w dziesięciodniową Podróż Apostolską do czterech krajów afrykańskich: Algierii, Kamerunu, Angoli i Gwinei Równikowej. Proszę was, abyście towarzyszyli mi waszymi modlitwami. Dziękuję!

Życzę wszystkim dobrej niedzieli!