Pani Dyrektor,
Najdrożsi Bracia i Siostry,
Pokój temu Domowi i wszystkim, którzy w nim mieszkają!

Bardzo wam dziękuję za wasze przyjęcie, tak pełne wiary, że porusza moje serce i stanowi wielkie pokrzepienie dla mojej misji. Dziękuję!

Poruszyło mnie to, że nazywacie to miejsce „lar”, słowem oznaczającym rodzinę. Dziękuję za to Bogu i mam nadzieję, że wszyscy będziecie mogli naprawdę żyć tu w rodzinnej atmosferze, na ile to tylko możliwe.

Jezus lubił przebywać w domach swoich przyjaciół. Ewangelia mówi nam, że udawał się do domu Piotra w Kafarnaum, gdzie pewnego dnia uzdrowił jego teściową. Przypomina nam o Jego przyjaźni z Marią, Martą i Łazarzem: w ich domu w Betanii był przyjmowany jako Mistrz i Pan, a jednocześnie z serdeczną bliskością.

Dlatego, najdrożsi, lubię myśleć, że Jezus mieszka również tutaj, w tym domu. Tak, On przebywa pośród was za każdym razem, gdy staracie się okazywać sobie miłość i pomagać sobie nawzajem jak bracia i siostry. Za każdym razem, gdy po nieporozumieniu lub drobnej obrazie potraficie sobie wybaczyć i pojednać się. Za każdym razem, gdy niektórzy z was lub wszyscy razem modlicie się z prostotą i pokorą.

Wyrażam moje uznanie dla Władz angolskich za inicjatywy podejmowane na rzecz najbardziej potrzebujących osób starszych, a także dla wszystkich współpracowników i wolontariuszy. Opieka nad najsłabszymi jest bardzo ważnym znakiem jakości życia społecznego danego kraju. I nie zapominajmy: osoby starsze nie tylko wymagają opieki, ale przede wszystkim wysłuchania, ponieważ strzegą mądrości narodu. Jesteśmy winni im wdzięczność, bo zmagały się z wielkimi trudnościami dla dobra wspólnoty.

Drogie siostry i drodzy bracia, zachowam w sercu wspomnienie tego spotkania z wami. Niech Maryja Panna, która Dom w Nazarecie napełniała wiarą i miłością, zawsze czuwa nad tą wspólnotą. Niech towarzyszy wam również moje błogosławieństwo. Dziękuję!