Cieszę się z tego mojego pierwszego spotkania z Katolicką Odnową Charyzmatyczną i z możliwości pozdrowienia was wszystkich tutaj obecnych, a także wspólnot, grup oraz szkół modlitwy i ewangelizacji, które reprezentujecie. Bóg prawdziwie obdarzył wasze wspólnoty bardzo licznymi darami, wśród których znajduje się także duchowa żywotność. Pozdrawiam również liderów krajowych i międzynarodowych Służb Komunii w ramach Międzynarodowej Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (CHARIS), którzy zorganizowali to spotkanie.

Dla Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej lata po Soborze Watykańskim II były czasem wielkiego rozwoju i wzrostu, integracji w życie Kościoła, a także konsolidacji jej struktur posługi.

Moi czcigodni Poprzednicy uznali ten rozwój za wielki dar dla Kościoła. Istotnie, św. Paweł VI stwierdził, że dla tego coraz bardziej zsekularyzowanego świata nie ma nic bardziej potrzebnego niż świadectwo owej odnowy duchowej, którą Duch Święty wzbudza w najróżniejszych regionach i wspólnotach (por. Przemówienie do uczestników III Międzynarodowego Kongresu Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej, Zesłanie Ducha Świętego, 19 maja 1975).

Podkreślając właściwą wam troskę o ewangelizację, św. Jan Paweł II powiedział: „To ten sam Duch pobudza was do dawania świadectwa”. Następnie dodał: „Jak może ktoś, kto zakosztował dobroci Chrystusa, pozostawać milczącym i bezczynnym? (…) Chrystus jest naszym Zbawicielem. (…) Jak moglibyśmy nie ewangelizować? Nadal przekazujcie ten zapał dla Ewangelii tym, którzy są wokół was!” (Przemówienie do członków „Catholic Fraternity of Covenant Communities and Fellowships”, 7 grudnia 1991).

Natomiast Benedykt XVI mówił o szczególnym wkładzie, jaki wnosicie w życie Kościoła. Powiedział: „Jednym z pozytywnych elementów i aspektów wspólnot Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej jest właśnie znaczenie, jakie mają w nich charyzmaty, czyli dary Ducha Świętego; ich zasługą jest przypomnienie Kościołowi o ich aktualności” (Przemówienie do uczestników XIII Międzynarodowej Konferencji „Catholic Fraternity of Charismatic Covenant Communities and Fellowships”, 31 października 2008).

Podobnie jak Kardynał Suenens u początków ruchu, Papież Franciszek często mówił o was jako o „strumieniu łaski”, który jest „dla całego Kościoła, nie tylko dla niektórych” ( Czuwanie modlitewne w uroczystość Pięćdziesiątnicy z okazji „Złotego Jubileuszu” Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej, 3 czerwca 2017) [1]. W skrócie opisał on waszą drogę jako „ewangelizację, duchowy ekumenizm, troskę o ubogich i potrzebujących oraz otwartość na spychanych na margines”, dodając: „A to wszystko w oparciu o adorację! Fundamentem odnowy jest adorowanie Boga!” ( Przemówienie do uczestników 37. Krajowego Kongresu Odnowy w Duchu Świętym, 1 czerwca 2014) [2].

Także ja pragnę umacniać relację wzajemnego szacunku, bliskości i wsparcia między Stolicą Piotrową a wielką rodziną Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. W związku z tym chciałbym zatrzymać się nad następującymi podstawowymi wymiarami waszego doświadczenia duchowego: chrztem w Duchu, modlitwą uwielbienia, Słowem Bożym, komunią i miłością.

Przede wszystkim – chrzest w Duchu. Wasza wspólna droga wiary ma swoje źródło w osobistym doświadczeniu Ducha Świętego, które pozwoliło, aby łaska chrztu stała się skuteczna w każdym z was, prowadząc was do jasnej świadomości miłości Boga. Jest to pierwsze, potężne doświadczenie łaski, przeżyte także przez św. Augustyna po jego nawróceniu, które opisał on tymi żarliwymi słowami: „Chryste Jezu, Wspomożycielu mój, Odkupicielu! Jakże błogie stało się nagle dla mnie – być wolnym od głupich przyjemności! Porzucenie tego, co przedtem lękałem się utracić, już samo w sobie było radością. Ty bowiem to ode mnie odganiałeś, Ty, coś prawdziwą, najwznioślejszą słodyczą. Odganiałeś i sam na to miejsce przychodziłeś. Słodszy od wszelkiej rozkoszy” ( Confessiones, IX, 1, 1) [3].

Podobnie Duch Święty pozwolił wam zakosztować słodyczy Chrystusa. Także dla was bowiem od tamtej chwili życie się zmieniło. Bóg przestał być jedynie ideą, a stał się autentycznym i ostatecznym wyrazem ojcostwa. Jego Duch przyniósł wewnętrzne pojednanie, pokój oraz wolność od ziemskich przywiązań i od ucisku grzechu. Umożliwił także nową postawę, naznaczoną otwartością i nadzieją wobec innych oraz wobec przyszłości, w pewności, że nic nigdy nie zdoła nas odłączyć od miłości Chrystusa (por. Rz 8, 38-39). Z tego doświadczenia Ducha Świętego rodzi się głębokie pragnienie, by być świadkami i zwiastunami Jego miłości, niosąc Jego pocieszenie osobom przygniecionym poczuciem pustki i samotności.

Modlitwa uwielbienia. Właśnie z tego porywającego doświadczenia Ducha Świętego zrodziło się nowe życie modlitwy, które przybrało postać nowej zdolności do spontanicznego i szczerego dialogu z Bogiem oraz nowego otwarcia na uwielbienie, adorację i składane Mu dziękczynienie. Adoracja i uwielbienie – tak charakterystyczne dla waszych spotkań – są istotnymi wymiarami modlitwy chrześcijańskiej. W ostatnich latach przyczyniliście się do ich ponownego odkrycia i przywrócenia im należnego miejsca.

Słowo Boże. Odnowione wylanie Ducha doprowadziło was także do żywego spotkania z Pismem Świętym. Duch Święty natchnął objawione Słowo Boże i to On sprawia, że pozostaje ono zawsze żywe i skuteczne w Kościele, rozbrzmiewając w sercach wierzących, zwłaszcza w liturgii. Dlatego Pismo Święte stało się dla was wspaniałym źródłem duchowego pokarmu, który oświeca i umacnia. Jest ono również źródłem rozeznania, pomagającym ukierunkowywać wasze codzienne wybory, oraz nadającym treść wspólnej modlitwie, pozwalając wam zwracać się do Pana słowami natchnionymi przez samego Boga.

Komunia. Duch Święty jest źródłem komunii. W różnych dokumentach Papież Leon XIII zachęcał katolików, aby każdego roku odmawiali nowennę do Ducha Świętego między uroczystościami Wniebowstąpienia i Zesłania Ducha Świętego, szczególnie w intencji jedności chrześcijan. Wy dobrze rozumiecie wagę tego wezwania, ponieważ dostrzegliście, że jedność w Kościele jest owocem Ducha. Jak bowiem stwierdza św. Augustyn, Duch Święty „jest więc jakąś niewysłowioną wspólnotą [ communio] Ojca i Syna” ( De Trinitate, V, 11, 12) [4]. To Duch tworzy harmonię między różnymi charyzmatami i środowiskami Odnowy Charyzmatycznej, a także między nami a naszymi braćmi i siostrami z innych denominacji chrześcijańskich.

I wreszcie – miłość. Św. Augustyn napisał, że Duch Święty „kiedy zostaje dany człowiekowi, rozpala w nim miłość ku Bogu i bliźnim, będąc sam miłością. Istotnie, człowiek nie ma czym Boga miłować, jeśli nie otrzyma tego od Boga” ( De Trinitate, XV, 17, 31) [5]. Tego doświadczyliście również i wy. Odnowiona obecność Ducha obudziła w was nową zdolność miłowania, natchnioną samą Bożą miłością. Miłość ta jest zwrócona ku Bogu oraz ku waszym braciom i siostrom; pobudza do bliskości i współczucia, zwłaszcza wobec cierpiących. Z Odnowy Charyzmatycznej zrodziło się wiele dzieł miłości dla osób będących w potrzebie – zarówno duchowej, jak i materialnej. Zachęcam was zatem, abyście podtrzymywali żywą tę miłość do ubogich, która objawia prawdziwe oblicze Boga.

Drodzy przyjaciele, dziękuję wam za wasze zaangażowanie i zachęcam, abyście kontynuowali waszą misję. Oddawajcie się na służbę waszym diecezjom i parafiom, dzieląc się swoim doświadczeniem oraz metodami ewangelizacji. Wiernie podążajcie za przewodnictwem waszych kapłanów, a we wspólnym rozeznawaniu słuchajcie głosu osób mądrych i roztropnych, nawet jeśli nie należą do waszych grup. Pielęgnujcie harmonię i współpracę wspólnot, do których należycie, uważając, aby nigdy nie ulec pragnieniu autopromocji ani poszukiwaniu władzy czy osobistego prestiżu. Niech Duch Święty będzie zawsze światłem i źródłem mocy na waszej drodze osobistej i wspólnotowej, a Maryja Panna, Matka Kościoła, niech was strzeże. Teraz zaś, ze szczerą życzliwością, chętnie udzielam wam mojego Błogosławieństwa Apostolskiego.

Dziękuję!

_____________________________________________________

[1] Strumień łaski Ducha, „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 6-7 (393)/2017, s. 22.

[2] Ducha Świętego nie można zamknąć w klatce, „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 7 (363)/2014, s. 27.

[3] Św. Augustyn, Wyznania, tłum. Z. Kubiak, Kraków 2007, s. 241-242.

[4] Tenże, O Trójcy Świętej, tłum. M. Stokowska, Kraków 1996, s. 209.

[5] Tamże, s. 501.