Wszystkim Amerykanom składam serdeczne gratulacje z okazji 250. rocznicy podpisania Deklaracji Niepodległości. To jubileusz 250-lecia przypomina ów przełomowy moment w dziejach Stanów Zjednoczonych Ameryki, 4 lipca 1776 r., który nadał trwały wyraz ideałom wolności, równości, dążenia do szczęścia, sprawiedliwości i demokratycznej samorządności.

Przez dwa i pół wieku kolejne pokolenia Amerykanów wspólnie starały się nieść te zasady dalej – przez ofiarę, służbę, innowacyjność i udział w życiu obywatelskim. Ta rocznica jest zaproszeniem nie tylko do świętowania niezwykłej drogi przebytej przez ten naród, lecz także do refleksji nad odpowiedzialnością, jaką synowie i córki tego kraju ponoszą wobec siebie nawzajem oraz wobec pokoleń, które odziedziczą naród kształtowany dzisiaj.

Do najcenniejszych spośród tych zasad należy wolność religijna: prawo każdej osoby do sprawowania kultu zgodnie z sumieniem oraz do otwartego praktykowania swojej wiary, bez przymusu i lęku. Obchodząc tę rocznicę, trzeba uznać, że wolność religijna od dawna zajmuje centralne miejsce w amerykańskiej obietnicy, chroniąc zarówno godność jednostki, jak i pokojowe współistnienie zróżnicowanego społeczeństwa.

Ta sama wolność pozwoliła Kościołowi katolickiemu zapuścić korzenie i rozkwitnąć w Stanach Zjednoczonych, z pożytkiem nie tylko dla jego własnych wiernych, lecz także dla całego narodu. Jako wierni synowie i córki Kościoła, katolicy są wezwani, by każdy wymiar swojego życia przepajać miłością Chrystusa (por. 2 Kor 5, 14), żyjąc Ewangelią w realiach codzienności. Taki sposób życia stał się źródłem licznych dobrodziejstw, które Kościół przez lata wnosił w rozwój tego narodu. Myślę tu zwłaszcza o jego posłudze w dziedzinie edukacji, preferencyjnej troski o ubogich, opieki zdrowotnej i podstawowej opiece społecznej, by wymienić tylko niektóre.

W Encyklice Sapientiae Christianae mój Poprzednik, Papież Leon XIII, pisał, że „prawy chrześcijanin przodować winien innym w miłości dla ojczyzny” (n. 7). Istotnie, wiara – daleka od tego, by stać w sprzeczności z obowiązkami obywatelskimi – nadaje nową siłę dążeniu do sprawiedliwości, pokoju i dobra wspólnego, doprowadzając do pełni każdy naturalny dar otrzymany od Stwórcy. Sam św. Paweł zachęcał pierwszych chrześcijan, aby modlili się za sprawujących władzę, by mogli wieść życie spokojne, zgodne z wolą Bożą (por. 1 Tm 2, 2). W tym względzie katolicy są wezwani, aby przez wierne wypełnianie obowiązków wobec Boga i kraju nadal służyli narodowi jako zaczyn wzrostu cywilizacji miłości (por. Mt 13, 33).

Do zasad, które kształtowały rozwój tego kraju, należy także dana przez Boga godność każdego ludzkiego życia. Każda osoba jest bowiem obdarzona wrodzoną wartością, domagającą się czci, ochrony i troski. W tym duchu pełne rozumienie tej godności prowadzi do uznania, jak ważna jest ochrona życia ludzkiego od jego początku, od poczęcia aż po naturalną śmierć, oraz budowanie społeczeństwa, w którym osoby szczególnie narażone, cierpiący i zapomniani zawsze spotykają się ze współczuciem, solidarnością i miłością.

Obrona życia ludzkiego obejmuje także przyjmowanie, ochronę i wspieranie imigrantów, których nadzieje, ofiary i wkład od samego początku stanowią część dziejów tego kraju. W każdym pokoleniu ci, którzy przybywali tu w poszukiwaniu wolności, szansy i miejsca, które mogliby nazwać swoim, pomagali kształtować charakter narodu. Przyjmowanie ich ze współczuciem i wielkodusznością jest nie tylko aktem miłości bliźniego, lecz także uznaniem godności przysługującej każdej osobie ludzkiej.

W mojej niedawnej Encyklice Magnifica humanitas pisałem o wspólnym działaniu na rzecz dobra wspólnego. „Budowanie świata, w którym wszyscy mogą «rozkwitać», domaga się odważnej współodpowiedzialności. Żadna ręka sama nie zdoła unieść ciężaru wyzwań, które dotykają współczesnego świata” (n. 13). Potrzebujemy siebie nawzajem i potrzebujemy wspólnego działania w jedności, aby stawić czoła wyzwaniom, przed którymi stoi dziś świat.

Niech ta doniosła rocznica odnowi wspólne zobowiązanie do urzeczywistniania obietnicy wolności, sprawiedliwości, szans dla wszystkich i demokracji. Niech Amerykanie oddadzą cześć odwadze i dalekowzroczności tych, którzy byli przed nimi, umacniając swoje wspólnoty, szanując różnice i współpracując na rzecz coraz doskonalszej jedności.

Składam gratulacje z okazji tej nadzwyczajnej rocznicy narodowej. Niech duch roku 1776 nadal budzi nadzieję i jedność, gdy Stany Zjednoczone Ameryki wkraczają w przyszłość. Zapewniając was wszystkich o mojej modlitwie, gdy na nowo podejmujecie wysiłki umacniania narodu przez wierność zasadom, którymi kierowali się jego Ojcowie Założyciele, zawierzam was wstawiennictwu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, Patronki tego kraju, aby nadal czuwała nad Ameryką i chroniła wszystkich, którzy na jej ziemi mieszkają.

Z Watykanu, dnia 25 czerwca 2026 r.

LEON PP. XIV