Do Jego Eminencji
Kardynała Arthura Roche’a
Prefekta Dykasterii do spraw Kultu Bożego
i Dyscypliny Sakramentów

Przesyłam serdeczne pozdrowienia Waszej Eminencji oraz wszystkim zgromadzonym w Opactwie Mount Angel w Oregonie, gdy podejmujecie refleksję nad ważnym zagadnieniem formacji liturgicznej Ludu Bożego.

W Liście apostolskim Desiderio desideravi, ukazującym piękno teologicznej i duchowej głębi liturgii, Papież Franciszek podkreślił potrzebę starannej i stałej formacji zarówno duchowieństwa, jak i wiernych świeckich, aby ożywiać życie liturgiczne całego Kościoła (por. n. 38). Przypomniał nam później, że tego rodzaju formacja „nie jest specjalizacją dla kilku ekspertów, ale wewnętrzną dyspozycją całego Ludu Bożego” ( Przemówienie do uczestników Zgromadzenia Plenarnego Dykasterii do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, 8 lutego 2024) [1]. Dlatego zachęcam was do poszukiwania konkretnych dróg formacji liturgicznej na każdym poziomie życia Ciała Chrystusa. Jednocześnie „nie wyklucza to oczywiście pierwszeństwa w formacji tych, którzy na mocy sakramentu święceń są powołani do bycia mistagogami, to znaczy do brania wiernych za rękę i towarzyszenia im w poznawaniu świętych tajemnic” ( tamże) [2].

Pierwszą konkretną sposobność do formacji liturgicznej daje nam regularne gromadzenie się w każdą niedzielę na sprawowanie Eucharystii. Celebracje te wpisują się w rytm roku liturgicznego, którego centrum stanowi Misterium Paschalne. Dlatego tak ważne jest, aby miały one również głęboki wymiar formacyjny i prowadziły do coraz pełniejszego rozumienia ars celebrandi, która powinna cechować nie tylko celebransa, lecz całe zgromadzenie liturgiczne (por. Franciszek, List apost. Desiderio desideravi, 54). W ten sposób, dzięki właściwej formacji i pełnemu czci sprawowaniu kultu, katolicy będą formowani zarówno do liturgii, jak i przez liturgię (por. tamże, n. 34).

Ponadto, aby zapewnić godne sprawowanie świętych misteriów, należy podkreślić potrzebę wierności zatwierdzonym tekstom i przepisom liturgicznym. W moich niedawnych Katechezach poświęconych Konstytucji o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium zwróciłem uwagę na szacunek, jaki wszyscy odpowiedzialni za przygotowanie celebracji Bożych misteriów, a w szczególności kapłani, powinni okazywać obrzędom promulgowanym przez Papieży: ś w. Pawła VI i św. Jana Pawła II. Jest rzeczą niezwykle ważną, aby szacunek ten „rodził się z wewnętrznej postawy gotowości i zaufania Bogu, wyrażając pokorę wobec Jego wielkości i szczerą wierność komunii eklezjalnej” ( Audiencja generalna, 27 maja 2026) [3].

W tym duchu powierzam wasze obrady Maryi, Stolicy Mądrości, i z serca udzielam wam oraz wszystkim uczestnikom tego spotkania Błogosławieństwa Apostolskiego jako zadatku mądrości i pokoju w Panu.

Z Watykanu, dnia 29 czerwca 2026 r.

LEON PP. XIV

__________________________________________

[1] „Anamnesis. Biuletyn Komisji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski” nr 3 (118)/2024, s. 18.

[2] Tamże.

[3] Dokumenty Soboru Watykańskiego II. III. Konstytucja „Sacrosanctum Concilium”. 2. Reforma liturgii – tradycja i rozwój, „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, nr 7 (483)/2026, s. 34.