Drodzy Bracia i Siostry!

Z serdecznością i wdzięcznością pozdrawiam wszystkich przedstawicieli różnych konferencji zakonnych oraz licznych instytutów życia konsekrowanego, apostolskiego i kontemplacyjnego, zgromadzonych, aby zastanowić się nad tematem, który jest mi bardzo bliski: jak budować wspólnoty, w których godność każdej osoby, zwłaszcza osób małoletnich i najbardziej bezbronnych, byłaby chroniona i promowana.

Godność jest darem Boga, który stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo (por. Rdz 1, 26). Nie jest czymś, co można uzyskać dzięki zasługom lub sile, ani nie zależy od tego, co posiadamy lub osiągamy. Jest darem, który nas poprzedza: rodzi się z miłości, z jaką Bóg nas pragnął, każdego z nas z osobna, i nadal nas pragnie. W każdej ludzkiej twarzy, nawet jeśli jest naznaczona zmęczeniem lub bólem, odbija się dobroć Stwórcy, światło, którego żadna ciemność nie może zgasić.

Również troska i ochrona człowieka wobec bliźniego są wynikiem spojrzenia, które potrafi rozpoznać, oraz serca, które potrafi słuchać. Wynikają one z pragnienia zbliżenia się z szacunkiem i czułością, dzielenia się ciężarami i nadziejami drugiego człowieka. To właśnie poprzez branie odpowiedzialności za życie bliźniego uczymy się prawdziwej wolności, takiej, która nie dominuje, ale służy, nie zawłaszcza, ale towarzyszy.

Życie konsekrowane, będące wyrazem całkowitego oddania się Chrystusowi, jest w szczególny sposób powołane do bycia domem, który przyjmuje, miejscem spotkania i łaski. Kto podąża za Panem drogą czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, odkrywa, że prawdziwa miłość rodzi się z uznania własnych ograniczeń: ze świadomości, że jest się kochanym nawet w słabości, i właśnie to sprawia, że jesteśmy zdolni kochać innych z szacunkiem, delikatnością i nieskrępowanym sercem.

Doceniam zatem i zachęcam was do dzielenia się doświadczeniami i procesami uczenia się na temat zapobiegania wszelkim formom wykorzystywania oraz do prawdziwego i pokornego rozliczania się z podjętych działań ochronnych. Zachęcam was do kontynuowania tych wysiłków, aby wspólnoty stawały się coraz bardziej przykładem zaufania i dialogu, gdzie każda osoba jest szanowana, wysłuchiwana i doceniana. Tam, gdzie sprawiedliwość przejawia się w miłosierdziu, rana zamienia się w bramę łaski.

Zachęcam was również do kontynuowania współpracy z Papieską Komisją do spraw Ochrony Małoletnich, która z oddaniem promuje i towarzyszy drodze rozwoju całego Kościoła w kulturze ochrony.

Powierzam was Chrystusowi, Pasterzowi i Oblubieńcowi Kościoła, oraz Najświętszej Maryi Pannie, Matce wszystkich osób konsekrowanych, i z całego serca udzielam wam wszystkim mojego błogosławieństwa.

Z Watykanu, dnia 15 listopada 2025 r.

LEON PP. XIV