Drodzy Bracia i Siostry!

Najdroższa młodzieży, członkowie Legionu Maryi i czciciele Mamã Muxima, Matki Serca, z radością dzielę z wami tę chwilę modlitwy maryjnej.

Odmawialiśmy razem Różaniec, starożytną i prostą formę pobożności, która zrodziła się w Kościele jako modlitwa dla wszystkich. Św. Jan Paweł II określił ją jako modlitwę chrześcijaństwa, które „nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości i czuje, że Duch Boży pobudza je do «wypłynięcia na głębię» (…), by opowiadać światu, a nawet «wołać» o Chrystusie jako Panu i Zbawicielu” (List apost. Rosarium Virginis Mariae, 1).

Patrząc na was wszystkich, na żywy i młody Kościół w Angoli, i dzieląc tę intensywną i pełną żarliwości chwilę, wydaje mi się, że słowa mojego świętego Poprzednika w szczególny sposób odnoszą się do tej wielkiej wspólnoty, w której z pewnością odczuwa się świeżość wiary i moc Ducha.

Znajdujemy się w Sanktuarium, w którym przez wieki modliło się tak wielu mężczyzn i kobiet, zarówno w chwilach radosnych, jak i w smutnych oraz bardzo bolesnych sytuacjach dziejów tego kraju. Tutaj od dawna Mamã Muxima działa w ukryciu, aby podtrzymywać serce Kościoła żywe i bijące, serce składające się z serc: waszych oraz serc wielu osób, które miłują, modlą się, świętują, płaczą, a czasem nawet, nie mogąc przybyć osobiście, powierzają swoje prośby i błagania w listach i przesyłkach pocztowych, jak wspomniał Jego Ekscelencja. Mamã Muxima przyjmuje wszystkich, słucha wszystkich i modli się za wszystkich.

Rozważaliśmy tajemnice chwalebne życia Jezusa, kontemplując w Jego uwielbieniu nasze przeznaczenie, a w Jego miłości naszą misję. Chrystus przez Zmartwychwstanie zwyciężył śmierć, wskazując nam drogę powrotu do Ojca. Abyśmy i my mogli podążać tą jasną i wymagającą drogą, czyniąc cały świat uczestnikiem jej piękna, obdarzył nas swoim Duchem, który ożywia nas i wspiera w tej wędrówce oraz w misji. Podobnie jak Maryja, również my jesteśmy stworzeni dla Nieba i z radością zmierzamy ku Niebu, wpatrując się w Nią, dobrą Matkę i wzór świętości, aby nieść światło Zmartwychwstałego naszym braciom i siostrom, których spotykamy, tak jak uczyniliśmy to symbolicznie na początku każdej „dziesiątki” przez przedstawicieli każdego stanu i każdego wieku.

Jak przypomniał Ksiądz Biskup Sumbelelo, to Sanktuarium, poświęcone Niepokalanemu Poczęciu, zostało spontanicznie „przemianowane” przez wiernych na „Sanktuarium «Matki Serca»”. To przepiękny tytuł, który przywodzi na myśl Serce Maryi: serce czyste i mądre, zdolne do zachowania i rozważania niezwykłych wydarzeń z życia Syna Bożego (por. Łk 2, 19.51). Modląc się wspólnie, my również tak uczyniliśmy, pozwalając, by Maryja towarzyszyła nam w pamięci o Jezusie. Przeżyliśmy wraz z Nią różne chwile życia Jej Syna, aby umocnić w nas miłość powszechną jak Jej miłość (por. Rosarium Virginis Mariae, 11).

Odmawianie Różańca zobowiązuje nas zatem do miłowania każdej osoby matczynym sercem, w sposób konkretny i szczodry, oraz do poświęcania się dla dobra innych, zwłaszcza najuboższych. Matka miłuje swoje dzieci – choć różnią się one od siebie – wszystkie tak samo i całym sercem. Również my, w obecności Matki Serca, chcemy przyrzec, że będziemy czynili podobnie, starając się bezgranicznie, aby nikomu nie brakowało miłości, a wraz z nią tego, co niezbędne do godnego życia i do szczęścia: aby głodni mieli co jeść, aby wszyscy chorzy mogli otrzymać niezbędne leczenie, aby dzieciom zapewniono odpowiednie wykształcenie, aby osoby starsze mogły spokojnie przeżywać lata swojej dojrzałości. O tym wszystkim myśli matka: o tym wszystkim myśli Maryja i zaprasza również nas, abyśmy dzielili Jej zatroskanie.

Drodzy młodzi, drodzy członkowie Legionu Maryi, drodzy bracia i siostry, Matka Boża prosi nas, abyśmy pozwolili się porwać uczuciom Jej serca, abyśmy byli – jak Ona – orędownikami sprawiedliwości i zwiastunami pokoju. Realizowany jest tutaj wielki projekt: budowa nowego Sanktuarium, które będzie mogło przyjąć wszystkich przybywających z pielgrzymką. Szczególnie wy, młodzi, potraktujcie to jako znak. Również wam bowiem Matka Niebieska powierza wielki projekt: budowę lepszego, gościnnego świata, w którym nie będzie już wojen ani niesprawiedliwości, ani nędzy, ani nieuczciwości, gdzie zasady Ewangelii będą coraz bardziej inspirować i kształtować serca, struktury i programy dla dobra wszystkich.

To miłość musi zwyciężać, a nie wojna! Tego uczy nas serce Maryi, serce Matki wszystkich. Wyruszajmy więc z tego Sanktuarium jako „aniołowie-posłańcy” życia, aby nieść wszystkim czułość Maryi i Boże błogosławieństwo.

„Mamã Muxima, tueza kokué, Mamã Muxima, tutambululé”: „Matko Serca, przychodzimy do Ciebie, aby ofiarować Ci wszystko”. Tak mówi hymn do Mamã Muxima, a dalej: „Przychodzimy, aby prosić o Twoje błogosławieństwo”.

Najdrożsi, ofiarujmy wszystko Maryi, oddając samych siebie braciom, i przyjmijmy z radością, za Jej wstawiennictwem, błogosławieństwo Pana, aby nieść je każdemu, kogo spotkamy. Amen.