W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Pokój z wami!
 

Dzień dobry i witajcie!
Księża Kardynałowie,
Drodzy Bracia w Episkopacie,
Drodzy Bracia i Siostry!

Z radością przyjmuję was z okazji waszego Posiedzenia Plenarnego. Serdecznie pozdrawiam i dziękuję Prefektowi Dykasterii wraz z Przełożonymi i Urzędnikami. Dobrze znam cenną służbę, jaką pełnicie, mającą na celu – jak mówi Konstytucja Praedicate Evangelium – „pomoc Biskupowi Rzymskiemu i biskupom w głoszeniu Ewangelii na całym świecie, rozwijając oraz strzegąc integralności katolickiej nauki o wierze i moralności w oparciu o depozyt wiary, a także szukając coraz głębszego zrozumienia nowych zagadnień” (nr 69).

Waszym zadaniem jest udzielanie wyjaśnień dotyczących doktryny Kościoła poprzez wskazania duszpasterskie i teologiczne odnoszące się do kwestii często bardzo delikatnych. W tym celu, w ciągu ostatnich dwóch lat Dykasteria opublikowała szereg dokumentów; przypominam najważniejsze z nich: Notę Gestis verbisque, dotyczącą ważności sakramentów (2 lutego 2024), która przyniosła jasne wskazania pozwalające rozstrzygać wątpliwe przypadki związane z ich sprawowaniem; Deklarację Dignitas infinita, dotyczącą godności ludzkiej (2 kwietnia 2024), która potwierdziła nieskończoną godność każdego człowieka, obecnie poważnie zagrożoną, zwłaszcza przez trwające wojny oraz przez gospodarkę stawiającą zysk na pierwszym miejscu; Normy postępowania w rozeznawaniu domniemanych zjawisk nadprzyrodzonych (17 maja 2024), które pozwoliły rozwiązać sprawy odnoszące się do tego rodzaju wydarzeń, w tym tę dotyczącą doświadczenia duchowego w Medziugoriu, któremu poświęcono osobną Notę La Regina della Pace [Królowa Pokoju] (19 września 2024); Notę Antiqua et nova, opracowaną we współpracy z Dykasterią do spraw Kultury i Edukacji (28 stycznia 2025), która przedstawia szerokie i precyzyjne ujęcie relacji między sztuczną inteligencją a inteligencją ludzką; Notę doktrynalną Mater Populi Fidelis o niektórych tytułach maryjnych odnoszących się do współpracy Maryi w dziele zbawienia (4 listopada 2025), która zachęca do ludowej pobożności maryjnej, pogłębiając jej biblijne i teologiczne podstawy, a zarazem daje precyzyjne i ważne wyjaśnienia dla mariologii; wreszcie Notę doktrynalną Una caro. Elogio della monogamia [Jedno ciało. Pochwała monogamii] o wartości małżeństwa jako więzi wyłącznej i wzajemnej przynależności (25 listopada 2025), która w oryginalny sposób pogłębia przymiot jedności małżeństwa między mężczyzną i kobietą.

Tak wielka praca z pewnością bardzo przysłuży się duchowemu wzrostowi świętego i wiernego Ludu Bożego. W kontekście zmiany epoki, której doświadczamy, praca ta ofiaruje wiernym gotowe i jasne słowo Kościoła, zwłaszcza wobec wielu nowych zjawisk pojawiających się na scenie dziejów. Dostarcza również cennych wskazówek biskupom w sprawowaniu ich posługi duszpasterskiej, a także teologom – w ich służbie studium i ewangelizacji.

Szczególnie cenię to, że podczas tego Posiedzenia Plenarnego podjęliście owocną dyskusję na temat przekazywania wiary – kwestii niezwykle pilnej w naszych czasach. Nie możemy bowiem „ignorować, że w ostatnich dziesięcioleciach nastąpiło załamanie w pokoleniowym przekazie wiary chrześcijańskiej wśród ludu katolickiego” [1] i że – zwłaszcza w kontekście dawnej ewangelizacji – rośnie liczba tych, którzy nie postrzegają już Ewangelii jako fundamentalnego zasobu dla własnego życia, szczególnie wśród nowych pokoleń. Niemało jest, niestety, młodych chłopców i dziewcząt, którzy żyją bez jakiegokolwiek odniesienia do Boga i Kościoła, i jeśli z jednej strony sprawia to ból nam, wierzącym, z drugiej powinno prowadzić nas do ponownego odkrycia „słodkiej i pełnej pociechy radości z ewangelizowania” [2], która leży w samym sercu życia i misji Oblubienicy Chrystusa.

Jak przypomniałem przy okazji niedawnego Konsystorza Nadzwyczajnego, „chcemy być Kościołem, który nie patrzy tylko na siebie samego, ale który jest misyjny, który patrzy dalej, na innych” [3]; Kościołem, który głosi Ewangelię przede wszystkim siłą przyciągania, jak wielokrotnie przypominali moi Poprzednicy: Benedykt XVI i Franciszek [4].

Fundamentem życia Ciała Chrystusa jest miłość Ojca, objawiona nam w Synu, który stał się człowiekiem, obecna i działająca w nas przez dar Ducha Świętego: dlatego „to nie Kościół przyciąga, lecz Chrystus, a jeśli chrześcijanin lub wspólnota kościelna przyciąga, to dlatego, że poprzez ten «kanał» dociera życiodajna limfa Miłości, która wypływa z Serca Zbawiciela” [5].

Kościół głosi Chrystusa, bez protagonizmów i partykularyzmów, a w nim każdy może oraz powinien zawsze rozpoznawać w sobie jedynie „prostego i pokornego pracownika w winnicy Pańskiej” [6].

Zanim zakończę, chciałbym wspomnieć o jeszcze jednej waszej posłudze, za którą jestem wam wdzięczny i którą powierzam waszej trosce: chodzi o przyjmowanie i towarzyszenie – z wszelką życzliwością i należytą rozwagą – biskupom i przełożonym generalnym powołanym do rozpatrywania spraw przestępstw zastrzeżonych dla Dykasterii. Jest to bardzo delikatna dziedzina posługi, w której fundamentalne znaczenie ma dopilnowanie, aby zawsze były szanowane i przestrzegane wymagania sprawiedliwości, prawdy i miłości.

Umiłowani, na koniec ponawiam moje podziękowanie każdemu z was za cenny wkład, jaki wnosicie w życie i dzieło Dykasterii oraz całego Kościoła, zwłaszcza gdy wkład ten jest ofiarowany w sposób pokorny i dyskretny. Znakiem mojej wdzięczności jest Błogosławieństwo Apostolskie, którego udzielam z serca wam wszystkim i waszym bliskim. Dziękuję.

 ___________________________________________

[1] Franciszek, Adhort. apost. Evangelii gaudium (24 listopada 2013), 70.

[2] Por. Św. Paweł VI, Adhort. apost. Evangelii nuntiandi (8 grudnia 1975), 80; cyt. w: Franciszek, Adhort. apost. Evangelii gaudium (24 listopada 2013), 10.

[3]  Improwizowane przemówienie Ojca Świętego Leona XIV na zakończenie pierwszej sesji Konsystorza Nadzwyczajnego (7 stycznia 2026).

[4] Por. Benedykt XVI, Homilia podczas Mszy św. Inaugurującej V Konferencję Generalną Episkopatu Ameryki Łacińskiej i Karaibów (13 maja 2007); Franciszek, Adhort. apost. Evangelii gaudium (24 listopada 2013), 14.

[5] Przemówienie z okazji Konsystorza Nadzwyczajnego (7 stycznia 2026).

[6] Benedykt XVI, Błogosławieństwo Apostolskie „Urbi et orbi” i pierwsze pozdrowienie (19 kwietnia 2005).